บทที่639
ด้วยการยอมอย่างสมบูรณ์ของอู๋ตงไห่ พ่อลูกที่ได้รับบาดเจ็บจนขาเป๋ ได้แต่เอนตัวลงด้วยใบหน้าย่ำแย่ และพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อเตรียมพาจางจื่อโจวและคนอื่น ๆ ออกจากโรงแรมป่ายจินฮ่านกง
แต่ว่า ทั้งสองคนได้กลายเป็นคนพิการไปแล้ว และอู๋ซินแย่กว่า แขนหักขาหัก ดังนั้นการแบกชายร่างใหญ่ห้าคนนี้ มันยากสุดๆ
พ่อลูกลากจางจื่อโจวออกไปก่อน และทุกครั้งที่ก้าวไป ทั้งคู่ต่างก็เหนื่อยจนหอบหายใจ
ไม่เพียงแต่เหนื่อย แต่ขาที่หักก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก
แต่ว่า ทั้งคู่ไม่กล้าร้องออกมาในเวลานี้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงกัดฟันและลากต่อไป
เฉินจื๋อข่ายกอดอก ราวกับกำลังดูการแสดงที่ดี ดูพ่อลูกออกแรงทั้งหมด แล้วลากทั้งห้าคนไปที่ลานนอกโรงแรมป่ายจินฮ่านกง เหมือนด้วงกลิ้งก้อนอึ
อู๋ตงไห่นั่งลงบนพื้นอย่างเหนื่อยล้า และยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ จากนั้นเขาก็ถามเฉินจื๋อข่าย:"ประธานเฉิน ตอนนี้คุณพอใจแล้วหรือยัง?"
เฉินจื๋อข่ายพยักหน้า พูดเสียวงเย็นชาว่า:"แต่ว่าพวกนายใช้เวลานานไปนะ ฉันให้พวกนายจัดการในสิบนาที พวกนายล่ะ? ใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมง! "
"ขอโทษจริงๆครับ…..."อู๋ตงไห่กล่าวอย่างอัปยศ:"ขาของผมและลูกชายไม่สะดวกจริงๆ ทำให้เสียเวลาอันมีค่าของคุณ"
เฉินจื๋อข่ายตะคอก และพูดว่า:"รู้ตัวก็ดี!"
ต่อมา เขาพูดอย่างเฉียบขาดว่า:"ลานกว้างตรงทางเข้านี้เป็นที่ตั้งของป่านจินฮ่านกงของฉัน รีบให้คนมารับพวกนาย เดี๋ยวถ้าฉันออกมาถ้าฉันเห็นพวกนายยังอยู่ ฉันจะหักขาอีกข้างของพวกนาย! "
เฉินจื๋อข่ายพูดจบ ก็หันหลังและออกจากที่เกิดเหตุ
เหลือแต่พ่อลูกที่แทบจะหมดหวัง
ตอนนี้เองอู๋ซินร้องไห้และถามอู๋ตงไห่ใน:"พ่อ ตอนนี้เราจะทำไงดี?ผมอยากซูหางแล้ว ไม่อยากอยู่ที่จินหลิงอีกต่อไป…..."
อู๋ตงไห่กัดฟันและพูดว่า:"ตอนนี้พ่อจะโทรหาปู่ของนาย และขอให้เขาส่งเฮลิคอปเตอร์มา เพื่อพาพวกเรากลับ!"
ในความเป็นจริง อู๋ตงไห่ได้เสียใจในจินหลิงแล้ว และในเวลานี้ เขาแค่ต้องการกลับไปรักษาขาของเขาโดยเร็ว
หลังจากวางสาย เขาก็พูดกับอู๋ซินว่า:"คุณปู่ของนาย จัดเฮลิคอปเตอร์ให้แล้ว และจะถึงที่นั่นใน 15 นาที!"
เมื่ออู๋ซินได้ยินเช่นนี้ เขาก็ร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น
อู๋ตงไห่กอดเขาไว้ พ่อลูกร้องไห้ด้วยกัน
จางจื่อโจวและคนอื่นทั้งห้าคนนอนอยู่บนพื้น ก็รู้สึกซับซ้อนมาก
พวกเขาก็เสียใจ เพราะตอนนี้พวกเขาไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง และอาจจะไม่มีโอกาสที่จะยืนได้อีกในอนาคต
แต่พวกเขาก็โชคดีเช่นกัน โชคดีที่เฉินจื๋อข่ายออกหน้า ขอให้ตระกูลอู๋ดูแลพวกเขาใฟ้ดี และส่งพวกเขาไปรับการตรวจสอบจากเฉินจื๋อข่ายเป็นประจำ
นอกจากนี้ ยังหมายความว่า เขาจะไม่ถูกแก้แค้นจากตระกูลอู๋ และจะไม่ถูกตระกูลอู๋ฆ่า ในทางตรงกันข้าม เขาจะได้รับการเลี้ยงดูจากตระกูลอู๋
เมื่อคิดอย่างนี้ อย่างน้อยชีวิตในอนาคตก็มีที่อยู่ มิฉะนั้นด้วยนิสัยของอู๋ตงไห่ จะต้องฆ่าตนทันทีแน่นอน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...