ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 824
มีคนเห็นใจเธอ มีคนมองเป็นเรื่องตลก บางคนแอบสะใจเล็กๆ
ตอนหม่าหลันโดนหามกลับเข้าห้องขัง เย่เฉินได้รับโทรศัทพ์จากเฉินจื๋อข่าย
ในสาย เฉินจื๋อข่ายพูด “คุณชายครับ ผมให้คนไปสั่งสอนหม่าหลันแล้ว เชื่อว่าพอเธอออกมาแล้ว ไม่กล้าพูดกับคุณแม้แต่คำเดียวแน่”
เย่เฉินตอบรับเบาๆ “อืม นายทำได้ดีมาก”
เฉินจื๋อข่ายบอก “คุณชาย ขออภัยที่ผมละลาบละล้วงด้วยครับ ผมรุ้สึกว่า แม่ยายของคุณทำเกินไปจริงๆ เธอขโมยเงินคุณมากขนาดนี้ ที่จริงสู้ยกให้กฎหมายจัดการเลยดีกว่า อย่างน้อยก็ลงโทษเธอให้หนัก ทำไมต้องปล่อยเธออกมาล่ะ?”
เย่เฉินยิ้มเศร้าบอก “นายไม่เข้าใจ แม่ยายฉันคนนี้เป็นบัตรผ่านประตูใบหนึ่ง”
เฉินจื๋อข่ายรีบถาม “บัตรผ่านประตู? คุณชายหมายความว่ายังไงครับ?”
เย่เฉินไม่สามารถบอกเขาได้ตามตรงว่า หม่าหลันแม่ยายเขานี่เป็นบัตรผ่านประตูไปหาเตียงเมียเขา เขาเลยพูดเรียบๆว่า “เอาล่ะ นายไม่ต้องถามมากหรอก ไปจัดการได้แล้ว ถึงเวลาปล่อยคนได้แล้ว”
“ครับ!” เฉินจื๋อข่ายรีบพยักหน้ารับครับ “ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
......
ณ เวลานี้ หม่าหลันกำลังนอนโอดโอยอยู่บนเตียงตัวเอง
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสามารถมานอนบนเตียงตัวเองหลังจากที่เข้าสถานกักขังนี่มา
โชคดีที่จางกุ้ยเฟินสงสารเธอ รู้สึกว่าเธอโดนรุมตบจนน่วมแล้ว พอหามเธอกลับมา เลยวางบนเตียงเธอให้เลย
หม่าหลันได้ยินดังนั้น โกรธแทบระเบิด!
ทำไม? แกยังคิดจะให้เซียวฉางควนแต่งเมียใหม่? มีความสุขสบายกับพวกแก?
ยัยแก่อย่างแกนี่ฝันไปเถอะ!
แกคอยดูนะ! ฉันจะต้องออกไปได้แน่! แล้วถึงเวลานั้น ดูว่าฉันจะคอยหัวเราะเยาะพวกแกยังไง!
หม่าหลันคิดอย่างคั่งแค้น จู่ๆผู้คุมก็เข้ามาบอกว่า “หม่าหลัน แกได้รับการปล่อยตัวแล้ว ออกมาเก็บข้าวของ ทำระเบียบขั้นตอนกับฉัน แล้วก็ให้คนที่บ้านมารับตัวกลับไปได้แล้ว!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...