ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 735
บทที่735
เซียวฉางควนคิดไม่ถึงเลยว่า ชีวิตนี้จะได้รับสายจากหานเหม่ยฉิงอีกครั้ง
และยิ่งไปกว่านั้น หานเหม่ยฉิงกำลังจะกลับประเทศมาแล้วด้วย！
ปีนั้น เธอเรียนจบก็ไปอเมริกาเลย ต่อมาก็เรียนต่อที่นั่น ตั้งแต่นั้น ทุกคนก็ไม่ได้พบเธออีกเลย นี่ก็ผ่านไป20กว่าปีแล้ว
แต่ว่า ต่อให้ไม่ได้พบกัน20กว่าปี แต่เซียวฉางควนก็ยังคงใจเต้นกับน้ำเสียงของเธอ
เขาก็เลยรีบถามว่า “เหม่ยฉิง คุณ........จะกลับมาจริงหรือ? แล้วจะกลับมาตอนไหนล่ะ？！”
หานเหม่ยฉิงก็ยิ้มพูดว่า “ฉันจะขึ้นเครื่องบินแล้วเนี่ย พรุ่งนี้เวลา11โมงเช้าก็จะถึงจินหลิง ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง วันมะรืนพวกเราก็มานัดกินข้าวกันหน่อย！”
เซียวฉางควนก็ตื่นเต้นมาก เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ไอหย๋า วันพรุ่งนี้........คุณก็ถึงจินหลิงแล้วหรือ？！แล้วเอ่อ...คุณพักที่ไหนล่ะ?”
หานเหม่ยฉิงตอบว่า “ลูกชายฉันจองโรงแรมไว้แล้ว อยู่ที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง จากนั้นพวกเราก็คงจะพักที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงช่วงหนึ่ง แล้วก็ค่อยดูว่า ที่จินหลิงมีบ้านดีๆ ไหม ถ้ามีก็จะซื้อสักหลัง”
เซียวฉางควนก็แกล้งถามว่า “แล้วเอ่อ........สามีคุณมาด้วยหรือเปล่า?”
“เปล่า” หานเหม่ยฉิงเริ่มมีน้ำเสียงเศร้าๆ “สามีฉันเสียไปแล้วล่ะ ดังนั้นฉันกับลูกก็เลยตัดสินใจกลับประเทศมา ไม่อยากอยู่เสียใจที่นั่นแล้ว”
ในใจเซียวฉางควนก็ดีใจจนเบ่งบาน！
ดังนั้นเขาก็เลยรีบพูดว่า “งั้น.....พอคุณมาถึงแล้ว พวกเรากินข้าวกันหน่อยไหม? เดี๋ยวผมไปรับ！ไปต้อนรับคุณเอง！”
หานเหม่ยฉิงก็นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ไอ้หยา เดี๋ยวหม่าหลันรู้เข้า คงจะไม่ให้คุณมากินกับฉันสองต่อสองแน่?”
หม่าหลันงั้นรึ?
“งั้นก็ได้” หานเหม่ยฉิงยิ้มพูดว่า “งั้นพวกเราเจอกันที่สนามบินเลยนะ ไม่เจอกัน20กว่าปี คุณอย่าลืมเขียนป้ายมาว่ามารับฉันล่ะ ไม่งั้นฉันกลัวเราจำกันไม่ได้！”
เซียวฉางควนก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ได้ๆๆ ！เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเขียนป้ายไป”
หานเหม่ยฉิงพูดว่า “ฉางควน งั้นแค่นี้ก่อนนะ จะขึ้นเครื่องแล้ว ต้องบิน20กว่าชั่วโมง พรุ่งนี้เจอกันที่จินหลิง10โมงเช้านะ”
“ได้เลย！” เซียวฉางควนก็ยิ้มโง่ๆ พูดว่า “พรุ่งนี้เจอกันที่สนามบิน！”
พอวางโทรศัพท์ เซียวฉางควนก็กระโดดโลดเต้นที่พื้น ราวกับตนเองเป็นเด็กอายุ15-16ปี
เย่เฉินเห็นแล้วก็น่าตลกดี แล้วก็ถามมาว่า “พ่อครับ คนรักแรกพบของพ่อ จะกลับมาแล้วหรือครับ?”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...