ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 831
พอเห็นเย่เฉิน หม่าหลันคลุ้มคลั่งด้วยความแค้น
ถึงเธอจะเชื่อคำพูดของตำรวจ คิดว่าเย่เฉินเองก็เป็นเครื่องมือในสายตาพวกแก๊งต้มตุ๋นเหมือนกัน ไม่ได้คิดจะทำบัตรเครดิตปลอมขึ้นมา
แต่ที่เธอโดนทั้งหมดเริ่มต้นจากบัตรใบนั้นของเขานี่แหละ ถ้าไม่ใช่บัตรใบนั้นของเขา ตัวเองก็ไม่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ ดังนั้นเลยโยนเป็นความผิดให้เย่เฉินหมดเลย
และเพราะอย่างนั้น พอเธอเห็นเย่เฉิน ไม่มีทางทำหน้าดีๆใส่เขาหรอก
แต่พอโดนตำรวจตะคอกมาคำนี้ ก็ทำเธอตกใจเหมือนกัน
พอคิดว่าต่อไปตัวเองต้องโดนตำรวจจับตามองตลอดเวลา หม่าหลันก็รู้สึกรับไม่ได้เหมือนกัน
แต่เธอทำอะไรไม่ได้ ใครให้เธอดันเข้าไปยุ่งเกี่ยววังวนนี้กันล่ะ
ดังนั้นเธอเลยต้องพยายามข่มความแค้นที่มีต่อเย่เฉิน ทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นมา
พอตำรวจเห็นเธอสงบเสงี่ยมขึ้น ก็บอกเย่เฉินว่า “คุณเป็นลูกเขยเธอล่ะสิ?”
เย่เฉินพยักหน้ารับ “ครับ ผมใช่”
ตำรวจเลยบอกว่า “ได้ งั้นคุณมาเซ็นเอกสารให้ผมหน่อย เป็นหลักฐานว่ารับคนไปแล้ว”
เย่เฉินเดินตามตำรวจไปเซ็นเอกสาร ก่อนจะถามเขา “ตอนนี้ไปได้หรือยังครับ?”
ตำรวจพยักหน้าบอก “ได้แล้ว เชิญพวกคุณเถอะ”
ดังนั้นเย่เฉินเลยหันไปบอกแม่ยายว่า “แม่ พวกเราไปกันได้แล้ว ผมพาแม่ไปโรงพยาบาลนะ”
หม่าหลันโกรธจนกัดฟันกรอดๆ แต่ไม่กล้าพูดอะไร ทำได้แต่แสดงละครต่อหน้าตำรวจว่า “ไอ้หยา ลูกเขยสุดที่รักของแม่ พยุงแม่หน่อยสิ แม่เดินไม่ไหวเลย”
เย่เฉินเดินมาข้างเธอ พยายามทนกลิ่นเหม็นเปรี้ยวบนตัวเธอ และพยุงเธอขึ้นมา
หม่าหลันโกรธเอามากๆ อยากด่าเซียวฉางควน และเย่เฉินด้วย!
แต่ที่รับไม่ได้ที่สุดคือ ถึงในใจเธอจะโกรธแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถลงกับเย่เฉินได้
เธอไม่กล้าระบายอารมณ์ใส่เย่เฉินเรื่องบัตรเครดิต และไม่กล้าใส่อารมณ์กับเขาเรื่องรถเช่าด้วย
ได้แต่เก็บความโกรธกลืนลงท้องไป มันเจ็บปวดแทบจะระเบิด
จากนั้น หม่าหลันก็ขึ้นไปนั่งรถเช่าเก่าคร่ำครึภายใต้การช่วยพยุงของเย่เฉิน
พอขึ้นรถ เย่เฉินก็บอกกับคนขับรถว่า “ลุงครับ ไปแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลชุมชนครับ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...