ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 710
บทที่ 710
จากนั้น เธอจึงคีย์รหัสเป็นวันที่ ที่เย่เฉินกับเซียวชูหรันแต่งงานกัน
ได้มีข้อควรปรากฏบนหน้าจอว่า “สวัสดี สมาชิกวีไอพี พรีเมี่ยมของธนาคารซิตี้แบงค์ รหัสผ่านที่คุณป้อนไม่ถูกต้อง คุณสามารถลองได้อีก 1 ครั้งในวันนี้”
“แม่งฉิบหาย!” หม่าหลันด่าพึมพำกับตัวเอง “ยังไม่ถูกอีก? เหลือโอกาสอีกแค่ครั้งเดียว...... ”
ขณะที่เธอรู้สึกกระวนกระวายใจ ทันใดนั้นเธอก็คิดได้ว่า รหัสผ่านอาจจะเป็นวันเกิดของเย่เฉิน?
เธอแทบรอไม่ไหวที่จะลองอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่า ตนเองไม่รู้ว่าเย่เฉินเกิดวันไหน
ดังนั้นเธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือ แล้วโทรหาลูกสาวเซียวชูหรัน
เมื่อฝั่งโน้นรับสาย เธอก็รีบถามว่า “ชูหรัน วันเกิดของเย่เฉินคือวันไหน?”
เซียวชูหรันถามอย่างสงสัยว่า “แม่ แม่จะถามเรื่องนี้ทำไม?”
เซียวชูหรันรู้ว่าแม่ของเธอดูถูกเย่เฉินมาตลอด ดังนั้นจึงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอจึงขอวันเกิดของเย่เฉินกับตนเอง
หม่าหลันรีบกล่าวว่า “โอ้ย ฉันแค่รู้สึกว่า เย่เฉินทำงานหนักจนทำให้พวกเราได้อยู่คฤหาสน์ ฉันแค่อยากจะหาโอกาสตอบแทนเขา ก็เลยจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้เขาสักหน่อยอะไรประมาณนี้”
เซียวชูหรันกล่าวว่า “วันเกิดของเย่เฉินคือวันที่ 2 เดือน2 ตามปฏิทินจันทรคติ”
หม่าหลันขมวดคิ้ว “วันที่ 2 เดือน 2 ? เป็นวันที่มังกรเชิดหัวนี่?”
เซียวชูหรันตอบว่า “ใช่ ก็คือวันที่มังกรเชิดหัว”
หม่าหลันรีบถามต่อว่า “แล้ววันที่ตามปฏิทินสุริยคติคือวันอะไร?”
“วันที่13 เดือน3”
“โอเค ฉันรู้แล้ว”
เมื่อหม่าหลันพูดจบ รีบวางสายแทบไม่มัน จากนั้นก็ครุ่นคิด
“โอ้ คิดไม่ถึงว่าเจ้าขยะอย่างเย่เฉินจะมีเงินอยู่ไม่น้อย เดี๋ยวฉันนับดูว่าเงินพวกนี้จะสามารถนวดหน้าได้กี่ครั้ง”
หม่าหลันพึมพำโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็นับมันอย่างละเอียด แล้วเธอก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก
“หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน สิบล้าน!!!”
“ร้อยล้าน!!!”
“พันล้าน!!!”
“หมื่นล้าน!!!”
หม่าหลันจับที่หัวใจของตนเอง เธอฝืนร่างกายเอาไว้ถึงได้ไม่เป็นลม แล้วอุทานด้วยเสียงที่ตกตะลึงว่า “ฉิบหาย บัตรใบนี้ของเจ้าขยะมีเงินมากถึง 21,900ล้าน?!?!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...