ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 848
ถึงหน้าตาดีไม่แพ้เซียวซูหรัน แต่เธอเอาตัวเองไปเทียบกับเซียวซูหรันแล้วก็รู้สึกว่าตัวเธอเองเธอยังสวยสู้เธอไม่ได้
ที่สำคัญตัวเธอเองยังเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีที่พึ่ง ตอนนี้ที่ทำงานอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็เป็นการทำงานไป และเป็นจิตอาสาไป ไม่ได้รับเงินเดือน
ถึงตอนสิ้นเดือนจะมีเศษเงินเหลืออยู่ แต่ก็เหมือนเย่เฉินเธอบริจาคเงินให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหมดเลย และตัวเธอเองก็เป็นเด็กที่ไม่มีความรู้
ดังนั้น เธอรู้สึกว่าอาชีพของตัวเธอเองเมื่อเทียบกับเซียวซูหรัน ก็ต่างกันเยอะเป็นธรรมดา
มีใจที่อิจฉาและพูดด้วยความตื่นเต้นว่า: “สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ เจอกันครั้งแรก ฉันชื่อหลี่เสี่ยวเฟิน”
เซียวซูหรันพยักหน้าแล้วยิ้ม: “สวัสดีเสี่ยวเฟิน ฉันชื่อเซียวซูหรันนะ”
หลี่เสี่ยวเฟินมองเซียวซูหรันและอุทานด้วยความตกใจว่า: “พี่สะใภ้ ฉันอิจฉาพี่จัง!”
พูดไปและมองไปที่เย่เฉินและพูดว่า: “ฉันอิจฉาที่พี่ได้พบกับคนดีๆอย่างพี่เย่เฉิน！”
ทันใดนั้นเย่เฉินรู้สึกเขินอายขึ้นมา
เขาคิดว่าหลี่เสี่ยวเฟินจะพูดว่าเซียวซูหรันสวย และมีรูปร่างที่สมส่วนและมีเสน่ห์ แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะอิจฉาที่เซียวซูหรันพบกับตัวเอง.....
ชั่งเป็นเด็กที่ตามตูดตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่มีการศึกษาที่สูง แต่ก็ยังรู้ว่าตัวเองมีความดีอยู่ในตัว
เซียวซูหรันอดไม่ได้แล้วถามเย่เฉินไปว่า: “ทำไมนายไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังเลย?”
เย่เฉินพูดเบาๆ ว่า: “เห้อ ช่วงเวลาที่ยากลำบากจะเล่าให้คนอื่นฟังทำไม”
พูดจบ เย่เฉินไม่อยากคุยเรื่องหัวข้อนี้ต่อไป ก็เลยเปลี่ยนหัวข้อคุยกันแล้วถามหลี่เสี่ยวเฟินว่า: “เสี่ยวเฟิน แล้วป้าหลี่ละ?”
หลี่เสี่ยวเฟินตอบว่า: “ตอนนี้ป้าหลี่กำลังคุยเรื่องงานกับผู้อำนวยการอยู่ ป้าให้ฉันมาต้อนรับพวกเธอก่อน ป้าจะตามมาที่หลัง”
พูดจบ เซียวซูหรันถามไปด้วยความคาดหวัง: “พี่เย่เฉิน พี่จะเข้าไปดูที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามั้ย? พี่ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนะ! ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...