ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 827
นายหญิงใหญ่เซียวเห็นความหวังที่ตัวเองจะได้ไปอยู่Tomson Rivieraพังทลายลงอีกครั้ง เธอแค้นหม่าหลันมาก
แถม เมื่อกี้หม่าหลันยังกล้าเหิมเกริมต่อหน้าเธอขนาดนั้น พูดจาไร้สัมมาคารวะสิ้นดี ทำให้เธอยิ่งแค้นหนักขึ้น
สำหรับนายหญิงใหญ่เซียว สิ่งที่เธอไม่อยากเห็นมากที่สุดคือ หม่าหลันหลุดพ้นห้องขัง และตอนนี้หม่าหลันกลับจะโดนปล่อยตัวไปจริงๆ? !
ถ้าหม่าหลันโดนปล่อยตัวออกไป นี่จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้สั่งสอนมันแน่นอน! ถ้าพลาดโอกาสนี้ ต่อไปคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว!
ดังนั้นนายหญิงใหญ่เซียวเลยไม่แคร์อายุมากของตัวเอง ยกขาขึ้นเหยียบลงไปที่แข้งหม่าหลันอย่างแรง
เสียงของแตกดังขึ้น หม่าหลันร้องโหยหวนขึ้นมาทันที
เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาจากขาตัวเอง ขาหักแล้วแน่ๆ!
นายหญิงใหญ่เซียวจัดการไปหนึ่งดอก กำลังตื่นเต้นดีใจ แต่ไม่คิดว่าสังขารกลับไม่อำนวย ยืนไม่นิ่ง เลยลื่นล้มลงพื้น
ล้มคราวนี้ทำกระดูกก้นกบคราด เจ็บจนร้องโอดโอยไม่หยุด
แต่หม่าหลันแย่กว่า เธอเห็นกระดูกแข้งด้านขวาของเธอหักออกเป็นองศาไปในทิศตรงข้าม เจ็บเสียดใจ ปากได้แต่ร้องโหยหวน “อ๊า...ขาฉัน! ขาฉันหักแล้ว!”
ผู้คุมได้ยินเสียง ตะโกนจากด้านนอกเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น? พวกแกทำอะไรกันข้างในหา?”
ทุกคนได้ยินคำนี้ พากันหยุดมือ ยืนข้างๆ
จางกุ้ยเฟินมอง และแกล้งหัวเราะว่า “ต้องเป็นยัยบ้านี่แน่ เห็นตัวเองกำลังจะได้ออกไปแล้ว ยังกล้าผลักนายหญิงใหญ่เซียว ไม่คิดว่าจะทำขาตัวเองหักซะงั้น สมน้ำหน้า!”
ผู้คุมอดขมวดคิ้วไม่ได้ คนปกติไปเข้าห้องน้ำดีๆ แล้วจู่ๆก็ขาหัก
ดังนั้นขาหม่าหลันหัก เห็นได้ชัดว่าเป็นฝืมือคนในห้องขังนี่แหละ
แต่ถ้าเป็นแค่คนใดคนหนึ่งลงมือ เธอยังจัดการได้ ถ้ารวมตัวกันจัดการ เธอทำอะไรไม่ได้แล้วงานนี้
อันดับแรกไม่สามารถจัดการได้ทุกคน ต่อไปจะให้ทุกคนลงมติว่าใครเป็นคนทำกันแน่ มันยุ่งยากมาก ต้องแยกตัวออกไปขังเดี่ยว และจัดคิวสอบสวนทีละคน
พอคิดได้อย่างนี้ เธอพูดว่า “เอาล่ะหม่าหลัน เถียงกันแบบนี้ต่อไป วันนี้คงออกไปไม่ได้ละ ถ้าจะมาสอบสวนจัดการกันอีก อย่างน้อยก็ใช้เวลานานมาก”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...