ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 679
บทที่ 679
เซียวฉางควนสับสนกับคำถามของเถ้าแก่
เห็นชัดๆว่าตัวเองมาซื้อเฟอร์นิเจอร์ แล้วมาขายได้ยังไง?
ดังนั้นเขาจึงพูดกับเถ้าแก่ว่า: “ผมมาซื้อเฟอร์นิเจอร์ เข้าใจที่ผมพูดไหม?”
พนักงานแนะนำสินค้าก็รีบพูดขึ้นมาว่า: “เถ้าแก่ครับ คุณผู้ชายท่านนี้อยากมาซื้อชุดเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำ”
เมื่อพูดจบ ก็ชี้ไปที่เซียวฉางเฉียน แล้วพูดว่า: “คุณผู้ชายคนนี้ต่างหากที่จะขายเฟอร์นิเจอร์”
จู่ ๆเถ้าแก่ก็เข้าใจได้ และรีบพูดกับเซียวฉางควนว่า: “โธ่เอ๋ย ขอโทษจริงๆ ผมเข้าผิดใจแล้ว”
จากนั้นก็มองไปที่เซียวฉางเฉียน และถามเขาว่า: “คุณผู้ชายครับ คุณจะขายเฟอร์นิเจอร์เหรอ?”
เซียวฉางเฉียนได้ยินที่เซียวฉางควนบอกว่ามาที่นี่เพื่อจะซื้อเฟอร์นิเจอร์ เขาคิดอยากจะหันกลับและเดินออกไปตอนนี้จริงๆ
สุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่อยากให้เซียวฉางควนมาเห็นเรื่องที่น่าอาย
แต่ว่า ร้านนี้ เป็นร้านขายเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิง และเป็นร้านค้าที่ราคาดีที่สุดสำหรับเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำมือสอง ของตลาดในตอนนี้ ถ้าตัวเองหันหลังและเดินจากไป บางทีไปร้านอื่นแล้วอาจขายได้น้อยกว่าเป็นแสน
ดังนั้น เขาก็ทำได้เพียงฝืนใจและพูดกับเถ้าแก่ว่า: “ถูกแล้ว ผมเอง ผมมีโซฟาไม้พะยูงไหหลำชุดหนึ่ง เก้าอี้ที่อยากจะขาย ล้วนแล้วเป็นของเก่าทั้งหมด”
เถ้าแก่รีบพูดและยิ้ม: “ดีเลย เราต้องการเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำ สินค้าของคุณอยู่ไหนเหรอ? สะดวกเอามาให้ดูหน่อยไหม?”
จู่ ๆก็เห็นเซียวฉางควนอีกครั้ง รวมถึงครอบครัวของเซียวฉางควนก็อยู่ที่นี่ด้วย ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็ยิ่งแย่ลง
เซียวฉางควนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังคงเดินเข้ามา และเอ่ยปากถามคำหนึ่งว่า: “แม่ พี่ใหญ่ พวกคุณมาได้อย่างไร?”
“ฮึ!” เซียวฉางเฉียนพูดอย่างเย็นชาว่า: “ทำไม? เรามาที่นี่ไม่ได้เหรอ?”
เซียวฉางควนรีบพูด: “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าจะขายชุดเฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงไหหลำคงไม่ใช่อันที่พ่อทิ้งไว้ให้ชุดนั้นหรอกนะ?”
ทันใดนั้นเซียนฉางเฉียนก็โมโหขึ้นมา และพูดว่า: “เกี่ยวอะไรกับนายด้วย?”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...