ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 828
หม่าหลันพูดทั้งน้ำตา “แล้วจะให้พวกมันหักขาฉันฟรีๆหรอ?”
ผู้คุมพูดเสียงเรียบ “ถ้าเธออยากฟ้องพวกเขาก็ได้ ฉันจะไปทำเรื่องตามระบบปกติให้ตำรวจเข้ามาสอบสวน แต่ถ้าเป็นแบบนั้น เธออาจจะต้องไปโรงพักสักรอบเพื่อให้ปากคำ และฉันพูดตามตรง เธอคนเดียว พวกเขายี่สิบกว่าคน คำพูดของเธอพวกเขาไม่แน่จะยอมรับ ถ้าถึงเวลานั้นพวกเขาพร้อมใจกันยืนยันว่า เธอทำร้ายนายหญิงใหญ่เซียว เธอจะกลายเป็นหาเรื่องใส่ตัวเองนะ”
พอหม่าหลันได้ยินแบบนี้ ก็หมดหวังทันที
เธอก็รู้ว่านักโทษหญิงพวกนี้ไม่ใช่คนดีอะไรนัก และยังสามัคคีมากภายใต้การนำทีมของจางกุ้ยเฟิน ยิ่งไปกว่านั้นตัวเธอเองยังทำให้ทุกคนโกรธ ถ้าเธอไปฟ้องร้องที่โรงพัก ผลลัพธ์เป็นไปได้มากว่าพวกเขาจะรวมตัวกันปรักปรำเธอ
ถ้าเป็นแบบนั้น เธอจะลำบากมากขึ้น
เทียบกับแบบนั้นแล้ว สู้รีบออกไปจากที่นี่ดีกว่า รีบออกไปให้เร็วที่สุด!
พอคิดมาถึงตรงนี้ หม่าหลันได้แต่พยักหน้ายอมรับ “ฉันจะออกไป ตอนนี้ฉันจะออกไปเลย!”
ผู้คุมพยักหน้า พยุงหม่าหลันออกจากห้องน้ำ จากนั้นก็พาเธอไปจากห้องขัง
วินาทีที่ออกจากห้องขัง หม่าหลันหันกลับไปบอกนายหญิงใหญ่เซียว “ยัยแก่ รอฉันก่อน ไม่ช้าก็เร็วฉันจะหักขาแกสองท่อนทิ้ง!”
นายหญิงใหญ่เซียวแค่นเสียงเย็นบอก “ยัยแพศยา แกไม่ตายดีแน่!”
หม่าหลันไม่สนใจนายหญิงใหญ่เซียว หันมองจางกุ้ยเฟิน พูดเสียงเข้มว่า “จางกุ้ยเฟิน แกล้างคอรอฉันไว้เลย หลุมแม่แกน่ะไม่รอดแน่!”
จางกุ้ยเฟินตะคอกดัง “แกกล้าหรอ ฉันจะฆ่าแกแน่ๆ”
หม่าหลันค่อยๆกะเผลกออกจากห้องขังภายใต้การพยุงของผู้คุม หันกลับไปด่า “แกรอดูสิว่าฉันกล้าไม่กล้า รอไว้แกออกมาแล้วไปดูที่หลุมศพแม่แก ดูว่าเถ้ากระดูกแม่แกยังอยู่ดีไหม!”
ตำรวจคนนั้นบอกว่า “เรื่องที่พวกเรามอบหมายเธอก่อนหน้านี้ เธอจำได้แม่นแล้วใช่ไหม?”
หม่าหลันรีบบอก “คุณวางใจได้ค่ะ ฉันจำได้แม่นเลย เรื่องทั้งหมดนี้พอฉันออกไปจะไม่มีทางพูดกับใครแม้แต่คนเดียว!”
เมื่อตอนบ่ายหม่าหลันโดนสามคนนั้นตบตียกใหญ่ ข่มขู่อีกระลอกหนึ่ง ตกใจขวัญหายดีฝ่อหมดแล้ว และรู้ซึ้งแล้วว่าเรื่องนี้มันอันตรายมากแค่ไหน
ดังนั้นตอนนี้เธอหาทางหลบแทบไม่ทัน มีหรือจะกล้าพูดถึงอีก?
ตำรวจคนนั้นถึงได้พอใจ และคืนมือถือของหม่าหลันให้เธอพลางว่า “เอาล่ะ ตอนนี้โทรหาลูกเขยเธอซะ ให้เขามารับเธอ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...