บทที่ 773
ในตอนนี้ เซียวฉางควนก็ได้พาหานเหม่ยฉิง และพอล ลูกของเธอ เดินผ่านสวนหน้าบ้านเข้ามาแล้ว
พอพบหน้ากัน เซียวชูหรันก็ตกใจกับหานเหม่ยฉิง เธอเคยได้ยินเย่เฉินบอกไว้ ว่าหานเหม่ยฉิงท่าทางสง่างาม หน้าตาสวยมาก แต่ไม่นึกเลยว่าจะสวยขนาดนี้
ผู้หญิงเหมือนกัน เซียวชูหรันก็ยังอิจฉาในความสวยของเหม่ยฉิง
เพราะถึงอย่างไร พอเข้าสู่อายุ50ปี แต่ยังคงรักษาความงามได้ขนาดนี้ ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
พอหานเหม่ยฉิงเห็นเซียวชูหรันก็ตกใจเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงว่า ลูกสาวของเซียวฉางควนและหม่าหลัน จะสวยขนาดนี้ ดูโดดเด่นกว่าใครๆ
พอลอที่อยู่ข้างๆ พอเห็นเซียวชูหรัน ก็อึ้งๆ ไปเหมือนกัน ถูกความสวยของเซียวชูหรันทำให้อึ้งไปเหมือนกัน
ในตอนนี้เซียวฉางควนก็แนะนำ “เหม่ยฉิง เดี๋ยวผมแนะนำให้คุณรู้จัก นี่ก็คือลูกสาวของผม เซียวชูหรัน”
พูดไป แล้วก็มองไปยังเซียวชูหรัน แล้วยิ้มพูดว่า “ชูหรัน นี่ก็คือเพื่อนเก่าสมัยเรียนของพ่อ หานเหม่ยฉิง แกเรียกว่าคุณป้าหานก็ได้”
เซียวชูหรันก็ตกใจกับความงามของหานเหม่ยฉิง ในขณะเดียวกันก็กังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพ่อตนเองกับเธอ
เพราะว่าเมื่อเทียบกับหานเหม่ยฉิงแล้ว แม่ตนเองนั้นห่างกันเป็นหมื่นลี้ บวกกับเดิมทีที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ไม่ค่อยมั่นคง ตอนนี้ยังจะมีคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวอีก เกรงว่าจะยิ่งเปลี่ยนไปแย่กว่าเดิม
แต่ว่า ต้องมีมารยาท เธอก็ยังจับมือกับหานเหม่ยฉิงอย่างอบอุ่น ทั้งยังพูดอย่างเคารพว่า “สวัสดีค่ะ คุณป้าหาน”
หานเหม่ยฉิงก็ยิ้มหวาน แล้วก็พูดชมว่า “ชูหรัน หนูสวยมากเลยนะ!”
เซียวชูหรันก็ถ่อมตัวว่า “คุณป้าหานชมเกินไปแล้วค่ะ เทียบกับคุณป้าแล้ว ห่างกันมากเลยล่ะค่ะ”
ตอนนี้เซียวฉางควนก็อดที่จะพูดไม่ได้ว่า “เหม่ยฉิง พวกเครื่องปรุงและวัตถุดิบที่จะทำอาหาร ผมซื้อมาหมดแล้ว ตอนนี้เก็บไว้ในห้องครัว พวกเราก็เริ่มทำกันเลยดีไหม ให้พวกลูกๆ เขาไปคุยกัน เดี๋ยวผมเป็นลูกมือให้เอง คุณว่าไง? ”
หานเหม่ยฉิงก็ต้องพยักหน้ายิ้มตอบรับไป “ไม่มีปัญหา วันนี้ก็ให้พวกเราทำกับข้าวให้พวกเด็กๆ กินแล้วกัน”
พูดจบ เธอก็พูดกับพอลว่า “พอล ลูกไปนั่งคุยกับเสี่ยวเย่แล้วก็ภรรยาของเขาก่อนนะ ต่อไปนี้จะต้องพัฒนาตนเองให้มากๆ ไปทำความรู้จักกับคนเยอะๆ มันมีผลดีต่อการพัฒนาของทุกคนในอนาคต วัยรุ่นจะต้องเชื่อสัมพันธ์กันไว้ คบค้าสมาคมกันเยอะๆ มีพรรคพวกให้มากๆ ”
พอลก็รีบหยักหน้า พูดว่า “แม่วางใจเถอะครับ ผมทราบแล้วครับ”
เซียวฉางควนก็พาหานเหม่ยฉิงเดินเข้าห้องครัวไป แล้วก็กันมาส่งสายตาให้เย่เฉิน แล้วพูดว่า “ไอ้ลูกเขย บนโต๊ะชา มีใบชาอยู่ของพ่ออยู่ แกรีบไปชงให้พอลได้ลองชิมดู”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...