ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 830
“กินเลี้ยง?!” หม่าหลันย้อนถาม “นายเซียวฉางควนน่าตายนั่นตอนนี้ยังมีแก่ใจไปกินเลี้ยง? เขาไปกินเลี้ยงกับใครล่ะ?”
เย่เฉินบอก “กับเพื่อนนักเรียนเก่าๆครับ ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ หรือให้ผมโทรหาพ่อดี?”
หม่าหลันพูดอย่างโกรธๆ “แกมารับฉันก่อน! ตอนนี้ฉันได้รับบาดเจ็บ ต้องไปโรงพยาบาล!”
เย่เฉินถาม “แม่ครับ บาดเจ็บตรงไหนหรอ? หนักหนาหรือเปล่า?”
หม่าหลันโกรธตะคอก “ขาฉันหัก! แกจะมาพล่ามอะไรอยู่ฮะ รีบมารับฉันได้แล้ว!”
เย่เฉินตอบ “ครับ งั้นตอนนี้ผมไปเลยนะ”
วางสายเสร็จ เย่เฉินก็ออกจากบ้านทันที เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง มายังสถานกักขังจินหลิง
ระหว่างทางที่มาสถานกักขัง เขาโทรบอกเซียวชูหรันว่า “เมียจ๋า แม่โทรหาผมแล้วนะ ผมกำลังจะไปรับเธอ”
เซียวชูหรันได้ยินอย่างนั้นก็ถามรัวๆอย่างตื่นเต้น “จริงหรอ? แม่โทรหาคุณหรอ? เขาอยู่ที่ไหนน่ะ? แม่โอเคไหม?!”
เย่เฉินบอก “แม่บอกว่าอยู่ที่สถานกักขังจินหลิง ส่วนเหตุผลผมถามแล้ว แม่บอกว่าเพราะสองวันก่อนโดนคนหลอกไปขายของ จากนั้นก็โดนตำรวจจับ ดังนั้นเลยโดนเข้าห้องขัง นี่พึ่งพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้เลยโดนปล่อยตัวออกมา”
เซียวชูหรันถึงบางอ้อ!
ตอนแรกเธอเองก็สงสัยว่า แม่น่าจะโดนพวกหลอกขายของหลอกไป แต่ไม่คิดว่าจะโดนตำรวจจับด้วย!
ดูท่าไว้แม่กลับบ้านมาแล้ว ต้องพูดกับแม่ให้รู้เรื่องละ ต่อไปอย่าไปหลงเชื่อคำพูดพวกที่บอกว่าจะรวยได้ในคืนเดียวอีก
พอคิดถึงตรงนี้ เธอรีบบอก “งั้นฉันไปด้วยละกัน พวกเราเจอกันที่สถานกักขัง”
เย่เฉินแกล้งพูดอย่างตกใจว่า “แม่ เป็นอะไรครับเนี่ย? ทำไมบาดเจ็บมากขนาดนี้?”
“แกไม่ต้องมายุ่ง!” หม่าหลันกัดฟันกรอด “ยังไม่รีบพาฉันไปโรงพยาบาลอีก!”
เย่เฉินยักไหล่บอก “ได้ครับ รถแท็กซี่รออยู่ด้านนอกแล้ว จะพาแม่ไปโรงพยาบาลครับ”
ตำรวจคนนั้นมองหม่าหลัน พูดเสียงเย็นว่า “หม่าหลัน! เมื่อกี้บอกคุณไว้ว่าไง? ถ้ายังท่าทีแบบนี้อีก อย่าออกไปเลย อยู่ด้านในนี่เถอะ!”
พอหม่าหลันได้ยินคำนี้ ตกใจแทบสิ้นสติ โพล่งบอกกับเย่เฉินว่า “ไอ้หยาลูกเขยของแม่ เมื่อกี้แม่ไม่ดีเอง แม่ไม่ควรตะคอกเรา...”
ตำรวจคนนั้นจ้องหม่าหลันเตือนว่า “อย่าลืมที่ผมบอกคุณ พวกเราแค่ปล่อยคุณออกไปชั่วคราว แต่พวกเราจะจับตาดูคุณไว้ เข้าใจไหม?”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...