บทที่ 664
ซ่งเทียนหมิงพ่อของซ่งหรงวี่ เมื่อได้เห็นก็ถึงกับตกตะลึงจนตาค้างอยู่ข้างๆ ในใจของเขาหดหู่มากกว่าซ่งหรงวี่อีก
การเป็นทายาท สิ่งที่กลัวมากที่สุดคือพ่อของตัวเองมีชีวิตอยู่นานจนเกินไป
ตอนแรกที่คังซีครองราชย์ครบ 61ปี เจ้าชายอ้ายซินเจว๋หลัว ยิ่นเหริง ก็เป็นแค่เจ้าชายนานถึง 30-40ปีเลย จนกระทั่งสุดท้ายรอไม่ไหวแล้ว จึงตั้งใจก่อกบฏเพื่อแย่งชิง
ตอนนี้คุณท่านซ่งยังคงกุมอำนาจของตระกูลซ่งไว้อยู่ ยิ่งเขามีชีวิตนาน ตัวเองก็ไม่ยิ่งจะน่าสมเพชเหรอ?
ถ้าหากเขายังมีชีวิตอยู่ต่ออีกสิบกว่าปี ตัวเองก็อายุเจ็ดสิบแปดสิบปีแล้ว จะมีโอกาสได้เป็นผู้ครองตระกูลซ่งได้ที่ไหนกันล่ะ?
ขนาดที่ว่าไม่แน่ ตัวเองก็อาจจะตายก่อนเขาก็ได้……
คิดมาถึงตรงนี้ ในใจของซ่งเทียนหมิงก็หดหู่มาก
ซ่งหวั่นถิงที่อยู่ข้างๆ เห็นคุณปู่มีร่างกายที่กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ในใจกลับว่ามีความสุขมาก
เมื่อเห็นว่าคุณท่านรำไทเก๊กตั้งนานแล้วถึงจะรู้สึกเหนื่อย ซ่งหวั่นถิงก็รีบยื่นผ้าขนหนูที่เตรียมมาให้ทันที พร้อมพูดว่า : “คุณปู่คะ ไม่งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้เถอะค่ะ พรุ่งนี้ค่อยมารำไทเก๊กต่อ”
“โอเค!” คุณท่านซ่งพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น รับผ้าขนหนูมาเช็ดๆเหงื่อ ถอนหายใจพร้อมพูดว่า : “คนแซ่ซ่งจะเคยคิดได้อย่างไร ชีวิตที่กำลังจะตาย จู่ๆก็ได้รับโอกาสเช่นนี้ ต้องขอบคุณอาจารย์เย่อย่างมากเลยจริงๆ……”
พูดแล้ว คุณท่านซ่งก็พูดกับซ่งหวั่นถิงอีกว่า : “หวั่นถิง เรื่องของแกกับอาจารย์เย่ ก็รีบๆหน่อย ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปู่ในตอนนี้ ก็คือรอให้แกได้แต่งงานกับอาจารย์เย่ ส่งมอบแกให้อาจารย์เย่ด้วยมือตัวเอง!”
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยินคำนี้ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
ในเวลานี้ซ่งเทียนหมิงก็เอ่ยปากพูดว่า : “พ่อ เรื่องของหวั่นถิงกับอาจารย์เย่ พ่อลองคิดทบทวนก่อนนะ!”
“คิดทบทวนอะไร?” คุณท่านซ่งถามย้อนว่า : “หรือว่าแกไม่เห็นความสามารถที่สุดยอดของอาจารย์เย่งั้นเหรอ และยังเป็นมังกรที่แท้จริงบนโลกมนุษย์ ?ถ้าแกมีลูกสาว เกรงว่าแกก็คงจะฝันอยากให้อาจารย์เข้ามาเป็นลูกเขยในตระกูล!”
“เฮิง แกรู้ไว้ก็ดี!” คุณท่านซ่งพูดเสียงเฮิงอย่างเย็นชาด้วยความไม่พอใจ แล้วพูดกับซ่งหวั่นถิงว่า : “หวั่นถิง พรุ่งนี้แกช่วยฉันนัดอาจารย์เย่หน่อย ฉันอยากเลี้ยงข้าวเขาสักมื้อ อยากขอบคุณความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ของเขาสำหรับการมอบยาอายุวัฒนะให้ฉัน ถึงตอนนั้นก็เตรียมบัตรกดเงินสดมูลค่าหนึ่งพันล้านด้วย ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆของฉัน มอบให้อาจารย์เย่ตอนทานข้าว”
คนอื่นๆในตระกูลซ่งต่างก็ตกตะลึง!
เงินสดมูลค่าหนึ่งพันล้าน?!
เงินหมุนเวียนทั้งหมดของตระกูลซ่ง ก็มีเพียงประมาณสามพันล้าน คุณท่าน เอาเงินหมุนเวียนหนึ่งในสามของตระกูลออกมา มอบให้เย่เฉิน?!
เมื่อซ่งเทียนหมิง ซ่งหรงวี่ได้ฟัง แววตาทั้งสองข้างต่างก็พ่นเป็นไฟออกมาแล้ว
เงินสดที่อยู่ในมือของสองพ่อลูก เอามารวมกันแล้วยังไม่ถึง3-5ร้อยล้านเลย ตอนนี้จู่ๆคุณท่านก็จะให้เงินหนึ่งพันล้านแก่เย่เฉิน?!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...