ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 728
บทที่ 728
พูดจบ ก็ยกมือตบหม่าหลันไปอีก แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ตั้งแต่ที่ฉางควนจะแต่งงานกับแก ฉันก็ไม่ชอบขี้หน้าแก ฉันเกลียดขี้หน้าแกมาหลายปี จะต้องตบให้สะใจเสียหน่อย！”
หม่าหลันก็หมดสภาพ！
เธอไม่คิดเลยว่า นายหญิงใหญ่เซียวจะหน้าไม่อายอย่างนี้！
คำพูดของตนเอง นึกจะกลับคำก็กลับคำเสียอย่างนั้น！
แต่ว่า ตอนนี้ตนเองไม่สามารถทำอะไรเธอได้！
แถมยังมีจางกุ้ยเฟินอยู่ด้วย แม้แต่คำพูดที่ไม่พอใจอะไรก็ไม่กล้าพูดออกมา！
คิดถึงจุดนี้ ในใจหม้าหลันก็เศร้าโศกอย่างมาก ได้แต่หวังว่าตนเองจะตื่นจากฝันร้ายนี้เสียที
ไม่นาน 2คนที่ออกไปเอาอาหาร ก็ถือถังพลาสติกใหญ่ๆ เข้ามา2ใบ
ด้านในเป็นกล้องข้าวอลูมิเนียมขนาดเท่าๆ กัน ทั้งช้อนและกับข้าวก็ใส่ไว้ข้างในแล้ว ทุกคนได้เหมือนกัน
2คนเข้าประตูมา ก็มีคนพูดกันขึ้นมา “กินข้าวแล้วๆ ！”
พูดไป ก็วิ่งมาเอากันไปคนละกล่อง จากนั้นก็เป็นกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
จางกุ้ยเฟินก็หิว ก็เลยคิดว่าจะปล่อยหม่าหลันไปก่อน กินให้อิ่มท้องก่อน
นายหญิงใหญ่เซียวและเซียวเวยเวยก็หิวกันจนท้องร้อง และก็เข้ามาเอาไปคนละกล่อง
นายหญิงใหญ่เซียวพูดว่า “ทำอร่อยกว่าย่าทำนะ ลองชิมดูเดี๋ยวก็รู้”
เซียวเวยเวยถอนหายใจยาวๆ พูดว่า “หนูเบื่อรสชาตินี้แล้ว”
จางกุ้ยเฟินก็พูดเตือนเธอว่า “อีหนู กับข้าวนี้ก็ดีนักแล้ว ถ้าไม่กินตอนนี้ ก็ต้องรอพรุ่งนี้7โมงเช้าเลยนะ ถึงจะได้กิน ถ้าตอนกลางคืนหิว ไม่มีอาหารว่างให้กินนะ”
เซียวเวยเวยรีบถามว่า “งั้นฉันยังไม่กินได้ไหม รอหิวค่อยกิน?”
จางกุ้ยเฟินตอบว่า “เวลากินข้าวคือ30นาที หลังจากนี้30นาทีจะมีคนมาเก็บจานชาม จะต้องนับจำนวน ถ้าคุณไม่กินก็ขะถูกเก็บไป นอกเสียจากจะไปเทไว้ในอ่างล้างหน้า รอตอนกลางคืนก็ไปกินในอ่างล้างหน้าเอา”
เซียวเวยเวยอยู่ดีกินดีมาหลายปี จะรับไหวได้อย่างไร พอนึกถึงว่าจะต้องไปกินข้าวในอ่างล้างหน้า ก็แทบจะอ้วกออกมา จากนั้นก็รีบพูดออกไปว่า “งั้นฉันก็กินเสียหน่อยแล้วกัน......”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...