ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 825
คำพูดนี้ทำให้คนทั้งห้องขังตะลึงอ้าปากค้างไปตามๆกัน!
นายหญิงใหญ่เซียวกับเซียวเวยเวยไม่เชื่อหูตัวเองกันเลย!
ถือสิทธิ์อะไร?
ไหนบอกหม่าหลันโดนข้อหาต้มตุ๋นฉ้อโกงไม่ใช่หรือไง?
ไหนบอกอย่างน้อยต้องโดนขังสักสิบปียี่สิบปี หรืออาจจะมากกว่านั้นไม่ใช่หรือไง?
ถือสิทธิ์อะไรมาปล่อยตัวตอนนี้ล่ะ? !
ตอนนี้ปล่อยตัวมันไปแล้ว แล้วอีกสิบกว่าวันตัวเองออกไป จะไปอยู่Tomson Rivieraได้ยังไงกัน?
นายหญิงใหญ่เซียวลนลานทันที!
ในตอนนี้เองหม่าหลันที่นอนแบบหมดสภาพบนเตียง พอได้ยินคำนี้ก็ลิงโลดลุกพรวดขึ้นจากเตียงทันที!
ความเจ็บปวดที่โดนรุมตบเมื่อกี้หายวับไปเอาดื้อๆ เหมือนโดนคำพูดนี้ผลักจนตัวลอยไปบนฟ้าแล้ว
ขอบคุณฟ้าขอบคุณดิน ในที่สุดตัวเธอก็ได้ออกไปซะที!
หม่าหลันวาดมือไม้อย่างดีใจ “ฮะฮะ ดีมากเลย ในที่สุดฉันก็ได้ออกไปซะที ฮะฮะฮะ ดีจริงๆ ดีสุดๆไปเลย ฉันจะได้กลับไปอยู่Tomson Rivieraของฉันแล้ว!”
พูดจบ เธอหันขวับมองนายหญิงใหญ่เซียว ด่าเสียงเย็นว่า “ฮะฮะฮะ ยัยแก่ แกคิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะโดนปล่อยตัวออกไปแล้ว ฮะฮะฮะ!”
“แกด้วยเซียวเวยเวย ยาจกอย่างพวกแกสองคนก็อยู่ในคุกนี่ไปละกัน! อยู่ให้ดีๆล่ะ พอพวกแกโดนปล่อยตัวออกไป จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน คราวนี้คงต้องไปเป็นขอทานข้างถนนแล้วล่ะ!”
ตอนกำลังจะลงมือ ก็ได้ยินเสียงผู้คุมตะคอกจากด้านหลังว่า “หม่าหลัน ตกลงจะไปไม่ไป?”
หม่าหลันรีบบอก “ไปๆๆ ไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแม้แต่นาทีเดีย”"
ผู้คุมสั่งเสียงเย็น “งั้นก็รีบเก็บข้าวของได้แล้ว”
เพราะมีผู้คุมอยู่ คนอื่นอยากเข้าไปตบหม่าหลัน แต่ไม่กล้าลงมือ ได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความแค้น
จางกุ้ยเฟินแค้นที่สุด เพราะเธอเกลียดเวลาใครมาด่าแม่เธอมากที่สุด ยัยหม่าหลันนี่กลับบอกว่าจะออกไปเอาเถ้ากระดูกแม่เธอมาทำลาย สมควรตายที่สุดแล้ว!
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...