ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 725
บทที่ 725
ตอนที่หม่าหลันถูกรุมตบในเรือนจำ เย่เฉินก็ได้รับสายจากเฉินจื๋อข่าย
เฉินจื๋อข่ายก็พูดขึ้นว่า “นายน้อยครับ หม่าหลันถูกจับเข้าเรือนจำแล้วครับ เอาเธอไปอยู่ห้องขังเดียวกับนายหญิงใหญ่เซียวและเซียวเวยเวย”
เย่เฉินถามว่า “ไปทักทายกับผู้คุมรึยัง?”
เฉินจื๋อข่ายตอบว่า “ผมได้สั่งลูกน้องผมไปแล้ว ได้ทักทายไปยังผู้รับผิดชอบของเรือนจำแล้ว หม่าหลันจะโดนรังแกอย่างไรด้านใน ก็จะไม่มีใครดูแลเธอ”
“ดีมาก” เย่เฉินพูดเสียงเย็นว่า “ให้เธอได้รับโทษในนั้นเสียหน่อย！”
เฉินจื๋อข่ายรีบถามว่า “นายน้อยครับ ให้ผมจัดการส่งคนไปจัดการเธอข้างในเลยไหมครับ? แบบนี้เธอจะได้ไม่สามารถมาสร้างปัญหาให้คุณได้อีก”
เย่เฉินก็ลังเลสักพัก แล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งรีบร้อน เดี๋ยวผมดูสถานการณ์ก่อน”
สำหรับเย่เฉินแล้ว เขาหวังว่าแต่นี้เป็นต้นไป หม่าหลันจะหายออกไปจากชีวิตของตนเองและเซียวชูหรัน
แล้วอีกอย่าง เขาเชื่อว่าเซียวไหล่ควนก็คงจะไม่มีความเห็นกับเรื่องนี้ กลับกันเขาคงจะโล่งอกด้วยซ้ำ
แต่ว่า ทางเซียวชูหรันนั้น ก็พูดยากหน่อย
ตามที่เย่เฉินรู้จักเธอ เธอเป็นคนที่กตัญญูมาก เป็นผู้หญิงที่มีคุณธรรมมาก ถ้าหากว่าแม่เธออยู่ดีๆ ก็หายไปจากโลกนี้ ชีวิตนี้เธอก็คงจะปล่อยวางยาก
ดังนั้น เย่เฉินก็จะดูท่าทีของเซียวชูหรันก่อน
เพื่อที่จะไม่ให้เซียวชูหรันมองอะไรออก ตอนเย็นที่เขาไปซื้อผักที่ตลาด ก็ยังซื้อมาในจำนวนคน4คนกิน แล้วยังซื้อของที่หม่าหลันชอบกินมาด้วย
เพิ่งพูดจบ หม่าหลันที่หน้าตาบวมเขียวก็คลานไปยังเธอ ปากก็ตะโกนร้องไห้พูดว่า “ผู้คุมช่วยด้วยผู้คุม！พวกมันรุมตบฉัน มันจะฆ่าฉันให้ตาย！คุณต้องลงโทษพวกมันให้หนักๆ เลยนะ！”
ผู้คุมก็มองเธออย่างคิ้วขมวด แล้วก็นึกคำที่เจ้านายสั่งไว้ จากนั้นก็เห็นเธอเป็นอากาศไปเสีย ไม่สนใจ แล้วก็หันมาพูดกับพวกจางกุ้ยเฟินว่า “ห้องพวกคุณส่ง2คนไปยกข้าวมา”
จางกุ้ยเฟินเห็นหม่าหลันฟ้องออกไปอย่างนั้น ก็เริ่มกังวล กลัวว่าจะโดนขังเดี่ยว แต่ไม่คิดเลยว่าผู้คุมจะไม่สนใจเธอ ก็เลยโล่งอกไป แล้วก็รีบสั่งผู้หญิงข้างๆ ไปว่า “พวกเธอ2คนตามผู้คุมไปเอาข้าวไป！”
“ได้เลย” สองคนนั้นก็รีบลุกขึ้น แล้วมายืนข้างๆ ผู้คุม
ผู้คุมก็กวักมือเรียก “ไปกับฉัน”
ตอนกำลังพูด หม่าหลันก็ไปกอดขาของเธอ แล้วร้องไห้พูดว่า “ขอร้องล่ะ เปลี่ยนห้องให้ฉันเถอะ ไม่อย่างนั้น พวกมันเอาฉันตายแน่！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...