ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 67

บทที่ 67 ย้ายตำแหน่งให้เธอ

เย่เฉินได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง ชำเลืองมองกระจกที่อยู่ด้านข้าง พบว่า คนที่อยู่ด้านหลังคือต่งรั่งหลิน！

ซวยแล้ว！

ถ้าปล่อยให้ต่งรั่งหลินจำตนได้ที่นี่ เธอต้องคิดเชื่อมโยงได้อย่างแน่นอนว่าตนคือประธานตี้เหากรุ๊ป！

ถึงขึ้น สามารถคิดเชื่อมโยงได้ว่าตนคือคุณชายตระกูลเย่！

นี่มันแย่มากๆ！

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเห็นต่งรั่งหลินกำลังวิ่งตามมา เขาจึงรีบสาวเท้าเดินเร็วขึ้น เข้าไปในห้องทำงานประธานอย่างรวดเร็ว แล้วล็อคประตูห้อง

ต่งรั่งหลินเองก็คิดไม่ถึง ว่าฝ่ายนั้นจะเดินเร็วกะทันหัน ตอนที่เธอรู้ตัวแล้วจะรีบตามไปนั้น ฝ่ายนั้นก็เดินเข้าไปในห้องทำงานแล้ว

เมื่อเห็นเย่เฉินเดินเข้าไปในห้องทำงาน ต่งรั่งผิดหวังมาก พูดบ่นพึมพำ：“แปลกจัง ทำไมเหมือนว่าประธานกำลังหลบหน้าตน......"

เมื่อคิดได้แบบนี้ เธอก็ยังคงไม่ตายใจ เดินไปเคาะประตู แล้วเอ่ยพูด：“สวัสดีค่ะท่านประธาน ฉันคือผู้อำนวยการฝ่ายบริหารคนใหม่ต่งรั่งหลิน มีเรื่องอยากจะรายงานท่านค่ะ"

เย่เฉินจงใจพูดเสียงทุ้มต่ำแล้วเอ่ยตอบ：“คุณรายงานหวังตงเสวี่ยนรึยัง? บริษัทไม่อนุญาตให้รายงานข้ามระดับ คุณไม่รู้หรือไง?"

"ขอโทษค่ะ ท่านประธาน ฉันลืม......"

ต่งรั่งหลินตกใจจนกระวนกระวาย ครุ่นคิดในใจ：“ประธานคนนี้ดุจัง......โมโหเพราะตนรายงานข้ามระดับ หรือเป็นเพราะไม่อยากเจอหน้าตนกันแน่?"

แต่ว่า ตอนนี้ต่งรั่งหลินไม่กล้ายืนอยู่ตรงหน้าห้องทำงานของเย่เฉินแล้ว เธอทำได้เพียงเดินจากไปด้วยความจนปัญญา

เย่เฉินฟังเสียงฝีเท้าของต่งรั่งหลินที่ไกลออกไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็โล่งใจ

เธอเกือบจะจำได้แล้ว อันตรายจริงๆ！

เพียงแค่คิดว่าวันข้างหน้าตนเลี่ยงไม่ได้ที่จะมาตี้เหากรุ๊ป และตอนนี้ต่งรั่งหลินก็เป็นผู้อำนวยการฝ่ายบริหารของตี้เหากรุ๊ป ห้องทำงานอยู่ชั้นเดียวกับตน

เมื่อเป็นแบบนี้ คราวหน้าตนก็มีโอกาสจะเจอเธอสูงขึ้น

ประจวบเหมาะ เวลานี้หวังตงเสวี่ยนเข้ามารายงานการดำเนินงานให้เขาพอดี

เย่เฉินจึงบอกกับเธอ：“ตงเสวี่ยน ผมมีเรื่องอยากจะให้คุณช่วยจัดการหน่อย"

หวังตงเสวี่ยนพยักหน้า：“คุณชายเชิญพูดได้เลยค่ะ"

เย่เฉินพูด：“คุณช่วยเปลี่ยนตำแหน่งให้ต่งรั่งหลินหน่อย"

พูดจบ จึงเอ่ยถาม：“บริษัทของเรา ตำแหน่งอะไรบ้างที่ไม่ต้องเอาแต่อยู่ในห้องทำงาน?"

