ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 613
บทที่ 613
วันนี้ที่งานวันเกิดของคุณท่านซ่ง ท่านหงห้าเห็นยาอายุวัฒนะ และเห็นสรรพคุณของยาอายุวัฒนะนี้แล้ว
แต่ว่า เขาไม่อาจจะหวัง ว่าตนเองจะมีโอกาสเช่นนั้น
ดังนั้น ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าตนเองได้กินยาอายุวัฒนะนี้ไปแล้ว แต่เรื่องนี้ทำให้เขาตกใจมาก ดังนั้น ในใจเขาไม่กล้าเชื่อ ว่าที่ตนเองกินลงไปนั้นจะเป็นยาอายุวัฒนะจริงหรือเปล่า
เย่เฉินก็ยิ้มๆ แล้วก็ส่งสายตาบอกเขาว่าอย่าพูดดังไป แล้วก็พูดเบาๆ ว่า “นี่คือวาสนาของคุณ เสพสุขกับมันเถอะ”
ในตอนนี้ หงห้าก็น้ำตานอง！
เขารู้ความหมายที่อาจารย์เย่พูด ว่าเขาได้ให้โอกาสวาสนาดีๆ กับตนเองแล้ว！
เขาไม่กล้าจะวาดฝัน วินาทีที่แล้ว ตนเองกำลังจะตาย แต่วินาทีต่อมา ตนเองไม่เพียงไม่ตาย แต่กลับได้รับโอกาสวาสนาดีๆ ที่
อาจารย์เย่ให้กับตนเอง！
ยาอายุวัฒนะ！
แม้แต่ฝันก็ไม่คิดว่าจะได้โอกาสเช่นนี้ ได้มาเองโดยไม่ร้องขออะไรเลย！
ในเวลานี้ ความภักดีในใจของหงห้าที่มีต่อเย่เฉิน ก็เพิ่มขึ้นพูลทวี！
เขาถึงขนาดคิดว่า ชีวิตของตนเองนี้ก็เพราะเย่เฉินเป็นคนให้มา ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตนเองมีชีวิตต่อไปได้หนึ่งวินาที ทั้งหมดก็เพื่ออาจารย์เย่
ดังนั้น หลังจากนี้ตนเองยอมรับใช้อาจารย์เย่อย่างหมดใจ เพราะว่าถ้าไม่ได้อาจารย์เย่ ตนเองก็กลายเป็นคนตายไปนานแล้ว！
จากนั้น ร่างกายของหงห้าก็ฟื้นตัวอย่างเร็วมาก ถึงขั้นพยุงตัวดันพื้นลุกขึ้นได้เลย แล้วก็คุกเข่าต่อหน้าเย่เฉิน โขกหัวคำนับว่า “หงห้า ขอบคุณอาจารย์เย่ที่ช่วยชีวิต！ตั้งแต่นี้ไป ชีวิตของหงห้า เป็นของอาจารย์เย่！”
เย่เฉินก็ยิ้มเล็กๆ “ลุกขึ้นเถอะ！”
หลิวกว่างและหลิวหมิงก็ตกใจจนหดหัวก้มกราบ ปากก็ร้องไห้พูดว่า “อาจารย์เย่โปรดไว้ชีวิตด้วยครับ......พวกผมก็ถูกบังคับมาครับ.....”
เย่เฉินก็หัวเราะ แล้วพูดอย่างใจกว้างว่า “ในเมื่อพวกแกถูกคนหลอกลวงมา เช่นนั้นกูก็จะละเว้นโทษตายของพวกแก！”
ทั้งสองได้ยินดังนั้น ก็ดีใจจนจะร้องไห้ออกมา
แต่เย่เฉินพูดออกมาอีกว่า “เว้นโทษตาย แต่โทษอื่นเว้นไม่ได้！ถ้าพวกมึงทั้งสองอยากมีชีวิต ก็ต้องดูความจริงใจที่พวกแสดงออกมา ว่าเป็นอย่างไร！”
หลิวกว่างและหลิวหมิงก็รีบแสดงออก ต่อไปนี้พวกเราสองพ่อลูกจะยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้คุณ！คอยรับใช้ตลอดชีวิต！
เย่เฉินก็โบกมือปฏิเสธ “กูไม่ได้อยากให้พวกมึงมาคอยรับใช้หน้าหลังหรอก”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...