ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 809

เมื่อเซ่เหวินหรูได้ยินว่าคนนี้คือลุงวี เขาก็รีบเก็บใบหน้าที่หยิ่งผยองที่เขาเพิ่งทำต่อเซียวฉางควน

เพราะตอนที่เขายังเรียนอยู่ที่เมืองจินหลิงในวัยเด็ก เขารู้ว่าตระกูลซ่งแข็งแกร่งมาก และเขาก็รู้ว่าตระกูลซ่งเป็นตระกูลที่แกร่งที่สุดในเมืองจินหลิงแล้ว

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นนักธุรกิจชาวฮ่องกงที่มีชื่อเสียง และมีทรัพย์สมบัตินับร้อยล้าน แต่ก็ยังตามหลังตระกูลซ่งอยู่ไกล

ทรัพย์สินของตระกูลซ่งมีมูลค่าหลายแสนล้านดอลลาร์ มากกว่าตนเองร้อยเท่า ดังนั้นสถานะผู้ดูแลของตระกูลซ่งก็สูงกว่าตัวเองมาก และพลังของตระกูลซ่งนั้นยิ่งใหญ่กว่าตนมาก

พอลรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยในเวลานี้ เขาไม่คิดเลยว่าลุงวี จะมาที่นี่ด้วยตนเอง

ในเวลานี้ ลุงวียิ้มและพูดกับพอลว่า:"คุณพอล ตระกูลซ่งได้ร่วมมือกับสำนักงานกฎหมายของคุณไม่ใช่วันสองวัน ตอนนั้นตอนที่เพิ่งเปิดธุรกิจส่งออกในสหรัฐอเมริกา ฉันได้ไปกับเจ้านายของเราไปสหรัฐอเมริกา นอกจากนั้นตอนเราพบปัญหาทางกฎหมายมากมาย พ่อของคุณช่วยเราแก้ปัญหา คุณท่านซ่งของเรากับพ่อของคุณมีความสัมพันธ์ส่วนตัว ดีมาก แต่ตอนนั้นคุณยังเรียนหนังสืออยู่ คุณอาจไม่ชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้"

เมื่อพูดถึงนี้ ลุงวีพูดอีกครั้งว่า:"สำหรับตระกูลซ่งแล้ว คุณเป็นลูกชายของเพื่อ เราจะละเลยได้อย่างไร? ถ้าเราละเลย ดูเหมือนว่าเราจะต้อนรับไม่ดี"

พอลพยักหน้าอย่างขอบคุณและพูดว่า:"ลุงวี ถ้ามีโอกาส โปรดช่วยผมขอบคุณคุณท่านซ่ง และช่วยบอกคุณท่านด้วยว่าช่วงนี้ผมอาจจะยุ่งนิดหน่อย หลังจากที่ผมจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่บริษัทเริ่มมาถูกทางในเมืองจินหลิงอย่างปลอดภัยและมั่นคงแล้ว ผมจะไปเยี่ยมแน่นอน"

ลุงวีพยักหน้าและยิ้มและพูดว่า:"คุณสามารถติดต่อฉันได้โดยตรงในเวลานั้น และฉันจะช่วยคุณจัดเวลากับคุณท่าน"

หลังจากนั้นลุงวีก็พูดว่า:"โอเค ฉันจะไม่รบกวนที่นี่อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อสามารถเสิร์ฟอาหารได้ ฉันจะให้หัวหน้าพ่อครัวปรุงอาหารโดยเร็ว"

พอลพูดว่า:"ผมกำลังจะไปพอดี ลุงวี พวกเราออกไปด้วยกันนะครับ"

"ได้"ลุงวีพยักหน้า

สีหน้าของเซ่เหวินหรูค่อนข้างลำบากใจมาก เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะถูกปฏิเสธโดยลุงวี

แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้พูดตรงๆ มากนัก แต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้วในทันที

สิ่งนี้ทำให้เซ่เหวินหรูรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใดๆ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกล่าวอย่างสุภาพและถ่อมตนว่า:"ขออภัยครับลุงวี ผมเสียมารยาทเอง!"

พูดจบ เขาก็นั่งลงด้วยความโกรธเล็กน้อย รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ถ้ารู้แบบนี้ว่าจะไม่หาเรื่องใส่ตัวเลย ไม่เพียงแต่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ แต่เขายังเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นด้วย

ลุงวีพยักหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบ สีหน้าของเขาค่อนข้างหยิ่งผยอง แต่นี่เป็นเรื่องปกติ ยังไงเขาเป็นบุคคลชั้นสูงที่น่านับถือในเมืองจินหลิง