ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 774
บทที่ 774
เย่เฉินพยักหน้า “ได้ครับพ่อ ผมทราบแล้ว”
เซียวฉางควนก็รีบพูดอีกว่า “แล้วก็ พ่อขอเตือนแกเรื่องนั้นหน่อย ว่าห้ามลืมเป็นอันขาด！”
เย่เฉินรู้ว่าพ่อหมายถึงเรื่องอะไร ก็คือจะให้คอยสอดส่อง ถ้าแม่ยายกลับมาแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ห้ามไม่ให้เธอเข้าประตูบ้านมาได้ แล้วมาเห็นว่าหานเหม่ยฉิงอยู่ในบ้านนี้
ดังนั้นเขาก็เลยยิ้มตอบไปว่า “พ่อครับ วางใจเถอะ เรื่องนี้ผมให้สัญญาเลย ว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน”
เซียวฉางควนก็ยกนิ้วโป้งให้เขา แล้วชมว่า “เป็นลูกเขยที่ดีจริงๆ วันข้างหน้าพ่อจะดูแลแกเป็นอย่างดี！”
พูดจบ เซียวฉางควนก็พาหานเหม่ยฉิงเข้าห้องครัวไป
เซียวชูหรันก็ถามเย่เฉินอย่างสงสัยว่า “พ่อพูดเรื่องอะไรกับนาย? พวกนายสองคนมีความลับอะไรกัน เหมือนว่ากำลังทำเรื่องชั่วที่ไม่ให้ใครรับรู้สักอย่าง”
เย่เฉินพูดในใจ ผมบอกคุณไม่ได้หรอก ว่าพ่อคุณให้ผมคอยห้ามแม่คุณอยู่ที่นี่ ถ้าเกิดแม่คุณกลับมา ก็ให้ผมแบกเธอออกไป ถ้าแบกไม่ไหว ก็ตีให้สลบ
ดังนั้นเขาก็เลยได้แต่หัวเราะแหะๆ พูดไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก พ่อให้ผมต้อนรับพอลให้ดี ห้ามไม่ให้เขารู้สึกว่า บ้านเราต้อนรับแขกไม่ดี”
“จริงรึ? ” เซียวชูหรันทำหน้าไม่เชื่อ
เย่เฉินก็ตั้งใจพูดว่า “ก็จริงน่ะสิครับ คุณไม่ได้ยินหรือไง ว่าเมื่อครู่ พ่อบอกให้ผมชงชาให้พอด้วย? ”
พูดไป เขาก็รีบเรียกพอลว่า “มาๆๆ คุณพอล ” เดี๋ยวผมจะให้ลองชา ที่พ่อตาผมซื้อมาจากร้านในวีแชท เป็นชาระดับสูงที่ซื้อมาในราคาแพงเลยนะ
หลังจากพอลนั่งลง พอเห็นโซฟาไม้พะยูงไหหลำที่ตนเองนั่งลงไป ก็พูดอย่างตกใจออกมาว่า “วัสดุทำโซฟานี้ ไม่ธรรมดาเลยนะครับ！มองก็รู้เลยว่าเป็นไม้จากไหหลำแถมยังมีอายุนานแล้วด้วย พอทีสีเคลือบลงไป ลายของไม้สวยมากเลย ของดีจริงๆ ！”
เย่เฉินก็อึ้งกิมกี่ไป เขาไม่คิดเลยว่า ถึงแม้พอลจะเป็นลูกครึ่ง แต่แม่ของเขากลับมีความรู้ในประเทศจีนทุกอย่าง
พูดภาษาจีนก็เก่ง รู้เรื่องชา เรื่องไม้ แถมยังรู้เรื่องสีเคลือบ ไอ้หมอนี่เลือกชาวอเมริกาในตัวอีกครึ่งหนึ่ง เป็นของปลอมหรือเปล่าเนี่ย?
อีกอย่าง งานอดิเรกของเขา เหมือนกับพ่อตาตนเองจังเลยแฮะ?
ถ้าไม่ได้มีผมทอง แล้วก็ผิวขาวล่ะก็ ตนเองจะสงสัยด้วยซ้ำ ว่าเป็นลูกเขยที่พ่อตาไปไข่ไว้หรือเปล่า
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...