ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 762
บทที่ 762
เขาก็รีบหันหน้ามามองเย่เน แล้วก็ถามอย่างกังวลว่า “เย่เฉิน แกว่าชาตินี้แม่ยายแกจะกลับมาไหม? ”
เย่เฉินก็ถามกลับอย่างอึกอัก “พ่อหวังว่าผมจะพูดว่า ได้ หรือไม่ได้ล่ะครับ? ”
เซียวฉางควนก็นิ่งๆ แล้วพูดอึกอักว่า “เฮ้อ จริงๆ แล้วพ่อรู้ ในใจแกก็เหมือนพ่อ ไม่ค่อยชอบแม่ยายแกเท่าไรนัก ใช่ไหม? ”
เย่เฉินรีบพูดว่า “พ่อครับ ผมไม่ได้พูดคำนี้นะครับ！”
เซียวฉาควนก็รีบตอบว่า “เราคุยกันเอง แกก็ไม่ต้องทำเป็นปกปิดอะไรหรอก เพราะถึงอย่างไรชูหรันก็ไม่อยู่ด้วย เรามีอะไรก็พูดกันตรงๆ ได้ไหม? ”
เย่เฉินก็รู้ความคิดในใจของพ่อตา
ตอนนี้เขาคงอยากจะหาพวก
เพราะว่าเขาไม่อยากให้แม่ยายกลับมา แต่ว่าภรรยาของตนเองก็หวังอย่างมากว่าจะหาแม่ยายให้เจอโดยเร็ววัน กลับบ้านโดยเร็ววัน
ดังนั้น ระหว่างสองพ่อลูกคู่นี้ ก็เกิดความคิดในใจที่ตรงข้ามกัน
สถานการณ์ตอนนี้มัน1:1 ตนเองนั้นกลับเป็นคนที่อยู่ตรงกลาง ดังนั้น ตอนนี้พ่อตาก็เลยจะดึงตนเองเข้าเป็นพวก
เพราะถึงอย่างไร ที่บ้านก็เหลือเพียงแค่3คน ถ้าหากว่ามี2คนที่ไม่อยากให้แม่ยายกลับมา เช่นนั้นความหวังในใจของเขาก็จะมีน้ำหนักมากขึ้น
เซียวฉางควนก็รีบพูดว่า “เฮ้อ พ่อไม่เอาหัวของแกหรอก พ่อต้องการให้คุณป้าหานของแกกินข้าวในบ้านของเราอย่างสบายใจ”
พูดจบ เซียวฉางควนก็พูดอีกว่า “พ่อคิดวิธีหนึ่งออก ไอ้ลูกเขย เอ็งต้องช่วยพ่อนะ！”
เย่เฉินก็ยิ้มถามว่า “พ่อว่ามาเลยครับ มีวิธีอะไรครับ? จะให้ผมทำอะไร? ”
เซียวฉางควนก็รีบพูดว่า “ตอนเย็นพอคุณป้าหานของแกมาถึงแล้ว พ่อก็จะปิดประตูรั้วข้างในเสีย ถ้าระหว่างนี้แม่ยายแกกลับมา แกก็ไปรั้งไว้ แกแรงเยอะ ต่อให้ต้องแบก ก็แบกแม่ยายแกออกไป ถ้าแบกไม่ไหว ก็ตีให้แม่ยายแกสลบเลย！ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องห้ามไม่ให้แม่ยายเจอหน้าคุณป้าหานของแกอย่างเด็ดขาด！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...