ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 637
บทที่637
อู๋ตงไห่ทรุดแล้ว!
เขารู้ว่า เขาหมดหนทางแล้ว และการมาที่จินหลิงในครั้งนี้ แทนที่จะสามารถตรวจจับฆาตกรของลูกชายคนเล็กได้ เขากลับให้ขาลูกชายคนโตและของตนหลงเข้ามาได้…...
ลูกน้องของเฉินจื๋อข่ายเดินสองสามก้าวมาถึงตรงหน้า จับขาขวาของเขา ชูกำปั้นขึ้นและทุบลงมา…...
อู๋ตงไห่รู้สึกเจ็บเข่าอย่างมาก และความเจ็บปวดนี้เกือบจะทำให้เขาเป็นลม
เขากัดฟันและพยายามไม่ให้ตัวเองกรีดร้อง แต่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงนี้ทำให้เขาอดทนได้เพียงไม่ถึงสิบวินาที จากนั้นเขาก็ร้องไห้ออกมา!
เฉินจื๋อข่ายมองดูทั้งหมดนี้อย่างเย็นชา และพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า:"ตระกูลอู๋ ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น ก็กล้ามาเหลิงในที่ของตระกูลเย่ นี่เป็นการลงโทษเล็กน้อยสำหรับพวกนาย ถ้ายังกล้าแตะต้องความโกรธของตระกูลเย่อีก ตระกูลจะทำลายตระกูลอู๋นายอย่างแน่นอน!"
คำพูดของเฉินจื๋อข่าย ดังลั่น!
โดยเฉพาะหกคำสุดท้าย ทำลายตระกูลอู๋นาย!
มันทำให้อู๋ตงไห่กลัวจนตัวสั่นกระตุกอย่างรุนแรง!
อะไร……
นี่มันอะไรกันแน่……
ทำไมตระกูลเย่ถึงเจาะจงกับตนขนาดนี้?
ตนอยากประจบตระกูลเย่ยังไม่มีโอกาสเลย ทำไมตระกูลเย่ถึงเกลียดตนเข้าไส้ แล้วลงโทษตนแบบนี้?
เขาคิดไม่ออก คิดไม่ออกเลย!
พูดจบ ก็กระโดดไปหาลูกชาย ยื่นมือไปพยุงเขา ร้องไห้น้ำตาไหลไป ปลอบไปว่า:"ลูก เรากลับซูหางโจวกันเถอะ พ่อจะหาหมอกระดูกที่ดีที่สุดเพื่อรักษาขาของลูกให้ได้!"
อู๋ซินก็ร้องไห้หนักมาก ในความช่วยเหลือจากพ่อเขาจึงลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก และร้องพูดว่า:"พ่อ…...ขาของผมจะหายได้ไหม?"
"ได้ ต้องได้แน่นอน!"อู๋ตงไห่ก็รู้ว่า หัวเข่าแตกจนหมด และแทบไม่มีทางรักษาได้ แม้ว่าจะเปลี่ยนข้อเทียมทั้งหมดแล้วก็ตาม แต่ก็จะมีผลสืบเนื่องที่ร้ายแรงในอนาคต แม้ว่าจะเป็น ไม่ใช่คนง่อย แต่ก็คงเป็นคนพิการเช่นกัน มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะฟื้นฟูรูปลักษณ์ของคนปกติ
แต่ว่า เขาห้ามทำร้ายลูกชายด้วยวิธีนั้น
เขายังเด็กอยู่เลย!
ดังนั้น เขาจึงไม่กล้าไปเก็บข้าวของ และพยุงกันกับลูกชายของเขา แล้วเดินไปที่ประตูห้องชุดเพรส ซิเดนเชียล
ในตอนนี้เอง เฉินจื๋อข่ายยิ้มอย่างขี้เล่นและพูดว่า:"เดี๋ยวก่อน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...