ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6089
ในใจของเฉินจื้อหมินในเวลานี้ ได้หวาดกลัวจนถึงขีดสุดแล้ว
เป็นรุ่นพ่อและปู่ของเขาที่พยายามถวายชีวิตให้แก่องค์กรพั่วชิง เขาถึงได้กลายเป็นโอกาสของ“บัณฑิต”
แต่เพื่อที่เขาจะสามารถโดดเด่นกว่า“บัณฑิต”หลายๆคน ตั้งแต่เล็กก็อ่านหนังสือมากมาย อดทนต่อความยากลำบาก ผ่านไปหลายสิบปี เรียกได้ว่าฝ่าฟันอุปสรรค ทำงานหามรุ่งหามค่ำ
ตอนนี้ ตนได้ตกอยู่ในมือของเย่เฉิน อีกทั้งเย่เฉินได้กลายเป็นคนจำนวนมากของตระกูลอาน ราวกับว่าได้ตัดสินใจที่จะเอาชีวิตของตนแล้ว นี่ทำให้เขามีความสิ้นหวังเจียนตาย
ด้วยความปรารถนาที่อยากจะมีชีวิตอยู่อันแรงกล้าเขากล่าวทั้งน้ำตา: “เฉินเอ๋อ......ในเมื่อเธอรู้เบื้องหลังขององค์กรพั่วชิงมากมายขนาดนี้แล้ว ก็น่าจะต้องรู้ถึงชะตาชีวิตที่น่าเวทนาของคนอย่างพวกดเรา ถ้าหากไม่ใช่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ ฉันก็ไม่ยินดีที่จะช่วยคนเลวทำกรรม ทำงานรับใช้องค์กรพั่วชิง ฉันขอร้องนายเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาของฉันกับน้าของเธอสักครั้ง แล้วก็เลือดเนื้อเชื้อไขของความเป็นสามีภรรยากัน ไว้ชีวิตสุนัขของฉันสักครั้ง! ขอเพียงแค่นายยินยอมที่จะไว้ชีวิตฉัน ต่อไปฉันก็จะเป็นหูตาที่องค์กรพั่วชิงให้นาย! ทุกการเคลื่อนไหวขององค์กรพั่วชิง ฉันจะนายงานให้นายทราบทันที นายให้ฉันทำอะไร ฉันก็จะทำแบบนั้น แบบนี้ ก็ถือเป็นการให้โอกาสฉันเพื่อชดใช้ความผิดในอดีต ยังไงก็ดีกว่าฆ่าฉันทิ้ง!”
เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “นายกับน้าสะใภ้คนนั้นของฉัน น่าจะมีอาจารย์คนเดียวกัน ครั้งนั้นเธอวางกับดักไว้ที่นครนิวยอร์ก ให้องค์กรพั่วชิงฆ่าทั้งตระกูลของคุณตาฉัน เป็นไปไม่ได้ที่นายจะไม่รู้ ตอนนั้น ทำไมนายถึงไม่คิดถึง ความเป็นสามีภรรยาของนายกับน้าเล็กของฉันบ้าง? ทำไมถึงไม่เคยคิดว่า คุณตาฉันเห็นนายเป็นเหมือนลูกแท้ๆ มีบุญคุณใหญ่หลวงต่อนาย?”
เฉินจื้อหมินพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
เรื่องครั้งนั้น เขาย่อมรู้ดี
ดังนั้น เขาไม่กล้าปิดบังใดๆ กล่าวทั้งน้ำตา: “เฉินเอ๋อ ครั้งนั้นเป็นเพราะผู้มีพระคุณต้องการเอาชีวิตทั้งตระกูลของคุณตาคุณยายของเธอ พวกเราทำได้แค่ปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่ง ฉันกับน้าสะใภ้ของเธอ ล้วนเป็นตัวเสริมที่พร้อมจะสละชีพทุกเมื่อ ตอนนั้นที่ไม่ให้ฉันเข้าร่วม เป็นเพราะผู้มีพระคุณคิดว่า หลังจากที่ฆ่าล้างตระกูลอานแล้ว จะต้องมีคนที่เหมาะสมสักคนมารับช่วงต่อกิจการของตระกูลอาน ข้อนี้ฉันเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว ย่อมเหมาะสมยิ่งกว่าน้าสะใภ้ของเธอ ดังนั้นถึงได้ตัดสินใจเป็นข้ออ้างที่เก็บฉันเอาไว้......”
เย่เฉินพยักหน้า: “ไม่ว่ายังไง ชีวิตของคนตระกูลอานที่อยู่ต่อหน้านาย เลือกที่จะถวายความจงรักภักดีต่ออู๋เฟยเยี่ยน เพียงแค่จุดนี้ นายก็สมควรตายอย่างไม่น่าเสียดายแล้ว!”
เฉินจื้อหมินยื่นมือข้างขวาออกมาทันที กล่าวอย่างซื่อสัตย์: “นายวางใจ ฉันไม่มีทางเอ่ยถึงนายแม้แต่คำเดียว!”
เย่เฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้มรอยยิ้มเย้ยหยัน: “บางทีท่านเอิร์ลจงหย่งอาจจะไม่เชี่ยวชาญวิชาจุดสังเกตทางจิตวิทยา แต่อู๋เฟยเยี่ยนเชี่ยวชาญแน่นอน เธอย่อมมีหนทางทำให้นายพูดเรื่องทั้งหมดออกมา แทนที่จะปล่อยให้นายไปเปิดโปงข้อมูลของฉันต่อหน้าอู๋เฟยเยี่ยน ไม่สู้ฉันฆ่านายพร้อมกันไปเสียเลยทีเดียว ให้เซอร์ไพร์สใหญ่แก่อู๋เฟยเยี่ยน!”
เฉินจื้อหมินหวาดกลัวจนถึงขีดสุด หลุดปากกล่าว: “นายจะทำแบบนี้ไม่ได้.....นี่มันผิดมนุษยธรรม!”
เย่เฉินกล่าวดูถูก: “จัดการกับคนแบบนาย สิ่งที่ไม่จำเป็นต้องการที่สุด ก็คือมนุษยธรรม”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...