ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 776
บทที่ 776
……
ในห้องครัวตอนนี้หานเหม่ยฉิงก็ผูกผ้ากันเปื้อน แล้วก็เริ่มจัดการกับวัตถุดิบ ภายใต้การช่วยเหลือของเซียวฉางควน เพื่อจะเริ่มทำกับข้าว
เซียวฉางควนก็ช่วยอยู่ข้างๆ ช่วยอย่างเต็มที่
เขาฝันว่าอยากจะมีวันนี้ ที่ตนเองจะได้เข้าครัวทำกับข้าวกับหานเหม่ยฉิง หญิงผู้เป็นที่รัก ทำกับข้าวมื้อเย็นอย่างยิ่งใหญ่
แต่เขาไม่คิดเลยว่าความฝันนี้ ผ่านไป20กว่าปีถึงจะเป็นจริง
หานเหม่ยฉิงก็ถอนหายใจในใจ ตนเองใช้ชีวิตกับสามีที่อเมริกา20กว่าปี ทั้งสองคนมักจะเข้าครัวด้วยกันบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
รู้สึกว่าชายที่อยู่ข้างๆ นี้ ขอเพียงแค่มายืนข้างๆ ตนเอง ก็สามารถทำให้ตนเองรู้สึกถึงความใกล้ชิดอย่างมาก
ตนเองทำกับข้าวให้เขา วุ่นวายในครัวด้วยกัน ในใจเต็มไปด้วยความดีใจและพอใจ
ตอนที่ทั้งสองคนกำลังทำกับข้าวกันนั้น ร่างกายของทั้งสองคนก็ต้องมีเสียดสีกระทบกันบ้าง อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บางครั้งก็มาถูกมือกัน บางครั้งก็ไปโดนจุดอื่น ไม่นาน ทั้งสองคนก็หน้าแดงขึ้นมา
อย่างไรก็ตามทั้งสองคนก็เคยมีเรื่องราวต่อกันมามาก อีกอย่างทั้งสองฝ่ายก็เป็นคนรักคนแรกของซึ่งกันและกัน แม้แต่การเสียตัวครั้งแรก ของทั้งสองคน ก็มอบให้กับฝ่ายตรงข้ามไป
ดังนั้นที่ห่างกันมาหลายปีนี้ หลังจากพบหน้ากัน ในใจของทั้งสองคนก็ได้รับอิทธิพลจากความทรงจำในอดีตอยู่ตลอดเวลา
เหมือนกับในร่างกายของทั้งสองคน มีแม่เหล็กที่มีแรงดึงดูดมหาศาล เป็นสนามแม่เหล็กที่ดึงดูดเพศตรงข้าม
แต่ห้องครัวของคฤหาสน์ในTomson Rivieraนี้ มันใหญ่มากเลย
ต่อให้มี5คนยุ่งกันอยู่ในครัว ก็เดินกันสะดวกสบาย ไม่เบียดกัน
ดังนั้นตอนที่เซียวฉางควนอยากจะเข้าใกล้หานเหม่ยฉิงสักครั้ง ก็จะหาเหตุผลและข้ออ้างเพื่อเข้าใกล้
เซียวฉางควนก็ทนอยู่นาน ก็ยังไม่กล้าเข้าไปกอดหานเหม่ยฉิง ทุกครั้งที่เข้ารวบรวมความกล้าแล้ว แต่ก็ต้องถอดใจไป
ในที่สุด ตอนที่หานเหม่ยฉิงเอากุ้งใส่หม้อ เพื่อจะทำเมนูกุ้งแก้วนั้น เซียวฉางควนก็มีความกล้าขึ้นมา เข้าสวมกอดหานเหม่ยฉิงจากทางด้านหลัง ปากก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “เหม่ยฉิง 20กว่าปีมานี้ ผมคิดถึงคุณมากจริงๆ นะ！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...