ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 788
บทที่ 788
……
หลังจากที่เย่เฉินพูดลำดับขั้นตอนทั้งหมดในวันพรุ่งนี้กับเฉินจื๋อข่ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว นี้ถึงจะเรียกรถกลับบ้านอย่างเงียบสงบ
แต่ในตอนนี้เวลานี้ ที่สถานกักขังจินหลิง ฝันร้ายของหม่าหลันก็ยังคงมีต่อไป
เพราะว่าตั้งแต่ที่เข้าสถานกักขังมาก็ถูกทรมานและเฆี่ยนตีต่างๆนาๆ อีกทั้งยังถูกนายหญิงใหญ่เซียวต้อนรับด้วยการราดน้ำเย็น บวกกับไม่ได้กินอะไรเลยมาสองวันหนึ่งคืน ทั้งตัวของหม่าหลันพังสลายแล้ว เธอไม่เพียงแต่เป็นหวัดอย่างรุนแรง แถมยังมีไข้ขึ้นสูงด้วย
ไข้ขึ้นสูงทำให้หม่าหลันร้อนไปทั้งตัว เป็นไข้ขึ้นสูงจนแทบจะเป็นลมหมดสติไปเลย แต่เธอในตอนนี้ ยังไม่ได้รับอนุญาตให้นอนบนเตียงได้ จึงทำได้เพียงนอนขดตัวหนาวสั่นอยู่ในมุมห้องขังของสถานกักขังเพียงคนเดียว
สาเหตุที่เธอไข้ขึ้นเป็นเพราะว่า สัมผัสถึงความหนาวถึงขีดสุด หนาวจนทำให้จับสั่นไปทั้งตัวอย่างไม่หยุดหย่อน
เธอรู้สึกว่าตัวเองทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ดังนั้นจึงพูดกระซิบกระซาบร้องขอว่า : “ขอร้องพวกคุณ ขอร้องพวกคุณช่วยสงสารฉันหน่อย ขอผ้าห่มหน่อยฉันหนาว ฉันหนาวมากจริงๆ……”
นายหญิงใหญ่เซียวพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า ： “แกจะมาเรียกร้องอะไรของแก？คนแบบแกยังอยากจะห่มผ้าอีก ฉันจะบอกแกให้นะ คืนนี้แกก็ยังต้องนอนที่ห้องน้ำ！”
เซียวเวยเวยที่อยู่ข้างๆพูดคล้อยตามว่า : “คุณย่า ฉันว่าเหมือนว่าต้องใช้น้ำเย็นล้างตัวเธอถึงจะได้นะ！หรือว่าเดี๋ยวเราจะไปที่ห้องน้ำช่วยเธอหน่อย？”
เมื่อหม่าหลันได้ยินประโยคนี้ ร้องจนน้ำหูน้ำตาไหล พูดร้องขออย่างน่าสังเวชว่า “แม่ ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้าหากคืนนี้คุณยังให้ฉันนอนในห้องน้ำอีก อาบน้ำเย็นให้ฉัน งั้นคืนนี้ฉันคงต้องตายที่นี่อย่างแน่นอน ฉันขอร้องแหละคุณได้โปรดเมตตาเถอะ！”
“ถ้าหากฉันชั่วร้ายอย่างที่เธอพูด ทำไมเธอถึงได้แข็งแรงอย่างนี้ ขนาดที่ว่ายังสามารถลงไม้ลงมือกับฉันได้？นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ฉันไม่ได้ชั่วร้ายอย่างที่เธอพูดเลย และเป็นเธอต่างหากที่ชั่วร้ายอย่างแท้จริง！”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ หม่าหลันก็พูดไปพลางร้องไห้ไปพลางอย่างเจ็บปวด คนทั้งคนก็เหมือนกับโต้วเอ๋อร์ที่ต้องทนทุกข์กับความอยุติธรรมยังไงอย่างนั้น
เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวเห็นหม่าหลันกล้าร้องเรียนตัวเอง โมโหและเดินไปยังข้างหน้าของเธอ ตบเข้าไปที่หน้าของเธอฉาดหนึ่ง
ตามมาด้วย นายหญิงใหญ่จับหัวเธอโขกกับกำแพง พูดด่าทอว่า : “แกมันคนไร้ยางอาย ยังมีหน้ามายุให้รำ ตำให้รั่วที่นี่อีก แกดูว่าฉันจะฆ่าแกยังไง！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...