ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 798
บทที่ 798
ทันใดนั้น เซียวฉางควนรีบแต่งตัวให้ดูดี แม้แต่อาหารเช้าก็ลืมกินไปเลย และรีบเตรียมตัวออกจากบ้าน
เมื่อเซียวชูหรันเห็นเขาแต่งตัว จึงรีบถามขึ้นทันทีว่า: “พ่อ เช้าตรู่ขนาดนี้จะไปไหน?”
เซียวฉางควนกล่าวอย่างร่าเริงว่า: “ฉันมีนัดกับคุณน้าหาน วันนี้ไปเดินเล่นกันที่มหาวิทยาลัยเก่า เธอไม่ได้กลับมานานกว่า 20 ปีแล้ว!”
เซียวชูหรันได้ยินดังนั้น จึงโกรธขึ้นมาทันที และเอ่ยปากถามไปว่า: “แม่หายไปเกือบจะ 2 วัน 2 คืนแล้ว ยังไม่ได้ข่าวคราวเลย ทำไมพ่อถึงไปเที่ยวกับคุณน้าหานอย่างสบายใจละคะ? หรือว่าพ่อจะไม่คิดจะตามหาการหายตัวไปของแม่ใช่ไหม?”
“เหอะๆ……” เซียวฉางควนหัวเราะเบาๆสองครั้ง กล่าวอย่างปิดบัง โธ่เอ๋ย เรื่องตามหาคนไม่ได้เป็นเรื่องของลูกกับเย่เฉินหรอกเหรอ? ยังไงพวกลูกทั้งสองคนก็ยังเป็นวัยรุ่นกัน ทำอะไรก็น่าเชื่อถือกว่าคนแก่อย่างพ่ออยู่แล้ว พ่ออดทนรอข่าวดีจากพวกลูกๆก็พอแล้ว”
เซียวชูหรันพูดอย่างโมโหว่า: “พ่อ พ่อเป็นแบบนี้หนูจะโกรธจริงๆด้วย! ทำไมเวลาแบบนี้ถึงไม่สามารถลำดับความสำคัญได้? ในใจพ่อ ความปลอดภัยของแม่ ไม่สำคัญเท่ากับการไปมหาวิทยาลัยเก่ากับคุณน้าหานงั้นเหรอ?”
เซียวฉางควนรู้ดีกว่าเรื่องแบบนี้ไม่ถูกต้อง ดังนั้นเขาจึงไม่อยากโต้เถียงเรื่องนี้กับลูกสาวมากนัก ดังนั้นเขารีบโบกมือแล้วพูดว่า: “โธ่เอ๋ย จะสายแล้ว ไม่คุยด้วยแล้ว เดี๋ยวกลับมาค่อยคุยกับลูกนะ ขอตัวก่อน แล้วเจอกัน!”
เมื่อพูดจบ เขาก็เดินก้าวออกไปแล้ว
สุดท้ายแล้วเซียวชูหรันเรียกเขา แต่ก็ไม่ได้ผล
เซียวฉางควนรีบเปิดประตูออกไปแล้ว
มองเซียวฉางควนออกไป เซียวชูหรันพูดกับเย่เฉินด้วยความโมโห: “คุณเห็นหรือยัง? ครั้งนี้แม้แต่คุณ พ่อก็ไม่พาไป ฉันเชื่อว่าคุณน้าหานก็ไม่พาลูกของเธอไปเช่นกัน พวกเขาทั้งสองจะไปในโลกที่มีแต่เขาสองคน……”
มิฉะนั้น หากปล่อยเธอกลับมา กลับจะทำให้เกิดภัยแอบแฝงมาด้วย
ยอมปล่อยให้เธออยู่ในสถานกักขังยังจะดีสะกว่า
ครั้นแล้ว เขาส่งข้อความวีแชทให้เฉินจื๋อข่าย ถามเขาว่า: “เรื่องแม่ยายฉันคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
ไม่นานเฉินจื๋อข่ายตอบกลับว่า: “คุยกับทางเจ้าหน้าที่ตำรวจฝั่งนั้นไว้แล้ว บอกว่าร้ายแรงมาก ผมเชื่อว่าเธอไม่กล้าพูดมั่วแน่นอน!”
เย่เฉินวางใจและกล่าว: “เอาแบบนี้ คุณหาคนเข้าไปสักสองสามคน ช่วยฉันจัดฉากหน่อย เพิ่มภาพจำให้เธอ ให้เธอปิดปากให้สนิท!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...