"การตลาด การค้าค่ะ" หวังตงเสวี่ยนตอบ：“สองตำแหน่งนี้มักจะได้ออกไปวิ่งดูงาน ไม่ค่อยได้อยู่ในบริษัทเท่าไหร่"

"อื้ม" เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูด：“ถ้าอย่างนั้นก็ย้ายเธอไปเป็น ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด"

"ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวฉันกลับไปแล้วจะดำเนินการให้ค่ะ" หวังตงเสวี่ยนตอบตกลง

จากนั้น หวังตงเสวี่ยนก็รายงานสถานการณ์ของบริษัทในช่วงนี้ให้เย่เฉินฟัง

ตอนนี้ โปรเจคโรงแรมหกดาวของตี้เหากรุ๊ปได้เริ่มดำเนินการแล้ว ตั้งอยู่ที่เขาชิงเฉิง วิวสวย สิ่งแวดล้อมหรูหรา

หลังจากโรงแรมนี้สร้างเสร็จ ก็จะกลายเป็นโรงแรมหกดาวแห่งแรกของเมืองจินหลิง ที่หรูหราที่สุด

ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับโรงแรมพัฒนาได้อย่างราบรื่นมาก คาดว่าภายในสองปีจะสามารถเสร็จสิ้น หลังจากสองปีครึ่งก็สามารถใช้งานได้ เมื่อถึงตอนนั้น รายได้ของตี้เหากรุ๊ปก็จะเพิ่มขึ้นไปในระดับใหม่

เย่เฉินพูดแนะนำเธอ：“ถ้าหากทางด้านภรรยาของผมไปได้สวย ทั้งยังมีเวลาพักผ่อน คุณก็แบ่งธุรกิจของตี้เหาไปให้เธอ"

หวังตงเสวี่ยนพูดทันที：“คุณชายวางใจได้ค่ะ ฉันจะทำแน่นอน！”

อีกไม่นานภรรยาก็จะประชุมเสร็จแล้ว เย่เฉินจึงบอกกับหวังตงเสวี่ยน：“คุณตามต่งรั่งหลินไปพบคุณที่ห้องทำงานตอนนี้เลย ผมจะได้อาศัยโอกาสนี้ออกไป"

แผนกบริหาร เป็นการบริหารจัดการบริษัท จัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

ต่งรั่งหลินไม่ได้คิดมาก เธอกลับคิดว่า หากตนสามารถทำหน้าที่ในแผนกการตลาดได้ดี ทำให้บริษัทได้กำไร วันข้างหน้าประธานก็จะสนใจในตัวตนมากขึ้น！

ดังนั้น สำหรับตนแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ดี！

เดินออกมาจากห้องทำงานของหวังตงเสวี่ยนอย่างมีความสุข สิ่งแรกที่ต่งรั่งหลินทำก็คือโทรศัพท์ไปหาเพื่อนรักของเธอเซียวชูหรัน

เมื่อปลายสายรับสาย เธอก็พูดด้วยความดีใจทันที：“ชูหรัน ฉันได้ย้ายไปเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดแล้ว！”

"จริงหรอ?" เซียวชูหรันดีใจขึ้นมาทันที แล้วพูดขึ้น：“นี่มันเป็นเรื่องที่ดีมาก！ แกเป็นคนที่ควรทำงานด้านการตลาดอยู่แล้ว ทำงานฝ่ายบริหารไม่คุ้มกับความสามารถของแกเลย！ ตอนนี้แกมีพื้นที่ให้แสดงความสามารถ อีกไม่นานก็คงทำผลงานยอดเยี่ยมออกมา！”

"ฮี่ๆ！”ต่งรั่งหลินเองก็รู้สึกดีใจมาก จึงพูดขึ้น：“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เรากินข้าวฉลองกันหน่อยไหม? แกเรียกเย่เฉินมากินด้วย"

เซียวชูหรันพูดด้วยความลำบากใจ：“พวกฉันสองคนใกล้ถึงบ้านแล้ว พูดตามจริงวันนี้ฉันเหนื่อยมาก เราค่อยฉลองด้วยกันวันอื่นไหม?"

ต่งรั่งหลินรู้ดีว่าช่วงนี้เซียวชูหรันเหนื่อยมาก ด้วยเหตุนี้จึงรีบพูด：“อื้ม！ช่วงนี้แกเหนื่อยมาก เอาแต่ทำงานล่วงเวลาและประชุมตลอด งั้นเอาแบบนี้ แกกลับไปพัก รอให้แกไม่ค่อยยุ่งเราค่อยนัดเจอกัน！”

"ได้เลย" เซียวชูหรันพูด：“รอให้ฉันเคลียร์งานช่วงนี้ให้หมดก่อน เราค่อยไปกินและดื่มกันให้มันส์สุดเหวี่ยง！”

ต่งรั่งหลินหัวเราะแล้วพูด：“พูดแล้วนะ！”

วางสาย ภายในใจของต่งรั่งหลินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ตนเองไม่มีเพื่อนที่แท้จริงในเมืองจินหลิงเทาไหร่ เพื่อนสนิทคนเดียวที่มีก็คือเซียวชูหรัน

ตอนนี้ตนได้ย้ายไปเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด เป็นเวทีที่กว้างใหญ่มากขึ้น เป็นโอกาสดีในการพิสูจน์ตัวเอง แต่ตนกลับไม่เจอคนที่สามารถร่วมฉลองด้วยกันได้

ขณะที่เธอกำลังถอนหายใจอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน

คนที่โทรมาคือ เซียวไห่หลง！