ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 636
บทที่636
เฉินจื๋อข่ายยิ้มอย่างขี้เล่น:"นายอยากรู้ไหมว่าใครให้ความกล้ากับฉัน?ขอโทษที คุณชายเย่เป็นคนให้นะ!"
ถ้าเป็นปกติ เขาเป็นแค่โฆษกของตระกูลเย่เท่านั้น และไม่กล้าที่จะก่อเรื่องโดยตรงกับตระกูลอู๋ ในนามของตระกูลเย่จริงๆ และไม่กล้าหักขาลูกชายคนโตและหลานชายคนโตของตระกูลอู๋
แต่ว่า การตัดสินใจในวันนี้ ไม่ได้เป็นของเขา แต่เป็นของคุณชาย!
หากคุณชายของเขาบอกว่าเขาต้องการฆ่าพ่อลูกตระกูลอู๋และ ดขาก็จะทำตามทันที และตระกูลเย่จะสนับสนุนการปกป้องอย่างแน่นอน!
ดังนั้นเฉินจื๋อข่ายจึงไม่สนใจอะไรเลย
อู๋ตงไห่และลูกชายตะลึง!
คุณชายเย่จะจัดการตนเหรอ? !
แต่ว่า ตนไปทำให้คุณชายเย่ขุ่นเคืองตอนไหนกัน?! ตนไม่รู้จักคุณชายเย่เลย!
ตอนนี้ ถึงตีพวกเขาจนตาย พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เย่เฉินลูกชายไร้ประโยชน์ที่มีชื่อเสียงในจินหลิง ก็คือคุณชายตระกูลเย่ในเย่นจิง!
อู๋ตงไห่รีบพูดว่า:"ประธานเฉิน มันมีความเข้าใจผิดในเรื่องนี้รึเปล่า?พวกเราทำให้คุณชายเย่ขุ่นเคืองตอนไหนกัน?"
เฉินจื๋อข่ายขี้เกียจที่จะอธิบายกับพวกเขา หัวเราะเยาะแล้วพูดกับคนรอบข้างว่า:"ตัดขาตัวเล็กนั้นก่อน! จากนั้นค่อยตัดของไอ้แก่นั้น!"
ทันทีที่สิ้นเสียง ชายในชุดดำข้างๆเขาก็รีบวิ่งไปที่อู๋ซิน!
อู๋ซินกลัว!
เขาถูกชายในชุดดำกดลงกับพื้น และพูดตะโกนว่า:"พ่อ รีบมาช่วยผมสิพ่อ!พ่อ ช่วยผมด้วย!"
อู๋ตงไห่ตัวสั่นแม้กระทั่งฟันของเขา!
เดิมคิดว่า ป่ายจินฮ่านกงเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่ไม่นึกเลยว่า มันจะเป็นถ้ำของหมาป่าตัวจริง!
เฉินจื๋อข่ายคนนี้ อาศัยการเป็นคนของตระกูลเย่ เลยไม่เกรงกลัวใคร ตอนนี้ตนจะสามารถทำอะไรได้?
ร้องขอความเมตตา? เขาไม่ไว้หน้าเลย!
แสดงตัวตนออกมา? เขาไม่สนใจเลย!
เผชิญหน้ากับเขาตรงๆ? รอบตัวตนมีใครที่มีประโยชน์อีก?
จินหลิงเป็นสถานที่แบบไหนกันแน่ ทำไมถึงรู้สึกว่าเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ เต็มไปด้วยปีศาจทำลายล้าง!
อู๋ตงไห่เจ็บปวดใจมาก
คนที่เขารักที่สุด คือลูกชายคนโต
เพราะยังไง ลูกชายคนโตก็จะสืบทอดทรัพย์สินของตน และเป็นเป้าหมายของการฝึกฝนหลักมาโดยตลอด
ไม่นึกเลยว่า ตอนนี้จะกลายเป็นคนพิการซะแล้ว!
และลูกชายคนรองของตน ตอนนี้ยังคงเป็นสัตว์ร้ายกลืนอึที่กินขี้ทุกชั่วโมง ...
ทำไมโชคชะตาของตัวเอง ช่างน่าสังเวชนัก? !
ในเวลานี้เอง เฉินจื๋อข่ายชี้ไปที่อู๋ตงไห่ที่รู้สึกขุ่นเคืองในใจ และพูดกับชายชุดดำว่า:"มา ตาไอ้แก่นี้แล้ว!"
อู๋ตงไห่ครุ่นคิดในใจ ขาของเขาอ่อนลงโดยไม่ได้ตั้งใจ และเขาคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับเสียงดัง…...
เฉินจื๋อข่ายมองไปที่เขาที่กำลังคุกเข่าอยู่ และหัวเราะเยาะพูดว่า:"โอ้ ประธานอู๋ คุกเข่าทำไมล่ะ?คุกเข่า ก็ต้องหักขานะ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...