ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 697
บทที่ 697
นายหญิงใหญ่เซียวได้ยินดังนั้น ก็ตาโตจนสีหน้าเปลี่ยน！
ตัวเธอโซซัดโซเซ ไม้เท้าในมือก็หล่นลงพื้น
เดิมที คิดว่าจะมีเวลาพอที่จะไปหาคนช่วยชีวิต แต่ไม่คิดเลยว่า คำสาปจะถึงประตูบ้านเร็วเช่นนี้！
เซียวฉางเฉียนและลูกทั้งสองคนได้ยินดังนั้น ก็หน้าซีดไปตามกัน！
“แม่ครับ นี่มันอะไรกันครับนี่? บ้านเราจะถูกยึดหรือครับ? ไหนว่าชำระหนี้ไปล้านกว่าแล้วไง?”
ด้วยฐานะทางการเงินของตระกูลเซียวตอนนี้ ถ้าหากบ้านถูกยึด พวกเขาก็จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน แล้วทุกคนก็ไม่มีทักษะความสามารถอะไรเลย จุดจบเลยยิ่งอนาถ
ไม่เพียงเซียวฉางเฉียนและคนอื่นๆ ต้องไปหางานทำ เกรงว่าจะต้องมาลำบากนายหญิงใหญ่เซียวด้วย คงจะต้องหางานล้างจานแล้วล่ะ
ไม่เช่นนั้นล่ะก็ พวกเขาก็จะไม่มีทางมีชีวิตรอดแน่
นายหญิงใหญ่เซียวฟุบลงนั่งที่พื้น แล้วก็โวยวายว่า “พวกคุณจะเอาชีวิตพวกเรา4คนรึอย่างไรกัน！ฉันเพิ่งเอาเงินไปจ่ายหนี้มา พวกคุณยังจะมายึดบ้านฉันอีก！”
ตัวแทนคนนั้นก็พูดว่า “” ผมทำตามกฎหมายครับ คุณเป็นหนี้แล้วไม่จ่าย เจ้าหนี้มีสิทธิ์ที่จะยื่นคำร้องต่อศาลให้ยึดทรัพย์สินของคุณทั้งหมด！ตอนนี้ผมมีเพียงคำแนะนำว่า ถ้าคุณสามารถหาเงินมาชำระหนี้ได้หมด บ้านและบัญชีของคุณก็จะปลดอายัติ แต่ถ้าภายใน3เดือนหลังจากนี้ คุณยังชำระไม่หมด เจ้าหนี้ก็จะดำเนินคดีกับคุณ พอถึงตอนนั้นอาจจะถูกเดินคดีว่าเป็นการหลอกลวง！”
นายหญิงใหญ่เซียวก็กอดขาฝั่งตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง แล้วพูดว่า “พวกคุณจะมายึดบ้านฉันไม่ได้นะ ฉันอยู่ที่นี่มาจะ20ปีแล้ว นี่คือบ้านของฉัน！”
ฝั่งตรงข้ามไม่ได้สนใจเธอ แล้วก็พูดกับพนักงานว่า “หามเธอออกไปก่อน ให้เธอได้สงบสติอารมณ์”
เซียวเวยเวยก็ร้องไห้ตลอด “ตอนนี้พวกเราน่าอนาถมากพอแล้ว จนมากพอแล้ว ถ้าเสียบ้านไปอีก หนูก็เหมือนตายทั้งเป็น”
นายหญิงใหญ่ได้ยินดังนั้น ก็เกาหัวแล้วด่าออกไปว่า “ไอ้ธนาคารส้นตีน ทำไมถึงหักหน้ากันได้ถึงขนาดนี้ จะไม่ให้คนมีทางรอดเลยรึไง！”
ตอนนี้เซียวฉางเฉียนก็พูดว่า “แม่ครับ！ไอ้ของโบราณพวกนั้น ซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่？！ถ้าถูกยึดไปด้วย ก็จบกันแน่พวกเรา”
นายหญิงใหญ่ได้ยินดังนั้น ก็หน้ามืด จนแทบจะเป็นลม
เซียวฉางเฉียนก็เข้าไปพยุงเธอไว้ แล้วก็มีแรงพูดขึ้นมาว่า “ของโบราณพวกนั้นอยู่ในห้องใต้ดิน ชั้นวางลับใต้พื้น พวกเขาคงไม่หามันเจอหรอกมั้ง........”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...