ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 729
บทที่ 729
หม่าหลันที่ถูกตบตีจนบอบช้ำไปทั้งตัว ในตอนนี้ก็หิวจนท้องแห้ง
เมื่อตอนกลางวัน เย่เฉินเพิ่งทำกับข้าว เธอยังไม่ได้กินสักคำ ก็ถูกตำรวจจับตัวมาแล้ว
ลำบากลำบนตั้งแต่บ่ายถึงตอนนี้ แถมยังถูกตบตีอีก ร่างกายหมดแรง ดังนั้นยิ่งหิวกว่าเดิม
ดังนั้นเธอก็เลยค่อยคลานเข้ามา เพื่อหยิบกล่องข้าวในถังพลาสติก กำลังจะไปกินที่มุมห้อง จางกุ้ยเฟินก็พูดขึ้นว่า “หม่าหลัน มึงทำอะไร?”
หม่าหลันรีบพูดว่า “พี่.......พี่สาว ฉันอยากจะกินข้าวเสียหน่อย........”
“กินข้าวงั้นรึ?” จางกุ้ยเฟินตะโกนว่า “อีคนอกตัญญูกับแม่ผัวอย่างมึง ยังมีหน้ามากินข้าวอีกรึไง？！”
“ฉัน.....ฉัน.......” หม่าหลันก็สะอึก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะตอบจางกุ้ยเฟินไปว่าอย่างไร
ตอนนี้จางกุ้ยเฟินก็ต่อว่าอย่างไม่พอใจว่า “ฉันอะไรของมึง? มานี่！”
หม่าหลันก็ได้แต่เดินโซเซไปตรงหน้าเธอ แล้วก็ก้มหัวพูดว่า “พี่สาว มีอะไรจะสั่งหรือเปล่า.......”
จางกุ้ยเฟินก็แย่งกล่องข้าวในมือหม่าหลันไป แล้วพูดเสียงเย็นว่า “คนอย่างมึงไม่สมควรได้กินข้าว ไสหัวไป”
หม่าหลันได้ยินดังนั้น ก็ร้องไห้ “พี่สาว วันนี้ทั้งวันได้กินอะไรตอนเช้านิดหน่อย ตอนนี้หิวมากเลย พี่ก็สงสารฉันเถอะ ให้ฉันกินสักหน่อยเถอะนะ.......”
“จะกินงั้นหรือ?” จางกุ้ยเฟินพูดยิ้ม “มึงอยู่ที่Tomson Riviera กินข้าวพวกนี้มันดูลดตัวต่ำลงไปหน่อยมั้ง?”
หม่าหลันร้องไห้พูดว่า “พี่สาว ฉันหิวไม่ไหวแล้ว ขอร้องล่ะ ได้โปรดเมตตาฉันด้วยเถอะ ให้ฉันได้กินสักคำสองคำ คงจะไม่ยอมทนเห็นฉันหิวตายไปหรอกนะ.....”
พูดจบ ก็วิ่งเข้าไปยังห้องครัว แล้วถามเย่เฉินอย่างเขินอายว่า “มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า?”
เย่เฉินตอบ “ไม่ต้องให้คุณช่วยหรอก ออกไปดูทีวีกับเซียวชูหรันเถอะ”
“แต่ฉันไม่อยากดูทีวีนี่นา！” ต่งรั่งหลินตอบอย่างเขินๆ “ฉันอยากช่วยคุณ เป็นลูกมือให้ก็ยังดี”
เย่เฉินมีหรือจะไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร ก็เลยรีบถามว่า “ไม่ต้องจริงๆ ผมทำคนเดียวจนชินแล้ว คุณออกไปนั่งรอกินข้าวเถอะ”
ตอนกำลังพูด เซียวชูหรันก็เดินเข้าห้องครัวมา แล้วถามเย่เฉินว่า “เย่เฉิน คุณเห็นแม่ฉันไหม?”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...