ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 795
บทที่ 795
หม่าหลันเชื่อเรื่องที่เจ้าหน้าที่ตำรวจบอกเธอทั้งหมด
สิ่งที่เธอกังวลที่สุด ก็คือตำรวจฝากขังเธอไว้ในที่กักขังต่อ เพื่อที่ไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น และเธอก็ไม่รู้จริงๆว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้รับอิสรภาพกลับคืน
ดังนั้นเธอจึงมองดูเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างอ้อนวอน ร้องไห้และพูดว่า: “คุณตำรวจ ฉันจะไม่พูดสักคำ พวกคุณปล่อยฉันไปเถอะ ถ้ายังขังฉันต่อไป ฉันก็คงต้องตายอยู่ในนั้นแล้ว……”
เจ้าหน้าที่ตำรวจส่ายหัวอย่างระมัดระวัง พูดว่า: “หม่าหลัน ผมยังเชื่อคุณไม่ได้ ผมเจอคนแบบคุณมาเยอะแล้ว ต่อหน้าบอกว่าไม่บอกใครทั้งนั้น แต่ที่จริงปากไว้กว่าใคร เพียงแค่ปล่อยให้คุณออกไป คุณก็จะรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นทันที”
พูดแล้ว ตำรวจคนนั้นก็กล่าวว่า: “อีกอย่างคุณอย่าคิดว่าผมกักขังคุณ เพื่อเคลียร์คดี อันที่จริงผมคิดถึงความปลอดภัยของคุณเหมือนกัน!”
“เพราะหลังจากที่ปล่อยตัวคุณไป พอคุณพูดมั่ว เดี๋ยวพวกเขาก็รู้ พวกเขาอาจจะฆ่าคุณตายได้! ถึงขนาดที่ว่าหลังจากที่ฆ่าคุณแล้ว ก็จะโยนหลักฐานทั้งหมดไว้ที่คุณ ให้คุณเป็นแพะรับบาปแทนพวกเขา!”
“ถ้าเป็นแบบนั้น ไม่ใช่ว่าคุณได้รับความไม่เป็นธรรมกว่าโต้วเอ๋อร์อีกเหรอ?”
“ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย คุณยังคงต้องอยู่ในสถานกักขังของเราจนกว่าเราจะจับผู้ต้องสงสัยทั้งหมดได้ก่อนที่จะปล่อยตัวคุณ แบบนี้ก็จะรับประกันความปลอดภัยของคุณได้”
หม่าหลันพูดอย่างหมดหวังว่า: “งั้นฉันต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่? ได้โปรดเมตตาปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไม่พูดอะไรมั่วซั่วจริงๆ ขอร้องพวกคุณล่ะ ฉันยอมคุกเข่าให้พวกคุณ และโค้งคำนับ แค่ขอร้องให้พวกคุณปล่อยฉัน อย่ากักขังฉันอีกเลย……”
ตำรวจอยุติธรรมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “แล้วลูกเขยของคุณล่ะ? หลังจากที่คุณออกไป จะไปหาลูกเขยเพื่อบอกเรื่องนี้ทันทีหรือไม่?”
หัวใจหม่าหลันกระตุกทีหนึ่ง หรือเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะไปหาไอ้คนเลวเย่เฉินเพื่อคิดบัญชีแล้วอย่างงั้นหรือ?
งั้นเธอถูกทำร้ายมากมายในสถานกักขัง รับความอัปยศอดสูมามากมาย แบบนี้แล้วจะไปคิดบัญชีกับใครล่ะ?
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...