บทที่ 783
เมื่อเย่เฉินเห็นอาหารเหล่านี้ที่หานเหม่ยฉิงเป็นคนทำ อดไม่ได้ที่จะอยากอาหาร แต่ว่าแสดงออกไปตามมารยาท เขาก็รู้สึกเกรงใจที่จะเริ่มรับประทานอาหารเลย และเริ่มหยิบเครื่องดื่มออกมาหนึ่งขวด รินให้กับผู้หญิงทั้งสองท่าน
หลังจากนั้น เขาถึงจะหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา ยิ้มพร้อมพูดว่า : “คุณน้าหาน พอล ยินดีต้อนรับพวกคุณทั้งสองกลับสู่ประเทศจีน ยินดีต้อนรับพวกคุณทั้งสองกลับสู่จินหลิง และยินดีต้อนรับที่พวกคุณให้เกียรติมาเป็นแขกที่บ้านของเรา เรามาร่วมดื่มกันสักแก้วเถอะ”
เซียวฉางควนที่อยู่ข้างๆก็รีบพูดคล้อยตามทันที : “ใช่ๆ เพื่อเลี้ยงต้อนรับพวกคุณสองคน เรามาร่วมดื่มกันสักแก้ว! ”
หานเหม่ยฉิงยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมา พูดอย่างใจจริงว่า : “ขอบคุณการต้อนรับของพวกคุณมากจริงๆนะคะ คิดไม่ถึงจริงๆวันแรกที่ได้กลับมาจินหลิง ก็ได้กินอาหารบ้านๆทั่วไปที่บ้านของเพื่อนเก่าแก่ ขอบคุณมากจริงๆ”
เซียวฉางควนหัวเราะฮ่าๆพร้อมพูดว่า : “เหม่ยฉิง เราก็เป็นเพื่อนเก่ากันมาหลายปีแล้ว เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้คุณยังจะมาเกรงใจกันอีกทำไม!”
พูดแล้ว ก็พูดอีกว่า : “อีกอย่าง อาหารบนโต๊ะในวันนี้ต้องยกความดีความชอบให้คุณ ผมก็เป็นแค่ลูกมือเท่านั้น ทำเอาผมรู้สึกอายอย่างมากเลย มีที่ไหนกันเพื่อนเก่าแก่มาเป็นแขกที่บ้าน ยังจะให้เพื่อนเก่าลงมือเข้าครัวเอง ”
หานเหม่ยฉิงยิ้มพร้อมพูดว่า : “มาอายอะไรกันล่ะ ก็พูดกันซะดิบดีแล้วว่า วันนี้ฉันจะลงครัวเอง”
เย่เฉินยิ้มพร้อมพูดว่า : “มา เรามาดื่มแก้วแรกให้หมดแก้วกันดีกว่านะ!”
ทุกคนต่างก็ยกแก้วเหล้าและเครื่องดื่มขึ้นมา ผู้ชายสามคนดื่มเหล้าในถ้วยสุราเล็กๆหมดรวดเดียว ผู้หญิงสองคนก็ยกเครื่องดื่มขึ้นมา จิบๆหนึ่งอึก
ท่าทางของเซียวชูหรันค่อนข้างจะเยือกเย็นเล็กน้อย แต่นี่จะโทษเธอก็ไม่ได้
ถึงอย่างไรเธอก็ได้พยายามสุดความสามารถของตัวเองแล้ว ที่จะแสดงความเป็นมิตรกับหานเหม่ยฉิง
ในใจของหานเหม่ยฉิงรู้ดี ว่าในใจของเซียวชูหรันไม่ค่อยพอใจตัวเองอย่างแน่นอน ดังนั้นเธอก็เลยตั้งใจที่จะเอาใจเล็กน้อย พูดกับเซียวชูหรันว่า : “ชูหรัน หนูลองชิมกุ้งอบน้ำมันที่น้าทำดูสิ ดูว่าจะถูกปากของหนูไหม ”
ในใจของเซียวชูหรันก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกทึ่ง คุณน้าหานคนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ไม่เพียงแค่อุปนิสัยดี ภาพพจน์ดี แม้แต่ทำอาหารก็ทำได้อร่อยมากขนาดนี้
เธอกลับไปคิดถึงพวกอาหารที่แม่ของตัวเองทำ มีเพียงคำคุณศัพท์คำเดียวที่สามารถบรรยายได้ นั่นก็คือยากที่จะกลืนลงคอ เมื่อเทียบฝีมือการทำอาหารกับหานเหม่ยฉิง ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย!
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ การทำอาหารของแม่ไม่มีการพัฒนาเลย เมื่อ20ปีก่อนทำอาหารรสชาติยังไง รสชาติของอาหารที่ทำในปัจจุบันนี้ก็ยังเป็นเช่นเดิม
หลังจากนั้นตัวเองแต่งงานกับเย่เฉิน หลังจากที่เย่เฉินรับผิดชอบทำอาหาร ชีวิตของตัวเองก็ดีมากขึ้นเลย
แต่ว่าแม้ว่าอาหารที่เย่เฉินทำจะไม่เลวเลย แต่ว่าเมื่อเทียบกับหานเหม่ยฉิงแล้ว ยังด้อยกว่ามาก
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...