ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 719
บทที่ 719
ณ สถานีตำรวจจินหลิง
ทันทีที่หม่าหลันมาถึง ก็ถูกนำตัวไปยังฝ่ายสอบสวนคดีใหญ่โดยตรงเพื่อสอบปากคำ
เมื่อเห็นคำว่า “ฝ่ายสอบสวนคดีใหญ่” หม่าหลันรู้สึกสั่นไปทั้งตัว
เมื่อถูกนำตัวไปที่ห้องสอบสวนของสถานีตำรวจ หม่าหลันตกใจกลัวเหมือนชีวิตพังทลายลง ไม่มีคราบคนที่หยิ่งผยองก่อนหน้านี้อีกต่อไป ตอนนี้เหมือนไก่ชนที่พ่ายแพ้คู่ต่อสู้
ในห้องสอบสวน แสงจากหลอดไส้ส่องไปที่ใบหน้าของหม่าหลัน
ที่นั่งฝั่งตรงข้าม มีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายจากฝ่ายสอบสวนคดีใหญ่
หนึ่งในนั้นพูดกับหม่าหลันด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ผู้ต้องสงสัยหม่าหลัน ตอนนี้คุณเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรกในแก๊งอาชญากรไฮเทคในต่างประเทศ และเป็นผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียว คุณต้องอธิบายแนวทางการก่ออาชญากรรมของคุณตามความเป็นจริง มิฉะนั้น สิ่งที่รอคุณอยู่คือการพิจารณาคดีตามกระบวนการยุติธรรม”
ตอนนี้หม่าหลันเริ่มร้องไห้ทันที แล้วกล่าวว่า “เจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกคุณจับคนมาผิดแล้ว เย่เฉินถึงจะเป็นผู้ต้องสงสัย.....ไม่ เขาเป็นอาชญากร ฉันเป็นพลเมืองดีที่ปฏิบัติตามกฎหมาย บัตรใบนี้ฉันขโมยมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา ฉันไม่ใช่อาชญากร”
เจ้าหน้าที่ตำรวจขมวดคิ้วและกล่าวว่า “คุณบอกว่าเป็นของลูกเขยคุณ แล้วคิดว่าพวกเราจะเชื่อหรือ? บัตรอยู่ที่ตัวคุณ แล้วตัวคุณเองนำบัตรไปถอนเงินที่ธนาคาร คุณจึงเป็นผู้ต้องสงสัยรายใหญ่ที่สุด!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนที่อยู่ข้างๆ กล่าวว่า “ผมคิดว่าหม่าหลันคนนี้ เห็นเรื่องราวถูกเปิดเผย จึงต้องการดึงลูกเขยของตนเองมาเป็นแพะรับบาป?”
พูดจบ เขาจ้องมองหม่าหลัน กล่าวด้วยเสียงเย็นชาว่า “คุณกล้าทำสิ่งที่บ้าคลั่งเช่นนี้ได้ คุณมันช่างไร้มนุษยธรรมเสียจริง?”
หม่าหลันตะโกนว่า “สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง เย่เฉินลูกเขยฉันเป็นคนลวงจริงๆ เขาชอบฉ้อโกงและหลอกลวง เขาเป็นอาชญากรอย่างแน่นอน!”
“ครับ!”
คนที่เหลือยกหม่าหลันเหมือนหมูที่ตายไปแล้ว ถึงหม่าหลันจะร้องห่มร้องไห้เรียกหาพ่อแม่ยังไงมันก็ไร้ประโยชน์ เธอถูกส่งตัวไปยังสถานที่กักกันเมืองจินหลิง
……
เมืองจินหลิงมีสถานกักกันอยู่ 3 แห่ง ใช้คุมขังนักโทษคดีปกครอง คดีอาญาโดยเฉพาะ และนักโทษที่ยังไม่ได้รับการพิจารณาคดี หรือมีโทษจำคุกเป็นเวลาสั้น ๆ
หลังจากพิจารณาคดีแล้ว นักโทษที่มีโทษจำคุกเป็นเวลานานก็ถูกส่งตัวไปกักขังที่เรือนจำ
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...