บทที่ 684
แต่ตอนนี้ คนที่จะเข้ามาอยู่ที่นี่ กลับเป็นเซียวชูหรันที่ตนเองไม่ชอบขี้หน้ามาโดยตลอด!
พอคิดถึงจุดนี้ เธอก็อดพูดไม่ได้ว่า “คุณย่าคะ หนูก็จะไปด้วยค่ะ!”
พูดจบ ก็รีบเดินขึ้นหน้ามา แล้วก็มาพยุงคุณย่าทั้งซ้ายขวาพร้อมกับเซียวไห่หลง พี่ชายตนเอง
ย่าหลานทั้ง3คนก็เดินเข้าห้องรับแขกไป เห็นสีทองแวววับ ตกแต่งอย่างหรูหรา ตะลึงไปจนพูดไม่ออก
บริเวณด้านบนของห้องรับแขก เป็นเพดานที่มีความสูง10กว่าเมตร ตรงกลางแขวนด้วยโคมไฟแชนเดอเลียร์คริสทัลสีทองสุดหรูหรา แสงไฟสะท้อนออกมาจากคริสทัลสีทอง กลายเป็นแสงสีต่างๆ สวยงามจนแทบจะต้องหยุดหายใจ!
นายหญิงใหญ่เซียวก็ยืนอยู่ในห้องรับแขก ขาทั้งสองข้างก็เริ่มสั่นๆ
คฤหาสน์ของตนเองนั้น ถ้าเทียบกับที่นี่แล้ว ก็เป็นได้แค่ห้องสุขาใหญ่ๆ เท่านั้นเอง!
การตกแต่งที่นี่ มันสวยงามกว่าคฤหาสน์ตนเองหลายเท่า!
นายหญิงใหญ่อดคิดในใจไม่ได้ ถ้าหากว่าสามารถมาอยู่ที่นี่ได้ มันก็คงจะเป็นประสบการณ์ที่น่าสนุกมากเลยทีเดียว
กลัวว่าคงจะต้องอยู่ที่นี่ทุกๆ วัน มองไปที่นู่นที่นี่ จับนู่นจับนี่ไปเรื่อย......
แต่เสียดาย ตนเองไม่มีวาสนานั้นแล้ว!
เซียวฉางควน ลูกชายคนนี้ อย่าคิดว่าเขาจะไม่เอาไหน แต่เลือกลูกเขยได้โชคดีเหมือนกัน
ใครจะรู้ คนกระจอกงอกง่อยที่มาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างเย่เฉิน จะมีโชคดีเช่นนี้?
ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก ตนเองก็คงจะไม่ไปดูถูกเย่เฉินหรอก จะพูดจะจาก็คงจะเกรงใจอยู่บ้าง ทำดีต่อครอบครัวของเซียวฉางควนบ้าง เช่นนั้น ตนเองก็อาจจะมีโอกาสได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์อันหรูหรานี้ก็ได้........
นายหญิงใหญ่เซียวก็มองเซียวฉางควนด้วยสีหน้าหลายอารมณ์ พูดว่า “ฉางควน แกเป็นลูกชายของแม่ ในเมื่อแกชอบเฟอร์นิเจอร์ชุดนี้มากล่ะก็ ก็ถือว่าแม่ให้แกเลยก็แล้วกัน”
เซียวฉางควนก็รีบพูดว่า “แม่ครับ จะได้อย่างไรกัน มันคนละเรื่องกัน ต่อให้แม่เอาเฟอร์นิเจอร์ชุดนี้ให้กับผม พี่ใหญ่ก็คงจะไม่ยอมแน่ๆ แล้วอีกอย่าง ตอนนี้ตระกูลเซียวขาดเงินไม่ใช่หรือครับ เงิน1.2ล้านมันอาจจะช่วยตระกูลเซียวได้”
นายหญิงใหญ่เซียวก็ส่ายหัว แล้วพูดอย่างมีสายตาที่จริงจังว่า “ฉางควนเอ้ย แกคิดอย่างไรแม่รู้ดี แต่ว่าแกก็ไม่ต้องกังวลหรอก ตระกูลเซียวยังมีแม่ที่คอยตัดสินใจ แค่บอกว่าเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ เอาให้แกแล้ว ก็ถือว่าให้แกไปเลย”
พอเซียวฉางควนได้ยินดังนั้น ก็พูดอย่างซาบซึ้งว่า “ขอบคุณมากครับแม่!”
หม่าหลันอยู่ข้างๆ ก็ดีใจไม่เบาเหมือนกัน นายหญิงใหญ่เปลี่ยนนิสัยแล้วหรือไง? เงิน1.2ล้าน อยู่ดีๆ จะไม่เอาก็ไม่เอาเสียอย่างนั้นหรือ? แผนนี้ดีมากเลย!ตนเองก็จะได้มีโอกาส!
อย่างที่คิด ตอนนี้นายหญิงใหญ่เซียวก็พูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารว่า “ฉางควน คฤหาสน์ตระกูลเซียวก็ใกล้จะถูกยึดไปแล้ว พอถึงตอนนั้นแม่แกก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน ต้องไปนานข้างถนน คฤหาสน์ของแกทั้งใหญ่ ทั้งหรูหรา จะไม่มีเหลือใหม่สักห้องเลยหรือ?”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...