ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 785
บทที่ 785
เนื่องจากฝีมือในการทำอาหารของหานเหม่ยฉิงดีมากเลยจริงๆ ทุกคนที่ทานมื้อนี้ล้วนแต่ทานจนจุกหมดเลย
แม้ว่าในใจของเซียวชูหรันจะค่อนข้างไม่พอใจหานเหม่ยฉิง แถมมีการต่อต้านเล็กน้อย แต่สำหรับการทำอาหารของเธอ กลับว่าไม่มีความสามารถที่จะไปต่อต้านแต่อย่างใดเลย
เธอที่ปกติให้ความสำคัญกับการควบคุมอาหารเป็นอย่างมาก ในค่ำคืนนี้กินอาหารไปมากกว่าสามเท่าของมื้อปกติแล้ว
เย่เฉินและพ่อตาอย่างเซียวฉางควนยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย พวกเขาทั้งสองทานอย่างกับพายุพัดพาก้อนเมฆที่หลงเหลือไปจนหมดยังไงอย่างนั้น แทบจะกินอาหารทั้งหมดจนหมดเกลี้ยงแล้ว แม้แต่ซุปผักก็เหลือไม่เท่าไหร่
หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว เซียวฉางควนก็แอบเอามือวางที่ใต้โต๊ะ ปลดเข็มขัดของตัวเอง ให้ท้องที่ป่องออกมาของตัวเองได้ผ่อนคลายลงเป็นการชั่วคราวหน่อย
ในขณะเดียวกันเขาก็อดสงสัยในใจไม่ได้ว่า : “หานเหม่ยฉิงสมบูรณ์แบบไปซะทุกด้านจริงๆ ถ้าหากตัวเองหย่าร้างกับหม่าหลันได้จริงๆ แล้วมาอยู่กับเธอ งั้นก็เหมือนได้ออกมาจากนรกขุมสิบแปด ขึ้นไปอยู่บนสวรรค์เลย”
แม้แต่เย่เฉินเองก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการ ถ้าหากพ่อตาได้อยู่กับหานเหม่ยฉิงขึ้นมาจริงๆงั้นวันเวลาต่อจากนี้ของตัวเองก็คงสะดวกสบายขึ้นเยอะเลย
แม่ยายอย่างหานเหม่ยฉิงนี้ ยากที่จะหาเจอจริงๆ อีกอย่างเธอก็ทำกับข้าวอร่อยมากเช่นนี้ ถ้าหากเธอกลายมาเป็น “แม่ยายคนที่สอง”ของตัวเอง งั้นต่อไปตัวเองก็ไม่ต้องเข้าครัวแล้ว
เพียงแค่เสียดาย เขาไม่สามารถทำให้หม่าหลันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้
เดี๋ยวพอทานข้าวเสร็จ เขาก็จะต้องไปคุยกับเฉินจื๋อข่าย ดูว่าจะปล่อยหม่าหลันออกมาจากสถานกักขังอย่างไร
……
หลังจากทานข้าวเสร็จ หานเหม่ยฉิงก็เป็นคนเริ่มเก็บกวาดห้องทานอาหารและห้องครัวแล้ว
หานเหม่ยฉิงพูดพร้อมยิ้มว่า : “เขาขับไม่ได้แต่ฉันขับได้นะ ฉันไม่ได้ดื่มเหล้าสักหน่อย”
“โอ้จริงด้วย！” เซียวฉางควนยิ้มพร้อมพูดว่า : “ผมลืมไปเลย งั้นก็โอเค ผมไปส่งพวกคุณขึ้นรถแล้วกัน”
พูดแล้ว ก็ไม่ได้รอดูท่าทีของหานเหม่ยฉิง เปิดประตูไปเลย ตัวเองเดินออกไปก่อน แล้วค่อยทำท่าทางผายมือเชิญออกไป
เมื่อหานเหม่ยฉิงเห็นเช่นนี้ ก็พูดว่า : “งั้นก็ลำบากคุณแล้วนะซางควน”
เย่เฉินและเซียวชูหรันส่งพวกเขาถึงนอกประตูใหญ่ หลังจากที่บอกลากับพวกเขาตามมารยาทแล้ว เซียวฉางควนก็พาพวกเขาออกไปแล้ว
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...