บทที่ 699
พอเห็นนายหญิงใหญ่เซียวเป็นลมไป เซียวฉางเฉียนก็รีบพุ่งเข้าไป แล้วจับคอเสื้อของนายหญิงใหญ่ จากนั้นก็เขย่าอย่างแรงด้วยความโกรธ!
นายหญิงใหญ่เซียวเพิ่งจะสลบไป แล้วก็ยังถูกเขย่าอย่างแรง พอลืมตาขึ้นมา เซียวฉางเฉียนก็กล่าวโทษอย่างโมโห โดยไม่มีทีท่าจะหยุดหย่อนเลยว่า “ไหนแม่บอกว่า จะไม่มีใครหาของโบราณพวกนั้นเจอ นอกจากแม่ไง? ตอนนี้เราไม่เหลือของโบราณพวกนั้นแล้ว!ไม่เหลือแล้ว!!!แม่จะให้ครอบครัวผมมีชีวิตอยู่กันอย่างไร?!”
นายหญิงใหญ่เซียวก็ปวดใจอย่างมาก ในตอนนี้ก็ร้องไห้จนเลอะเลือนไป เจ็บปวดอย่างสิ้นหวัง ตะโกนอย่างเศร้าสร้อยว่า “แม่จะไปรู้ได้อย่างไรเล่า ถ้าแม่รู้ว่าเป็นเช่นนี้ ให้ตายแม่ก็ไม่เอามันไปซ่อนไว้ในบ้านหรอก.......”
พูดถึงจุดนี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็ร้องไห้จนน้ำตาไหลไม่หยุด “จบแล้ว ครั้งนี้จบสิ้นจริงๆ แล้ว ไม่มีอะไรเหลือแล้ว น้ำพักน้ำแรงของฉันทั้งชีวิต มันจบสิ้นหมดแล้ว!”
เซียวไห่หลงก็สิ้นหวังเหมือนกัน ร้องไห้พูดว่า “ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว แม้แต่อาหารมื้อค่ำก็ไม่มี.........ตอนเย็นไม่มีข้าวกัน แถมอาจจะยังท้องหิว แต่ว่าคืนนี้จะนอนที่ไหนกันล่ะ? จะให้ไปนอนตามถนนไม่ได้หรอก!”
เซียวเวยเวยได้ยินดังนั้น ก็แทบจะแหลกลาน ร้องไห้โฮพูดว่า “ฉันก็ต้องเร่ร่อนตามท้องถนนน่ะสิ? ฉันไม่เอาหรอกนะ!”
ในตอนนี้ พนักงานก็เริ่มคนย้ายสิ่งของภายในบ้านขึ้นรถ
นายหญิงใหญ่เห็นของโบราณของตนเองถูกติดประกาศยึดทรัพย์ แล้วถูกขนย้ายไป ก็ร้องไห้โฮอยู่ที่สวนหน้าบ้าน จะเข้าไปแย่งหลายครั้ง แต่ก็ถูกตัวแทนด้านกฎหมายห้ามไว้
เซียวฉางเฉียนก็ยิ่งดูยิ่งโมโห โมโหจนอยากจะถีบนายหญิงใหญ่เซียว นายหญิงใหญ่คนนี้เป็นคนเห็นแก่ตัวเกินไป!เห็นแก่ตัวถึงขีดสุด!
จุดสำคัญคือ เธอเห็นแก่ตัวไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้อะไรดี ของพวกนี้ถูกยึดเป็นของหลวงหมดแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย ชีวิตนี้ก็คงไม่สามารถเอากลับมาได้แล้ว
ของมีค่าถูกขนย้ายไป เสื้อผ้าที่ไม่มีราคาของทุกๆ คน และพวกเฟอร์นิเจอร์ที่ผุพังก็ถูกพนักงานขนย้ายออกมา ติดหมายเลขแล้ววางไว้ข้างทาง
ออกประตูใหญ่ไป คนของศาลก็ปิดผนึกอายัดยึดทรัพย์ที่หน้าประตูรั้ว จากนั้นก็บอกกล่าวนายหญิงใหญ่เซียวอีกครั้งว่า “คุณมีเวลาเตรียมเงินอีก3เดือน ถ้าหลังจาก3เดือนแล้ว คุณยังมีเงินไม่ครบจำนวน สิ่งของพวกนี้ก็จะถูกนำไปประมูล ถ้าหลังจากประมูลแล้ว มูลค่ายังไม่พอกับจำนวนหนี้ที่ต้องจ่าย ก็จะทำการฟ้องร้องคุณ!”
นายหญิงใหญ่เซียวนั่งฟุบอยู่ตรงหน้าประตูรั้วบ้านตนเอง สีหน้าสิ้นหวัง
คฤหาสน์หลังนี้ อย่างสุด ก็สามารถขายได้ราคา17-18ล้าน ของโบราณพวกนั้นมากสุดก็ขายได้ 10ล้านต้นๆ รวมกันแล้วก็ไม่อาจจะถึง30ล้าน
แต่ว่า ภาระหนี้ต่างๆ ของบริษัทเซียวซื่อในตอนนี้ รวมกันแล้วอย่างน้อยก็60ล้าน
เงินไม่พอแน่.........
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...