ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 778
บทที่ 778
“ดังนั้นเรื่องแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่สมัยพวกเราอายุ10กว่าขวบนะ แค่พูดกันก็ตกลงกันได้ พวกเราจะต้องพิจารณากันอย่างลึกๆ ถึงจะได้ข้อสรุปที่ถูกต้องที่สุด”
เซียวฉางควนก็รีบพูดว่า “ผมรับคำพูดแบบนี้ของคุณไม่ได้ ผมรู้ว่าคุณก็ยังรักผมอยู่ และในใจผมก็ยังรักคุณ ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความรู้สึกให้กัน แล้วยังจะมีเรื่องอะไรที่จัดการไม่ได้อีกล่ะ? ”
พูดไป เซียวฉางควนก็เค้นถามว่า “เหม่ยฉิง ผมถามคุณตรงๆ เลยนะ ตอนนี้ในใจคุณไม่รู้สึกอะไรกับผมเลยใช่ไหม? ”
หานเหม่ยฉิงก็พูดอย่างลำบากใจ “คุณจะให้ฉันตอบอย่างไรกันล่ะ? ถึงอย่างไรตอนนั้นเราก็เคยอยู่ด้วยกัน รักกันดี แถมยังเป็นแฟนคนแรกของกันและกัน แถมยังมีความรู้สึกผิดกันมา20กว่าปี จะบอกว่าไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ก็เป็นการหลอกตัวเองเปล่าๆ ”
พูดจบ หานเหม่ยฉิงก็พูดว่า “แต่เมื่อกี้ฉันบอกว่า เรื่องนี้มันไม่สามารถคำนึงความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น”
เซียวฉางควนน้ำตาไหลมากกว่าเดิม น่าสงสารเหมือนเด็กเลย
หลายปีมานี้ ความรู้สึกของเขาต้องรับความทุกข์ทรมานมาก ดังนั้นตอนที่หานเหม่ยฉิงกลับมา ก็เป็นการปลอบใจกับความรู้สึกของเขาอย่างมาก
พอเจอหานเหม่ยฉิง เขาถึงสัมผัสได้ว่า ที่แท้ชีวิตของตนเองก่อนหน้านี้ ได้ดำเนินชีวิตอยู่ในทะเลทุกข์มาตลอด
ดังนั้น ชีวิตแบบนั้น เขาไม่อยากอยู่กับมันอีกต่อไปแล้ว
เซียวฉางควนยืนกรานพูดว่า “ถ้าคุณไม่รับปากผม ผมก็จะคุกเข่าอยู่แบบนี้ ไม่ยอมลุกขึ้น！”
หานเหม่ยฉิงก็มองไปยังประตูห้องครัว แล้วพูดอย่างกังวลว่า “ไอ้หยา คุณรีบลุกขึ้นเลย เดี๋ยวเด็กๆ มาเห็นเข้า แล้วคุณจะให้ฉันอธิบายกับพวกเขาอย่างไร！”
เซียวฉางควนก็ตั้งใจพูดว่า “ถ้าเกิดว่าพอลเข้ามาเห็น ผมก็จะบอกเขาว่าผมรักแม่ของเขา หวังอยากจะอยู่กินกับแม่ของเขา และหวังว่าจะได้รับคำอวยพรจากเขา ถ้าหากชูหรันเข้ามาเห็น ผมก็จะบอกเธอว่าผมรักคุณ ผมจะหย่ากับแม่ของเธอ แล้วไปอยู่กับคุณ！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...