บทที่638
อู๋ตงไห่ตัวสั่นไปหมด หันกลับมา และถามอย่างประหม่า:"ประธานเฉิน คุณต้องการอะไรอีกไหม"
เฉินจื๋อข่ายชี้ไปที่จางจื่อโจวและคนอื่น ๆ อีกห้าคนที่นอนอยู่บนพื้น และพูดอย่างเย็นชาว่า:"พวกนายสองคน ลากสุนัขที่ตายทั้งห้าตัวนี้ออกไปด้วย อย่าทำให้ป่ายจินฮ่านกงของฉันสกปรก!"
"ผม…... "อู๋ตงไห่กระวนกระวาย แทบจะอาเจียนเป็นเลือด!
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กลับมามีสติ และพูดออกมาว่า:"ประธานเฉิน ทั้งห้าคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลอู๋อีกต่อไป คุณสามารถจัดการได้ตามใจชอบ! จะฆ่ายังไงก็แล้วแต่!"
เฉินจื๋อข่ายพูดอย่างเย็นชา:"นายลืมสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดไปเหรอ? ทั้งห้าคนนี้ มีงานศิลปะบนหน้าผากของพวกเขา นายพาพวกเขากลับไปที่ตระกูลอู๋ ดูแลพวกเขาให้ดี ให้พวกเขามีชีวิตอยู่ดีกินดี ต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาตาย และห้ามลบงานศิลปะบนหน้าผากพวกเขา เข้าใจไหม?"
งานศิลปะ……
อู๋ตงไห่มองไปที่จางจื่อโจวและพวกเขาทั้งห้าด้วยความขุ่นเคือง ทุกคำพูดบนหน้าผากของทั้งห้าคนนี้ราวกับมีดคม กระแทกหัวใจของเขา!
ตอนนี้เฉินจื๋อข่ายกลับให้เขาพาห้าคนนี้กลับบ้าน แล้วดูแลพวกเขา?
นี่มันน่าอัปยศเกินไปจริงๆ!
แต่ว่า เขาไม่กล้าที่จะมีอารมณ์โกรธแม้แต่น้อย
ทำให้ตัวเองอับอายขายหน้าแล้วยังไงล่ะ?
สิ่งที่ควรได้รับ ยังคงต้องรับ!
ดูเหมือนว่า ในตอนนี้คงต้องทำตามเขาก่อนเท่านั้น พาห้าคนนี้ออกไป และหลังจากพาพวกเขากลับไปที่ซูหาง ค่อยแล้วให้พวกเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินจื๋อข่ายก็พูดอีกครั้งว่า:"จริงสิ ลืมเตือนนาย พาห้าคนนี้กลับไป นายดูแลให้ดีๆ นานๆครั้งก็ใช้เครื่องบินพิเศษส่งมาจินหลิง เพื่อให้ฉันตรวจสอบโดย ถ้าหนึ่งในนั้นตาย ฉันจะเอาชีวิตสุนัขของลูกชายคนหนึ่งของนายไป ถ้าตายสองคน ฉันจะเอาชีวิตสุนัขของลูกชายทั้งสองคนของนายไป ถ้าตายสามคน ชีวิตสุนัขของนายก็เป็นของฉัน!"
อู๋ซินผู้ซึ่งขาหักจึงคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความยากลำบาก ใช้มือข้างหนึ่งประคองและกราบ
เขากลัวแล้วจริงๆ! และกลัวมากๆ!
นี่มันแม่งใช่ป่ายจินฮ่านกงระดับท็อปที่ไหนกัน นี่มันนรกบนดินชัดๆ!
ตอนนี้ตนแค่อยากจะหนี หนีกลับไปที่ซูหาง หนีกลับบ้านของตัวเอง แล้วขังตัวเองไว้แล้ว เลียแผลคนเดียว
สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ช่างน่าอัปยศจริงๆ เขาไม่อยากออกไปพบปะผู้คนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าด้วยซ้ำ!
เฉินเจ๋อไคไม่ยอมให้กับการคุกเข่ากราบหัวของเขาเลย และพูดอย่างเย็นชาว่า:"ฉันได้พูดไปแล้ว ไม่พวกนายสองคนจะสุนัขทั้งห้าตัวนี้ออกไป ไม่ก็เหมือนกับพวกเขา กลายเป็นสุนัขที่ตายแล้ว มีเพียงสองทาง เลือกเอาเอง! "
อู๋ตงไห่รีบอ้อนวอนอย่างนอบน้อมว่า:"ประธานเฉินอย่าโกรธเด็ดขาด เราจะกำจัดพวกมันให้หมด แม้ว่ามันจะคลานก็ตาม เราจะลากพวกมันทั้งห้าออกไป!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...