บทที่633
อู๋ตงไห่โกรธสุดขีด ถลึงตามองห้าคนที่คุกเข่ากับพื้น ถามเสียงเย็นชาว่า:"ใครเป็นคนทำกันแน่?หรือว่าพวกนายทั้งห้าคนทำด้วยกัน?"
จางจื่อโจวสัมผัสถึงความอาฆาตในสายตาอู๋ตงไห่ กลัวจนสั่นทันที รีบพูดว่า:"ประธานอู๋ นี่โทษพวกเราไม่ได้นะ! พวกเราเคยอธิบายให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกับผู้จัดการล็อบบี้หน้าประตูแล้ว บอกว่าพวกเราคือคนของตระกูลอู๋ แต่พวกเขากลับบอกว่าพวกเราไม่เป็นระเบียบ ยังไงก็ไม่ให้พวกเราเข้ามา ผมอยากรีบที่จะกลับมาหาคุณ ดังนั้นเลยบุกเข้าไปในโรงแรม และปะทะกับพวกเขา…... "
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู๋ตงไห่ก็โกรธขึ้นมา ทันใดเขาตบหน้าและด่าว่า:"ไอ้พวกขยะจริงๆ ป่ายจินฮ่านกงใช่ที่ที่พวกนายอยากจะบุกก็บุกได้เหรอ? บอกจะกลับมาตามคำสั่ง นายทำตามคำสั่งอะไรเนี่ย?! เรื่องเล็กที่สั่งนายยังทำไม่ดี วันๆเอาแต่สร้างเรื่องให้ฉัน ฉันเลี้ยงแกมีประโยชน์อะไร?!"
ในขณะที่เขาพูด เขาพูดกับเฉินจื๋อข่ายทันที:"ประธานเฉิน! ขยะทั้งห้าคนนี้ทำผิดกับคุณ จะฆ่าจะทำอะไรคุณพูดมาได้เลย!"
ในความเป็นจริง อู๋ตงไห่แทบอยากจะให้เฉินจื๋อข่ายบอกให้ลากห้าคนนี้ออกไปตีให้ตาย
ยังไงก็เป็นขยะทั้งห้า เก็บพวกมันไว้ก็เป็นการเปลืองเงินตัวเองเท่านั้น
เฉินจื๋อข่ายรู้ดีถึงความคิดปรารถนาของอู๋ตงไห่ และพูดอย่างเย็นชาว่า:"อู๋ตงไห่ นายเป็นเจ้านายยังไง? ไม่ช่วยแบกรับเรื่องของลูกน้อง พอเกิดเรื่องก็ขายพวกเดียวกัน ตระกูลอู๋พวกนายจัดการเรื่อง มันต่ำกินไปรึเปล่า? ถ้าแพร่ออกไป ตระกูลพวกนายจะอยู่ยังไง?"
อู๋ตงไห่แอบชะงักทันที
เฉินจื๋อข่ายหมายความว่าไง? เขาได้ส่งคนทั้งห้าที่ก่อเรื่องให้เขาจัดการไปแล้ว แต่เขายังกัดตนไม่ปล่อย?
แต่ว่า เขาไม่กล้าว่าเฉินจื๋อข่าย ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงแค่ระงับความโกรธในใจของเขา เดินไปตรงหน้าเฉินจื๋อข่าย และกล่าวขอโทษ:"ประธานเฉิน เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง ผมสั่งสอนลูกน้องไม่ดีเอง ผมขอโทษครับ! "
พูดจบ เขาก็พูดต่อว่า:"เพื่อเป็นการแสดงความขอโทษ ผมยินดีจ่าย 10 ล้านหยวน เป็นค่ารักษาพยาบาลและค่าใช้จ่ายความเสียหายทางจิตใจสำหรับเจ้าหน้าที่ที่ได้รับบาดเจ็บ ผมหวังว่าคุณจะสามารถให้อภัยตระกูลอู๋สำหรับความผิดพลาดครั้งนี้ คุณคิดว่าไงครับ? "
แต่จะว่าไป เขาไม่เคยกล้าที่จะรุกรานเฉินจื๋อข่าย เพราะเขาเป็นโฆษกในจินหลิงของตระกูลเย่ในเย่นจิง
ในฐานะทายาทรุ่นที่สองของตระกูลอู๋ เมื่อมีความขัดแย้งกับเฉินจื๋อข่าย นั่นหมายความว่าตระกูลอู๋กำลังกระตุ้นความยิ่งใหญ่ของตระกูลเย่โดยตรง
ด้วยวิธีนี้ จะทำให้ทั้งตระกูลเดือดร้อนแน่นอน!
ถ้าหากตระกูลเย่ของเย่นจิงถามโทษขึ้นมา และต่อสู้เพื่อด้วยเหตุนี้ ตระกูลอู๋ก็จะตกอยู่ในห้วงนรกที่ไม่มีวันกลับคืนมาได้อย่างแน่นอน!
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงอดทนต่อความโกรธลึกๆในใจ และไม่ได้ออกฤทธิ์ทันที เขาตระหนักดีถึงเหตุการณ์ปัจจุบันและพูดด้วยรอยยิ้ม:"ประธานเฉิน ผมพูดผิดเองครับ ผมขอโทษ หวังว่าคุณจะให้อภัย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...