ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 755
บทที่ 755
เซียวฉางควนคิดง่ายๆ เพราะว่าเขากังวลว่าอีก2-3วัน หม่าหลันก็จะกลับมา
ถ้าอยู่ดีๆ เธอกลับมา ตนเองก็จะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว
ให้ตาย เขาก็ไม่กล้าเชิญหานเหม่ยฉิงมากินข้าวที่บ้าน ตอนที่หม่าหลันอยู่หรอก
แบบนั้นล่ะก็ หม่าหลันจะต้องฟันเขาตายแน่ๆ
ดังนั้นเขาคิดว่า ถ้าอยากจะมีโอกาสแบบนี้ จะต้องรีบๆ หน่อย ยิ่งเร็วยิ่งดี
ในใจหานเหม่ยฉิงก็คิดถึงเรื่องเก่าๆ
เนื่องจากบ้านเก่าของเธอคือซูหาง ดังนั้นตอนที่มาเรียนมหาลัยที่เมืองจินหลิงนั้น ก็ได้แต่อยู่ในหอพัก
อีกอย่าง ตอนนั้นที่จีบกันใหม่ๆ ก็ค่อนข้างน่าอาย ง่ายๆ และไม่อยากให้ที่บ้านรับรู้ ดังนั้นเธออยากทำกับข้าวให้ฉางควนกินมาตลอด แต่ก็ยังไม่มีโอกาสที่เหมาะสมเสียที
ตอนนั้นก็ไม่ได้สบายเหมือนตอนนี้
ถ้าหากตอนนี้อยากจะทำกับข้าวให้คนที่รักกิน ก็ไปหาอพาร์ทเมนต์ หรือไม่ก็ไปเช่าห้อง เพื่อแก้ปัญหานี้ไปก่อน อีกอย่างพวกอุปกรณ์เครื่องครัวต่างๆ ก็มีพร้อมแล้ว
แต่ว่าในตอนนั้น ไม่ได้มีพร้อมแบบตอนนี้
ต่อให้เป็นรีสอร์ตธรรมดาๆ ด้านนอก ก็ต้องให้ทางมหาลัยเขียนหนังสือแนะนำ ดังนั้นตอนนั้นที่จีบกันสมัยวัยรุ่น ไม่มีทางที่จะไปเช่าโรงแรมหรือรีสอร์ทด้านนอกได้
ตอนนั้นที่พักของมหาลัยไม่จำเป็นต้องเอาหนังสือแนะนำ เพียงแค่บัตรนักศึกษาก็สามารถเปิดห้องได้แล้ว แต่ว่านักศึกษาไม่กล้าไปเปิดห้องที่นั่น เพราะว่าอาจจะถูกเพื่อนและอาจารย์จับได้
เพราะว่าใครก็มองไม่เห็นใคร ใครก็ไม่รู้ว่าใคร ดังนั้นทุกคนก็เลยไม่รู้สึกอาย
บางครั้ง อาจารย์ในมหาลัยก็เดินถือกระบอกไฟฉายมาตามจับตัว เดิมทีนึกว่าจะจับคู่รักได้อย่างมากก็1-2คู่ สุดท้ายไม่คิดเลยว่า พอเข้าเป็นก็เห็นจำนวนคู่รัก อย่างกับฝูงเป็ด ที่ตื่นตกใจไปตามๆ กัน
ตอนนี้ พอทั้งสองคนหวนคิดเรื่องราวเก่าๆ โดยเฉพาะเรื่องราวที่ทั้งสองคนทำอะไรด้วยกันทุกๆ อย่างในตอนนั้น ถึงแม้ตอนนี้กลับไปคิดดูมันจะเป็นเรื่องที่บ้ามาก โรแมนติกมาก หรือไม่ก็เป็นช่วงเวลาที่น่าอายมาก ใจของทั้งสองคนก็สั่นอย่างผิดปกติ
เย่เฉินสังเกตเห็นว่า ใบหน้าของหานเหม่ยฉิงก็แดงขึ้นมา และดูออกอย่างชัดเจนว่าเธอนั้นดูเหมือนว่าจะกำลังเขิน
เขาก็คิดขึ้นในใจว่า ก็แค่บอกว่าให้กินข้าวที่บ้านแค่นี้เองไม่ใช่หรือ? ทำไมหน้าของคุณป้าหาน ถึงได้แดงขนาดนี้?
จากนั้น เขาก็มองไปยังพ่อตาของตนเอง พบว่าใบหน้าของพ่อตาตนเองก็แดงขึ้นมาเหมือนกัน
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...