ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 822
ทุกคนเห็นผู้หญิงหน้าบากมาแรงขนาดนี้ แต่ละคนตัวสั่นงันงก แต่นายหญิงใหญ่เซียวกลับดีใจมาก เพราะเห็นแค่หม่าหลันโดนตบ เธอก็รู้สึกสะใจมาก
เซียวเวยเวยเองก็รู้สึกสะใจไม่น้อย เห็นหม่าหลันโดนตบหลายทียังไม่เท่าโดนตบนี้ทีเดียว ตบเดียวทำเธอลงไปนอนกองกับพื้น มันเป็นแรงคนธรรมดาที่ไหนกัน
หม่าหลันตกใจแทบตายแล้ว!
โดนตบสำหรับเธอแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะสองวันมานี้เธอโดนตบน้อยซะเมื่อไหร่ เริ่มชินแล้วล่ะ
แต่ประเด็นอยู่ที่เธอไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงหน้าบากคนนี้ต้องตบเธอ
หรือว่าหล่อนเป็นคนที่แก๊งต้มตุ๋นข้ามชาติส่งมาคิดบัญชีกับเธอ?
ในตอนที่หม่าหลันตกใจกลัวอยู่นั้น จางกุ้ยเฟินพูดกับหญิงหน้าบากว่า “พี่สาว พวกเราไม่สนิทอะไรกับผู้หญิงคนนี้ พี่อยากตบหล่อน เชิญตามสบายเลย ตบจนตายก็ไม่เป็นไร แต่พวกเรายังต้องวิ่งอีกนะ พี่สาวดูสิพวกเราจะสิ่งต่อได้ไหม?”
หญิงหน้าบากแค่นเสียงหึพลางว่า “คนไม่เกี่ยวข้องไสหัวไปเลย! ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เกรงใจนะ!”
จางกุ้ยเฟินรีบโบกมือตะโกน “พี่น้อง วิ่งกับฉันไป 121 121!”
คนในห้องขังเดียวกันร้องตาม คนกว่ายี่สิบคนร้อง 121 รีบวิ่งไป
ตอนนี้เหลือแค่ผู้หญิงสามคนนั้นกับหม่าหลัน
หม่าหลันตกใจแทบสิ้นสติ โพล่งถามว่า “พี่สาว ฉันไปทำอะไรพี่หรอ พี่บอกฉันหน่อยสิ...”
หญิงหน้าบากเตะเข้าท้องหม่าหลันทันที จนเธอกุมท้องลงไปร้องโหยหวนบนพื้น
ดังนั้นเธอพูดทั้งน้ำตาน้ำมูกเกรอะว่า “ไม่รู้จักบัตรนี้จริงๆ พวกคุณจำคนผิดแล้วมั้ง?”
“จำผิด? แกล้อฉันเล่นหรือไง?”
หญิงหน้าบากคว้าดึงผมหม่าหลันกลับมา สะบัดมือตบหน้าเธอหนึ่งทีพลางว่า “แกรู้ไหมว่าทำไมพวกเราสามคนเข้ามาที่นี่? เพราะแกพาตำรวจมา ทำให้พวกเราสามคนโดนจับ ฉันจะบอกแกให้นะ พวกเราสามคนมีสิทธิ์โดนจำคุกไม่มีกำหนด เป็นเพราะแกเลย!”
หม่าหลันร้องด้วยความเจ็บปวด ร้องไห้ว่า “ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ที่จริงฉันก็โดนทำร้ายนะ ฉันไม่รู้ว่าบัตรนั่นมีเบื้องหลังมากมายขนาดนี้น่ะ...”
หญิงหน้าบากมองเธอ ตะคอกใส่อีกสองคนด้านข้างว่า “แม่งเอ๊ย ตบให้หนักเลย เอาให้ปางตาย! ยังไงมันก็ต้องอยู่ในนี้ไปสิบยี่สิบปีอยู่แล้ว ต่อไปพวกเรามาตบมันแก้แค้นทุกวัน ตบตายเมื่อไหร่ ก็เมื่อนั้นแหละ!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...