บทที่ 717
หลี่ตงเทารู้สึกหวาดกลัวหม่าหลัน และกล่าวอย่างจำใจว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะช่วยดูความคืบหน้าของทางเรา หากมีการรายงานไปยังธนาคารกลางแล้ว ส่วนที่เหลือผมจะไม่สามารถตรวจสอบได้”
หม่าหลันกระวนกระวายเป็นอย่างมาก จึงสาดกาแฟใส่หน้าเขา แล้วด่าว่า “เร็ว ๆสิ จะชักช้าอยู่ทำไม กูร้อนใจจะตายอยู่แล้ว!”
หลี่ตงเทาร้องเสียงดัง แต่ยังถือว่าโชคดีที่กาแฟไม่ร้อนมาก มิฉะนั้นเขาจะต้องเสียโฉมแน่
เขารู้สึกโกรธอยู่ในใจเป็นอย่างมาก แต่เขาไม่กล้าล่วงเกินคนใหญ่คนโตคนนี้ ดังนั้นจึงกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณรอสักครู่ ผมจะช่วยดูความคืบหน้าของทางฝั่งเรา”
พูดจบ ก็เข้าไปตรวจสอบระบบในคอมพิวเตอร์ แล้วกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “ไม่ถูกน่ะ! มันโชว์ว่าธนาคารกลางได้คืนเงินจำนวนนี้มาแล้ว”
“เล่นตลกอะไรนี่? เงินโอนไปที่ไหน?”
หลี่ตงเทากล่าวว่า “เงินถูกโอนกลับมาที่บัตรแบล็กโกลด์ของคุณแล้ว เงินเข้าบัญชีแล้ว”
“อะไรน่ะ? ” หม่าหลันตบไปที่หน้าของหลี่ตงเทาหนึ่งครั้ง แล้วด่าว่า “ไอ้บ้าแกทำงานยังไง? เงินของกูทำไมถึงโอนคืนกลับมา?!”
หลี่ตงเทาน้ำตาไหลด้วยความน้อยใจว่า “คุณผู้หญิง ผมไม่ทราบจริง ๆ......คือธนาคารกลางที่โอนคืนกลับมาเอง ไม่ใช่ผมบอกให้เขาโอนคืนกลับมา.....”
“แม่งไสหัวไป !” หม่าหลันตบโต๊ะ แล้วด่าว่า “รีบมาทำการโอนเงินให้ฉันอีกรอบ! ถ้าทำไม่สำเร็จฉันจะทุบทำลายธนาคารนี้!”
ขณะนี้ ในสมองหม่าหลันคิดแต่เรื่องที่รีบโอนเงินจำนวน 21,900 ล้าน เข้าบัญชีตนเอง ถึงแม้ว่าคนที่ขวางทางอยู่จะเป็นแม่ เธอก็ไม่ลังเลที่จะใช้เท้าเตะแม่ให้กระเด็นออกไป
เดิมคิดว่าเงินจะเข้าบัญชีตนเองในไม่ช้า แต่ไม่คิดไม่ฝันว่า ธนาคารกลางกลับคืนเงินเข้าไปในบัตรแบล็กโกลด์ นี่มันเกิดอะไรกันนี่? จะหลอกกูหรือ?
“ฉัน......ฉัน.....” หม่าหลันกล่าวอย่างรีบร้อนว่า “ฉันชื่อหม่าหลัน.........”
เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “หม่าหลันใช่ไหม ตอนนี้คุณถูกเราจับกุมอย่างเป็นทางการ ในข้อหามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฉ้อโกงใหญ่ของธนาคารในต่างประเทศ!”
หลังจากนั้น เขาก็ตะโกนบอกคนสองคนที่ข้าง ๆว่า “ใส่กุญแจมือ แล้วพาออกไป!”
เมื่อหม่าหลันได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของเธอก็ซีดลงด้วยความตกใจ แล้วเธอก็กล่าวว่า “เจ้าหน้าที่ตำรวจ เข้าใจผิดแล้ว ฉันมาโอนเงิน บัตรไม่ใช่ของฉัน และฉันก็ไม่ได้ฉ้อโกงธนาคาร!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจหลิวกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “คำพูดเหล่านี้รอให้คุณไปถึงห้องสอบสวนแล้วค่อยพูด พวกเราในฐานะผู้รับใช้ประชาชน จะไม่ปรักปรำคนดี แต่จะไม่ยอมปล่อยคนเลวไปเด็ดขาด”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...