ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 619
บทที่ 619
สองพ่อลูกตระกูลหลิวหนีเอาชีวิตรอดไปแล้ว หงห้าก็คิดว่า การลงโทษแบบนี้ของอาจารย์เย่น่าสนใจดี ไม่ต้องลงมือด้วยตนเอง ก็สามารถทำให้ทั้งสองคนหวั่นกลัวไม่เป็นอันหลับนอน พูดได้ว่าเป็นการลงโทษที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาแล้ว
ในตอนนี้ในห้องอาหารเหลือเพียงบอดี้การ์ดของตระกูลอู๋
หงห้าก็เอ่ยปากถามว่า “อาจารย์เย่ครับ ไอ้พวกนี้ จะจัดการอย่างไรดี? คุณว่าฆ่าพวกมันเลยดีไหมครับ? หรือว่าจะ......”
เย่เฉินก็แจ๊ะปากพูดว่า “อันนี้ต้องค่อยๆ คิด คุณมีความคิดอะไรดีๆ ไหม? ”
หงห้าก็มองไปยังจางจื่อโจว ที่เหมือนหมานอนตายตัวหนึ่ง ในใจก็โมโห
ก่อนหน้านี้เขาไม่คิดเลยว่า ตระกูลอู๋อยากจะฆ่าตนเอง
โชคดีที่วันนี้ได้อาจารย์เย่ช่วยไว้ ตนเองเลยมีชีวิตรอดมาได้
ไม่เช่นนั้น ตนเองก็คงจะต้องตายด้วยเงื้อมมือของจางจื่อโจวไปแล้ว！
ดังนั้น ตอนนี้ความแค้นที่หงห้ามีแต่ตระกูลอู๋ ก็เพิ่มขึ้นในพริบตา
เขาอยากจะสับพวกจางจื่อโจวทั้ง5คนให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น
ดังนั้น เขาก็รีบพูดว่า “อาจารย์เย่ครับเอาไอ้5คนนี้ให้ผมจัดการแล้วกันครับ！”
เย่เฉินก็ถามอย่างสงสัยว่า “คุณคิดว่าจะจัดการอย่างไร? ”
หงห้าก็พูดเสียงเย็น “เอาไปเลี้ยงหมาในฟาร์มให้หมด ให้หมาของผมค่อยๆ กินพวกมันให้หมดใน1เดือน！”
พูดไปดังนั้น หงห้าก็พูดอีกว่า “คืนนี้ ก็ให้หมาของผม กินไอ้ของที่อยู่ในกางเกงพวกมันก่อนเลยแล้วกัน！”
พวกจางจื่อโจวทั้ง5คนได้ยินดังนั้น ก็ตกใจจนร้องไห้โฮ！
ปกติแล้วเป็นยอดฝีมือที่เข่นฆ่าคนเป็นผักปลา ตอนนี้กลายเป็นที่หวาดกลัวจนแทบจะตาย
แต่ว่า หนึ่งในพวกเขา รู้ว่าครั้งนี้ไม่รอดแน่ ก็เลยตะโกนออกมาอย่างดังว่า “ผม！ผมคนแรก！”
จากนั้นก็มีตะโกนเหมือนกัน “ผมคนที่สอง！”
“ผมคนที่สาม！”
“ผม ผมคนที่สี่！”
ทั้งสี่คนพูดต่อกันราวกับเสียงประทัดที่ดังเรียงกัน ทีเดียวก็ได้ลำดับทั้งสี่หมดแล้ว
จางจื่อโจวที่เงียบไม่พูดอยู่นาน ก็ได้แต่รับเอาลำดับที่5ไป
เขาแสดงสีหน้าหัวเสีย จนอยากจะฆ่าตัวตายตรงนั้น！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...