ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 702

บทที่ 702

เนื่องจากเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังใหม่ การจัดข้าวของก็ใช้เวลาไปครึ่งค่อนวันแล้ว ฉะนั้นวันนี้จึงทานอาหารเย็นช้ากว่าปกตินิดหน่อย

แต่เย่เฉินก็ถือว่าไม่เลว เพราะมีสาวงามอย่างเซียวชูหรัน และต่งรั่งหลิน ที่คอยล้อมรอบเพื่อเป็นลูกมือช่วยเขาทำอาหาร ฉะนั้นการทำอาหารจึงกลายเป็นความเพลิดเพลิน

หลังจากทำอาหารเสร็จ ก็ยกอาหารออกมา หม่าหลันเดินออกมาจากลิฟต์ในเวลานี้

เดิมเธอวางแผนที่จะขอเงินจากเย่เฉิน แต่เมื่อเธอเห็นว่ากำลังเตรียมรับประทานอาหาร จู่ๆเธอก็เกิดลังเลขึ้นมา

ไม่ใช่ว่าเธออายที่จะคุยกับเย่เฉิน แต่สิ่งสำคัญก็คือ สามีและลูกสาวก็อยู่ที่นี่ด้วย ดังนั้นเธอจึงรู้สึกไม่เหมาะสมที่จะพูดในขณะนี้

ขณะนี้ เธอได้ยินเสียงกริ่งดังมาจากข้างนอก เธอจึงพูดด้วยความประหลาดใจว่า “ทำไมเพิ่งย้ายเข้ามา ก็มีคนมาเยี่ยมแล้วหรือ?”

พูดจบ หันหลังแล้วเดินออกจากบ้าน เดินผ่านสวนเพื่อไปเปิดประตู

ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอก็พบว่าเป็นคุณหญิงใหญ่เซียว เซียวฉางเฉียน เซียวไห่หลง และเซียวเวยเวย กำลังยืนอยู่ที่ประตู

หม่าหลันไม่รู้ว่าคฤหาสน์และทรัพย์สินของตระกูลเซียวถูกยึดแล้ว เมื่อเธอเห็นว่าเป็นพวกคุณหญิงใหญ่เซียว เซียวฉางเฉียน เซียวไห่หลง และเซียวเวยเวย ยืนอยู่ที่ประตูเหมือนคนกำลังหนีภัยพร้อมกับกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ เธอก็ขมวดคิ้ว และถามว่า “ทำไมพวกคุณถึงมาที่นี่อีก?”

เมื่อเห็นหม่าหลันเปิดประตู คุณหญิงใหญ่เซียวก็ไม่สนใจเธอ แล้วก็กำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน

หม่าหลันรีบยืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอแล้วกล่าวว่า “จะทำอะไร? จะบุกเข้ามาในบ้านใช่ไหม? เชื่อหรือไม่ ฉันจะโทรแจ้งตำรวจมาจับคุณ!”

คุณหญิงใหญ่เซียวดันหม่าหลันออกไป เดินเข้าไปและกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ฉันมาหาลูกชายของฉันไม่ได้หรือ? ตอนนี้แม้แต่ฉันก็ไม่สามารถเข้าไปในบ้านของคุณได้หรือ?”

หม่าหลันกระวนกระวาย รีบคว้าตัวเธอไว้และกล่าวว่า “ยายแก่ฟังไม่เข้าใจหรือยังไง ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ได้ยินหรือยัง? ทีหลังถ้ามีเรื่องหรือไม่มีเรื่องก็ไม่ต้องมาบ้านฉันอีก รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวหลุดจากเธอ ก็รีบเดินเข้ามาในบ้านทันที เมื่อเดินถึงห้องรับแขก เธอก็ได้กลิ่นของอาหาร

ช่างหอมจริง ๆ……

พูดจบ ก็มองไปที่เซียวฉางควน ร้องไห้ขอร้องว่า “ลูกสุดประเสริฐ ลูกคงไม่อยากเห็นแม่อดตาย หรือหนาวตายใช่ไหม?”

เซียวฉางควนตะลึงทันที แล้วถามว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมคฤหาสน์ถึงถูกยึด?”

“เป็นเพราะหนี้ของบริษัทเซียวซื่อ!” คุณหญิงใหญ่เซียวปาดน้ำตาและกล่าวว่า “ลูกสุดประเสริฐ แม่จะตายต่อหน้าแล้วลูกจะไม่ช่วยหรือ? คฤหาสน์ของพวกคุณใหญ่ขนาดนี้ ลูกเตรียมห้องให้แม่สองห้อง แม่นอนห้องเดียวกับเวยเวย และให้พี่ชายของลูกนอนห้องเดียวกับไห่หลง”

หม่าหลันรู้สึกกระวนกระวายใจ และกล่าวว่า “ยายแก่ ทำไมไร้ยางอายเช่นนี้? ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่า บ้านเราไม่ต้อนรับพวกคุณ ยังหน้าด้านมาขออยู่อีก ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”

คุณหญิงใหญ่เซียวไม่สนใจคำพูดเธอ มองไปที่เซียวฉางควน แล้วขอร้องว่า “ฉางควน ลูกเป็นผู้นำครอบครัว ลูกช่วยแม่พูดสักหน่อยได้ไหม?”

พูดจบ ก็ร้องไห้แล้วกล่าวต่ออีกว่า “แม่ขอร้องล่ะ แม่คุกเข่าให้ลูกก็ได้!”

------------