ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 768
บทที่ 768
และในตอนนี้ เวลาที่หม่าหลันหายตัวไป ก็ครบ24ชั่วโมงแล้ว
ดังนั้นตอนนี้หม่าหลันก็เป็นห่วงมาก กังวลมาก ก็เลยไปตามหาตามคลินิกความงามและคลับบาร์ที่หม่าหลันชอบไป
เธอมายังคลินิกเสริมความงามแห่งหนึ่ง แล้วก็เอารูปของแม่ไปถามเจ้าของร้านว่า “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเคยพบเห็นบุคคลในรูปไหมคะ? ”
เจ้าของร้านคนนั้นมองรูปของหม่าหลัน แล้วก็พูดอย่างตกใจว่า “อ้าว นี่พี่หม่าไม่ใช่หรือนี่? ”
เซียวชูหรันก็ถามอย่างดีใจว่า “รู้จักแม่ของฉันหรือคะ? ”
เจ้าของร้านยิ้มพูดว่า “ที่แท้คุณก็คือลูกสาวของพี่หม่านี่เอง เมื่อก่อนพี่หม่าเป็นลูกค้าประจำที่นี่ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เห็นเธอเลย ก่อนหน้านี้พี่หม่าชอบมาทำหน้าที่นี่กับเพื่อนๆ ทำไมหรือ? พี่หม่าหายตัวไปหรือ? ”
เซียวชูหรันพยักหน้า แล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณรู้จักเพื่อนๆ ของแม่ไหมคะ? ให้การติดต่อกับฉันหน่อยได้ไหม? ”
เจ้าของร้านคนนั้นก็นึกอะไรออก แล้วพูดว่า “ไอ้หยา พอดีว่ามีเพื่อนของพี่หม่ากำลังทำหน้าอยู่ที่นี่พอดี เดี๋ยวฉันเข้าไปถามให้ดีไหม? ”
เซียวชูหรันก็พูดอย่างซาบซึ้งว่า “งั้นก็ขอบคุณมากนะคะ รบกวนด้วย！”
“ไม่ต้องเกรงใจ สมควรทำอยู่แล้ว”
เจ้าของร้านคนนั้นก็ยิ้มๆ แล้วก็วอร์ขึ้นมาพูดว่า “ลี่ลี่ ไปบอกเจ๊หวาง ว่าลูกสาวของพี่หม่ามาตามหาพี่หม่า มีเรื่องอยากจะถามเธอหน่อย”
อีกฝั่งก็ส่งเสียงกลับมาว่า “ได้ค่ะ เจ๊หวางบอกว่าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
เซียวชูหรันก็รีบถาม “คุณน้าหวางคะ ตอนนั้นแม่หนูพูดอะไรหรือคะ? ”
เจ๊หวางก็พูดด้วยใบหน้าโมโห แล้วตวาดออกมาว่า “แม่เธอบอก ฉันน่ะหรือเป็นใครกัน จะมาทำหน้าแบบคนอย่างฉันได้อย่างไร ยังบอกอีกว่า คนที่ทำหน้าก็มีแต่คนอย่างฉันนี่แหละ หล่อนจะซื้อร้านทำหน้ามาทำให้ตัวหล่อนเองคนเดียวเลยยังได้ แถมยังบอกจะเลิกคบกับพวกเราอีก！”
พูดจบ เจ๊หวางก็มองเซียวชูหรัน แล้วถามอย่างหัวเสียว่า “เธอว่า แม่เธอทำเกินไปไหม? ”
“ต่างก็เป็นเพื่อนกัน ไอ้เราก็ชวนกันออกมาทำหน้าดีๆ ยังจะมาดูถูกกันได้ ประชดกันได้ ยังบอกว่าฉันจนอีก บอกว่าทรัพย์สินของหล่อนนั้น ใช้ทั้งชีวิตก็ยังไม่หมด！มันหมายความว่าไงกัน? หล่อนรวยแล้วหรือไง? ถึงได้มาดูถูกเพื่อนพ้องที่จนๆ ”
“ดูถูกฉัน ก็ไม่ต้องติดต่อกันก็จบ จะมาต่อว่าให้เสียใจกันทำไม? ฉันไปเรื่องแกรึไง? มีสิทธิ์อะไรมาว่าร้ายฉัน น่าโมโหจริง！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...