บทที่ 767
“อะไรนะ?!”
เซียวชูหรันพูดอย่างตกใจว่า “รูปร่างสวย กิริยาดี นิสัยดี ที่สำคัญคือสามีเสียไปแล้ว แถมยังรวยอีก......นี่มันไม่ใช่เพชรเม็ดงามในหมู่คุณป้าหรอกหรือนี่? ”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วตั้งใจพูดว่า “เป็นเพชรเม็ดงามจริงๆ อย่างที่ว่า แต่ว่าคุณป้าหานไม่เหมือนป้าแก่ๆ เลย เหมือนพี่สาวมากกว่า”
เซียวชูหรันก็ถามอย่างสงสัยว่า “ขนาดนั้นเลยหรือ? อายุประมาณเท่าไร? ”
เย่เฉินตอบ “เหมือนจะอายุราว37-38 อย่างมากก็40”
“จริงหรือ?!”
เซียวชูหรันเต็มไปด้วยใบหน้าที่ไม่เชื่อ เธอไม่ค่อยได้เห็นผู้หญิงที่มีอายุ50 แต่ดูภายนอกเหมือนคนอายุ37-38
ต่อให้เป็นดาราหนัง ก็จะไม่ถึงขนาดนี้
เย่เฉินก็พูดอย่างจริงจังว่า “ผมไม่ได้ล้อคุณเล่นเลยนะ คุณป้าหานดูอ่อนวัยมาก คุณรู้จักดาราหนังชื่อ สวี่ฉิง ใช่ไหม คุณป้าหานดูอ่อนวัยกว่าเธอคนนั้นเสียอีก แถมยังสวยด้วย”
เซียวชูหรัน ก็ส่งเสียงตกตะลึง “ขนาดนั้นเลยหรือนี่? ”
เย่เฉินก็ยิ้มพูดนิ่งๆ “พอดีว่าเย็นนี้เธอจะมากินข้าวที่บ้าน พอถึงตอนนั้นเดี๋ยวคุณก็ได้เห็นเอง”
เซียวชูหรันก็ไม่แปลกใจกับคำพูดของเย่เฉินอีก เธอพูดอย่างกังวลว่า “ผู้หญิงคนนี้ เดิมที เป็นคนรักเก่าของพ่อ ตอนนี้สามีเสียไปแล้ว แถมมีข้อดีขนาดนี้ แล้วตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อฉันกับแม่ฉันก็ไม่ค่อยมั่นคง ที่น่าโมโหก็คือ ตอนนี้แม่หายตัวไป จังหวะนี้ก็ให้ผู้หญิงคนนั้นอาศัยจังหวะนี้เขาแทรกแซงมาน่ะสิ?!”
เย่เฉินก็ยิ้มพูดอย่างอึกอัก “คุณภรรยาครับ นั่นมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ลูกๆ อย่างเราจะไปก้าวก่ายได้นะ เพราะถึงอย่างไรพ่อและแม่ก็มีอิสระของพวกเขา ลูกๆ อย่างเราก็ได้แต่เคารพพวกเขา ไม่ควรไปคัดค้าน”
แล้วเขาก็ถ่ายรูปหน้าร้านที่เข้าไปตามหาแม่ ทุกร้าน จากนั้นก็เอารูปทุกรูปส่งให้กับภรรยาตนเอง เพื่อเป็นการยืนยัน
ทุกครั้งตอนที่เซียวชูหรันถามหาผลลัพธ์ของเขา คำพูดของเขาก็ตอบกลับมาเหมือนเดิมว่า “เจ้าของร้านบอกไม่เคยเห็นคนคนนี้เลย ลูกค้าที่มาใช้บริการในร้านก็บอกไม่เคยเห็น”
ถึงแม้เขาจะไม่ได้เข้าไปถามจริงๆ แต่เขาก็รู้ว่าผลลัพธ์มันต้องเป็นแบบนี้แน่นอน
เซียวชูหรันเห็นข้อความที่เขาส่งมาไม่หยุดหย่อน ด้านหนึ่งก็ได้รู้ว่าเย่เฉินนั้นได้ช่วยตนเองตามหาแม่จริงๆ แต่อีกด้าน ยังไม่พบวี่แววของแม่ ในใจเธอก็ยิ่งกังวลขึ้นเรื่อยๆ
ตามหลักแล้ว เวลาที่สามารถไขคดีการหายตัวไป ก็คือ24ชั่วโมงก่อนที่จะหายตัว ใน24ชั่วโมงนั้น ถ้าหาร่องรอยอะไรได้ ก็จะมีวี่แววที่จะสามารถหาคนจนพบได้มากขึ้น แต่ถ้า24ก่อนหายตัวไป ไม่มีร่องรอยอะไร มันก็จะร้ายมากกว่าดี
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...