ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 737
บทที่ 737
หม่าหลันก็นอนอยู่บนเตียงอย่างน่าสงสาร
ตนเองไม่ได้กินอะไรมามากกว่า24ชั่วโมงแล้ว ยังจะถูกรุมตบอีก ท้องก็หิวจนกิ่วแห้งแฟบแนบแบนหมดแล้ว ต่อให้ตนเองสามารถทนอดไม่กินไม่ดื่มได้ แต่อดให้ท้องไม่ร้องไม่ได้
แต่ว่า เธอไม่กล้าหาเรื่องจางกุ้ยเฟิน
เพราะอีผู้หญิงพวกนี้ ลงไม้ลงมือขึ้นมาก็ร้ายไม่เบา
พอกำลังจะข่มตานอนหลับ ใครจะรู้ว่า ไอ้ท้องของตนเองก็เสือกร้องขึ้นมาอีก
จางกุ้ยเฟินก็รีบลุกขึ้นมา เดินมาตรงหน้าหม่าหลัน แล้วก็ตบไปยังบ้องหูของเธอ ตบออกไป เล่นเอาใบหน้าที่บวมแดงอยู่แล้วของหม่าหลัน ยิ่งเจ็บปวดมากกว่าเดิมอีก
หม่าหลันก็ได้แต่ร้องขอว่า “ขอโทษๆๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ........”
เนื่องจากฟันหน้าหักไปสองซี่ ตอนนี้หม่าหลันก็พูดแล้วลมมันออกตามร่องฟัน ดังนั้นเลยพูดไม่ชัด ฟังเธอพูดก็เหนื่อยหู
จางกุ้ยเฟินก็ตบเธอไปอีก แล้วด่าว่า “แม่งเอ้ย ลิ้นมึงถูกตัดไปรึไงวะ? พูดไม่รู้เรื่องเลย? พูดดังๆ หน่อย พูดชัดๆ ！”
หม่าหลันรีบพูดเสียงดังว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจ！ฉันขอโทษ！”
พอตะโกนออกไป ช่องว่างที่ฟันหน้าหลุดออกไป ก็มีน้ำลายกระเด็นออกมา มันก็ดันกระเด็นไปที่ใบหน้าของจางกุ้ยเฟินพอดิบพอดี
จางกุ้ยเฟินเอามือมาลูบดู แล้วก็จิกหัวหม่าหลันด้วยความโกรธ ลากเธอลงมาจากเตียง แล้วกระชากหัวเธอลากไปยังห้องน้ำ
หม่าหลันร้องไห้พูดว่า “แม่ ทุกอย่างมันเป็นความผิดฉันเอง แต่แม่ก็ได้ตบฉันแล้ว ด่าฉันแล้ว ฉันขอล่ะ ไปบอกกับจางกุ้ยเฟินที ว่าอย่าตบฉันอีกเลย ฉันสำนึกผิดแล้ว”
“สำนึกผิดงั้นรึ?” นายหญิงใหญ่เซียวส่งเสียงไม่พอใจ “แกคิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่าแกเป็นคนอย่างไร? พอเจอคนเก่งเข้าหน่อยก็ทำเป็นยอม เจอคนอ่อนกว่า ก็ทำเป็นเก่ง ถ้าไม่ได้พวกจางกุ้ยเฟินและเพื่อนๆ นักโทษมาช่วยหนุนหลังฉันล่ะก็ แกก็คงจะลงมือกับฉันไปนานแล้ว คนอย่างแกถ้าสำนึกผิดจริง ตะวันคงขึ้นทางฝั่งตะวันตก！”
จริงๆ แล้วนายหญิงใหญ่เซียวและหม่าหลันเป็นคนจำพวกเดียวกัน ทั้งสองล้วนรู้ดีว่าฝั่งตรงข้ามจะมาไม้ไหน
ในใจนายหญิงใหญ่ก็รู้ดี ไม่ว่าหม่าหลัน หรือว่าตนเอง ล้วนไม่มีทางที่จะยอมอีกฝ่ายได้ง่ายๆ มีเพียงทางเดียวก็คือ สถาการณ์ที่บังคับ
ตอนนี้หม่าหลันต่ำกว่าตนเอง ถ้าหากว่าเธอพลิกสถานการณ์ได้ เกรงว่าเธอคงจะร้ายต่อตนเองเพิ่มเป็นหลายเท่า
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...