บทที่630
เย่เฉินพยักหน้า
พ่อตาไปจุดบุหรี่แล้ว เขาเลยนั่งคุยโทรศัพท์ในรถ
พอรับสาย เฉินจื๋อข่ายก็รีบพูดว่า:"คุณชาย ผมได้ข่าวว่าคุณมีเรื่องกับบอดี้การ์ดของตระกูลอู๋เหรอครับ?"
เย่เฉินตอบรับ แล้วพูดว่า:"นายได้ข่าวไวดีนี่!"
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า:"คุณชาย ผมก็ได้ข่าวว่าทั้งห้าคนนี้ได้ก่อเรื่องในป่ายจินฮ่านกง ให้คนไปสืบถึงจะรู้"
พูดไป เฉินจื๋อข่ายก็อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากจางจื่อโจวทั้งห้าคนมาที่ป่ายจินฮ่านกงให้ฟัง
เย่เฉินฟังจบ ก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:"หมาทั้งห้าตัวนี้ ไม่นึกเลยว่าสันดานมันไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ เดิมทีฉันคิดว่าพวกมันจะเชื่อฟังหน่อย ถ่อมตัวหน่อย ไม่นึกเลยว่าหักแขนทั้งสองข้างของพวกมันแล้ว ยังสามารถใช้ขาสองข้างมาก่อเรื่องได้อีก!"
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า:"คุณชาย ตอนนี้พ่อลูกตระกูลอู๋ก็อยู่ที่ป่ายจินฮ่านกง คุณอยากจัดการพวกเขายังไง แค่สั่งมา ผมก็จะไปทำให้ทันที!"
เย่เฉินยิ้ม แล้วพูดว่า:"เอาแบบนี้ นายไปห้องของพวกเขาก่อน หักขาหมาทั้งห้าตัวนี้ ฉันจะดูว่าหลังจากหักแขนขาพวกมันแล้ว จะเอาอะไรไปก่อเรื่องอีก"
เฉินจื๋อข่ายตอบว่า:"ได้ครับคุณชาย!คุณยังมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ?"
เย่เฉินพูดอีกว่า:"แล้วก็อู๋ตงไห่กับอู๋ซิน ฉันยังไม่คิดที่จะฆ่าพวกเขา แต่ว่าก็อย่าปล่อยพวกเขาไปง่ายๆแบบนี้ นายช่วยฉันหักขาของพวกเขาคนละข้าง จากนั้นก็ไล่พวกเขาออกไปจากป่ายจินฮ่านกง!"
"ได้ครับ!"เฉินจื๋อข่ายตอบทันที:"วางใจได้ครับคุณชาย ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ดีเลยครับ!"
พูดจบ เฉินจื๋อข่ายก็ถามว่า:"จริงสิคุณชาย จะให้ผมบอกกับพวกเขาให้รู้เรื่องไหมครับ ให้พวกเขารู้ว่าพวกเขาหาเรื่องใครกันแน่?"
"ไม่ต้อง"เย่เฉินพูดนิ่งๆ:"ถ้าให้พวกเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของฉันเข้า พวกเขาอาจจะยอมแพ้แล้วจริงๆ แบบนั้นมันจะไม่สนุก"
อู๋ตงไห่เคยให้ความเคารพและนับถือจางจื่อโจวมาบ้าง แต่ตอนนี้เขามองยังไงก็ไม่ชอบใจ
ดังนั้น เขาจึงพูดอย่างเย็นชาว่า:"ฉันจะเรียกกลุ่มบอดี้การ์ดใหม่จากตระกูลมา แล้วพวกนายก็สามารถแยกย้ายกันได้ทันที"
"แยกย้ายทันที!"จางจื่อโจวพูดออกมา:"ประธานอู๋ คุณจะไล่พวกเราออกเหรอครับ?"
อู๋ตงไห่ขมวดคิ้วและถามว่า:"ไม่งั้นล่ะ?จะเก็บนายเป็นบอดี้การ์ดอรกเหรอ?นายในตอนนี้ เป็นบอดี้การ์ดได้อีกเหรอ?"
จางจื่อโจวพูดออกมาว่า:"ประธานอู๋ พวกเราพี่น้องห้าคนอยู่กับคุณมานาน และได้ฆ่าผู้คนจำนวนมากเพื่อคุณ ป้องกันภัยพิบัติต่างๆมากมาย และได้รับบาดเจ็บมากมาย วันนี้พวกเราทั้งห้าคนถูกเย่เฉินหักแขน ก็เพื่อทำงานให้คุณเช่นกัน ทำไมตอนนี้คุณถึงซ้ำเติมล่ะ ให้พวกเราแยกย้ายทันที?"
อู๋ตงไห่ถามกลับ:"ทำไม? ไม่แยกย้าย หรือจะให้ฉันเลี้ยงดูพวกนายตอนแก่เหรอ?!"
พูดจบ อู๋ตงไห่ก็พูดอย่างรำคาญว่า:"อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับฉัน ถึงเวลาฉันจะให้เงินชดเชยพวกนายคนละห้าแสน ถ้าพวกนายเห็นคุณค่า ก็เอาเงินแล้วไปให้พ้น ถ้าพวกนายไม่เห็นคุณค่า ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...