ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 615
บทที่ 615
หลิวกว่างก็ตกใจจนร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ตอนที่ปลายมีดของหงห้าสัมผัสกับหน้าผากเขานั้น เขาก็ร้องอย่างเจ็บปวด ถึงขั้นจะหลบถอยออกไป
หงห้าก็ตบที่บ้องหูเขา แล้วพูดเสียงนิ่งว่า “ถ้ามึงร้องอีก กูจะตัดเจ้าโลกลูกชายมึงเดี๋ยวนี้เลย！”
พอได้ยินดังนั้น หลิวกว่างก็ไม่กล้าขยับ ได้แต่น้ำตาไหล กัดฟัน ทนรับสุดยอดลายมือของท่านหงห้า
หงห้าออกแรงกดมีดอย่างมาก ไม่นานก็สลักหน้าผากของหลิวกว่างเสร็จ คำว่า พ่อไอ้ตกอับ！
ทั้งหน้ากของหลิวกว่างก็เต็มไปด้วยรอยเลือด ดูแล้วน่าอนาถมาก
หลิวหมิงอยู่ข้างๆ ก็ตกใจจนแทบช็อกตาย เห็นพ่อตนเองถูกสลักตัวหนังสือกับตา แถมยังสลักไปครั้งเดียว4ตัวอักษร ความรู้สึกนี้ รสชาตินี้ มันไม่ได้รับกันง่ายๆ เลย
พอสลักเสร็จ หลิวกว่างก็ตัวสั่นๆ ร้องไห้ถามเย่เฉินว่า “อาจารย์เย่ครับ ปล่อยพวกผมไปได้หรือยังครับ? ”
เย่เฉินส่ายหัว แล้วพูดว่า “มึงคิดว่าโทษของมึงมีแค่นี้รึ? ”
พูดจบ เขาก็พูดกับหลิวหมิงว่า “มา ตกอับ เอาโทรศัพท์มึงมา”
หลิวหมิงก็รีบเอาโทณศัพท์ไอโฟนเครื่องใหม่ของตนเองออกมา ปลดล็อคแล้วยื่นให้เย่เฉิน
เย่เฉินถามเขาว่า “มีแอพTikTokไหม? ”
“มีครับ.....” หลิวหมิงรีบพยักหน้า
เย่เฉินก็หาแอพTikTok พอเปิดมา ก็พูดกับเขาว่า “มา วันนี้กูจะให้พวกมึงสองพ่อลูกอัดวีดิโอการแสดงจำอวด ถ้าอัดดี กูก็จะปล่อยพวกมึงไป ถ้าอัดไม่ดี กูจะตีขามึงให้หักทั้งหมด”
สองพ่อลูกก็รีบพูดว่า “อาจารย์เย่ครับ คุณว่าอย่างไร ผมก็จะทำอย่างนั้นครับ ขอเพียงไม่ฆ่าพวกเรา ให้ทำอะไรก็ยอม.........”
ไปจากเจียงหนาน ตระกูลอู๋ก็ไม่สามารถทำอะไรพวกมึงได้ ถ้าออกประเทศไป พวกมึงสองพ่อลูกก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบ แต่ถ้าพวกมึงไม่ทำตามที่กูบอก เช่นนั้นคืนนี้พวกมึงก็ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แหละ”
หลิวกว่างได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดว่า “อาจารย์เย่ครับ สิ่งที่พวกผมทำมาทั้งหมด อยู่ที่จินหลิง ถ้าหนีไปคืนนี้ล่ะก็ ทรัพย์สินมากมายก็เอาไปไม่ได้น่ะสิครับ！”
เย่เฉินก็ขมวดคิ้ว “ทำไม? มึงจะต่อรองกับกูงั้นรึ? ช่างเถอะ ไม่ต้องอัดวิดีโอแล้ว เอาชีวิตพวกมึงเลยแล้วกัน！”
หลิวหมิงก็รีบบอกกับพ่อตนเอง พูดว่า “พ่อครับ！จะมีอะไรสำคัญกว่าชีวิตล่ะครับ！อย่างมากคืนนี้พวกเราก็ไปเย่นจิง จากนั้นพรุ่งนี้
เช้าก็บินไปมาเลเซีย ไปหาคุณอาไง！ต่อไปพวกเราก็ไปสร้างบ้านเล็กๆ ที่มาเลเซีย ชีวิตนี้ไม่ต้องกลับมาแล้ว ก็ได้นี่ครับ！”
พอคิดถึงจุดนี้ หลิวกว่างก็กัดฟัน แล้วพูดว่า “อาจารย์เย่ครับ พวกเราจะถ่ายเอง！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...