บทที่ 733
เย่เฉินก็กำลังครุ่นคิดปัญหา เซียวชูหรันก็รีบถามอย่างทนไม่ได้ว่า “คุณกับพ่อเป็นอย่างไรบ้าง? มีวี่แววไหม?”
“เอ่อ....” เย่เฉินมองกองปิ้งย่างและเบียร์ตรงหน้า แล้วก็พูดอย่างผิดต่อความในใจว่า “พวกเราตามหาแถวสถานที่เล่นไพ่นกกระจอกแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววอะไร”
เซียวชูหรันก็ถอนหายใจ พูดว่า “งั้นพวกคุณก็ตามหาต่อไปเถอะ ฉันกับรั่งหลินก็จะไปหาต่อ”
“ได้เลย” เย่เฉินรีบพูดต่อ “วางใจเถอะ ผมกับพ่อจะช่วยกันหาเอง!”
“ได้” เซียวชูหรันพูดว่า “งั้นฉันวางสายแล้วนะ ได้ความอะไรก็รีบติดต่อมา”
“ไม่มีปัญหา!”
ทางเย่เฉินก็วางสาย เซียวฉางควนก็กำลังเจริญอาหาร กินปิ้งย่างอย่างหนำใจ
เขากระดกเบียร์ยกแก้ว แล้วก็รินให้เย่เฉิน กินไปพูดไปว่า “ไอ้ลูกเขย วันนี้ไม่มีใครมาขัดอารมณ์เราแล้ว พวกเราก็ดื่มเยอะๆ หน่อย มา พ่อดื่มก่อนเลย”
เย่เฉินก็หัวเราะในใจ หม่าหลันไม่อยู่ พ่อตาก็เหมือนได้ปลดปล่อย แล้วก็พยักหน้าพูดออกมาว่า “พ่อก็อย่าดื่มเยอะครับ ดื่มเยอะแล้วสุขภาพไม่ดี”
เซียวฉางควนก็หัวเราะลั่น พูดว่า “มีข่าวดีก็มีความสุขจริงๆ ตอนนี้พ่อหวังว่าแม่ยายแกจะถูกพวกแก๊งต้มตุ๋นหลอกไปเสีย ถึงอย่างไรเข้าไปรับความทุกข์ก็ไม่ถึงกับตาย ขังเธอไว้สัก3ปี5ปี ให้พวกเราได้อยู่อย่างสงบๆ หน่อย”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วก็ถอนหายใจพูดว่า “ผมก็คิดว่าดีเหมือนกัน แต่กลัวว่าเซียวชูหรันจะรับไม่ได้”
ในตอนนี้ เย่เฉินก็แกล้งถามว่า “พ่อครับ เล่าเรื่องความรักครั้งแรกให้ผมฟังหน่อยสิครับ? ครั้งก่อนที่พ่อนัดสังสรรค์กับเพื่อนๆ ผมได้ยินคุณอาเขาคุยกัน รู้สึกว่ามันน่าอัศจรรย์ดี”
“อัศจรรย์อะไรล่ะ!” เซียวฉางควนก็ถอนหายใจ แล้วพูดว่า “ตอนนั้น พ่อกับหานเหม่ยฉิงคิดกันไว้ว่า ถ้าเรียนจบก็จะแต่งงานกัน ตอนนั้นจะออกไปเมืองนอก มันยังทำได้ยาก แต่ว่าบ้านเธอมีเส้นสาย สามารถส่งพวกเราสองคนไปเรียนต่อที่อเมริกาได้ พวกเราก็เลยวางแผนว่าเรียนจบก็จะแต่งงาน แล้วก็ไปเรียนปริญญาโทกันที่อเมริกา.......”
พูดถึงจุดนี้ เซียวฉางควนก็พูดอย่างโมโหว่า “แต่ใครจะรู้ ว่าตอนที่ใกล้จะเรียนจบ ทุกคนมาฉลองกัน พ่อก็ดันดื่มไปเยอะ!พ่อตื่นขึ้นมา พ่อกับแม่ยายแกก็ได้..........”
“เฮ้อ......” เซียวฉางควนเอามือปิดหน้าพูดว่า “ผู้หญิงอย่างหม่าหลันหัวร้าย ตอนนั้นก็เลยเอาเรื่องไปบอกกับหานเหม่ยฉิง หานเหม่ยฉิงก็โกรธ หานเหม่ยฉิงไม่เหมือนกับหม่าหลัน หม่าหลันเป็นผู้หญิงปากมากชอบชวนทะเลาะ หานเหม่ยฉิงก็เลยเขียนจดหมายบอกเลิกกับพ่อ แล้วก็เก็บข้าวของไปอเมริกา ตั้งแต่นั้นพ่อก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย”
เย่เฉินก็ถามอย่างสงสัยว่า “ตอนนั้นพ่อไม่ได้อธิบายกับเธอหรือครับ?”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...