ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 849
ตอนที่เย่เฉินอายุแปดขวบถึงสิบแปดปี เขาอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กนี้ตลอด เขามีความรู้สึกดีๆ อยู่ที่นี้มากมาย
เพียงแค่ก่อนหน้านี้เขาจนและใช้ชีวิตอย่างยากลำบากไม่มีหน้ากลับมาที่นี่
ตอนนี้ตัวเขาเองก็มีเงินหน่อยแล้ว ไปดูว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้ยังต้องการอะไรอีกมั้ย ถึงเวลาตัวเขาเองจะได้ช่วยเหลือได้
เขาก็เลยพยักหน้าตกลงและพูดว่า: “งั้นเราเข้าไปดูกันเถอะ”
หลี่เสี่ยวเฟินดีใจมาก เธอดึงแขนของเย่เฉิน แล้วเธอก็พาเขาเข้าไป
เย่เฉินทำได้เพียงแค่ให้ยอมเธอ และเย่เฉินก็ได้จับมือของภรรยาของตัวเองเซียวซูหรันไว้แน่น
เซียวซูหรันใจเต้นเร็วขึ้น แต่ก็ให้ยอมให้เขาจูงมือเธอเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็ก
สถานเลี้ยงเด็กจินหลิงก่อสร้างตั้งแต่ศตวรรษที่แล้ว ผ่านการใช้งานมาแล้วหลายสิบปี สิ่งก่อสร้างที่นี่ส่วนมากเป็นตึกอิฐที่เตี้ย และมีอายุหลายสิบปี
เย่เฉินมองดูภายในแล้วรู้สึกว่าไม่ได้ต่างไปจากตอนที่ตัวเองยังอยู่ที่นี่มากนัก เขาก็เลยถามหลี่เสี่ยวเฟินว่า: “หลายปีที่ผ่านมาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้ไม่ได้ขยายหรือตกแต่งใหม่หรือ?”
หลี่เสี่ยวเฟินตอบว่า: “จริงๆ ก็อยากจะขยายนะ แต่ช่วงนี้งบของสถานเลี้ยงเด็กไม่พอ แล้วเด็กที่มาอยู่ที่นี้ก็เพิ่มขึ้นจากเดิมมากขึ้น ผู้อำนวยการกับป้าหลี่คิดว่า เอาเงินไปดูแลเด็กๆดีกว่า สำหรับการขยายสถานเลี้ยงเด็ก ก็ค่อยว่ากันทีหลัง”
ดีที่สุด และสร้างสถานที่เรียนที่ดีที่สุด และซื้ออุปกรณ์การเรียนที่ดีที่สุด
เขาจะซื้อพวกคอมพิวเตอร์ ไอแพด มาให้เด็กๆเหล่านี้
เซียวซูหรันไม่รู้เลยว่า ความรู้สึกของเย่เฉินในตอนนี้สับสนมากและโทษตัวเอง เธอได้สังเกตสิ่งแวดล้อมที่นี่ ถึงเธอจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าที่นี้มีความอบอุ่นอยู่
อบอุ่นก็เพราะว่าสามีของเธอเคยโตที่นี่มั้ง
ความจริงแล้ว เซียวซูหรันไม่เคยถือว่าเย่เฉินเป็นสามีตามสัญญาความตกลงเลย แต่เธอถือว่าเย่เฉินเป็นสามีที่แท้จริงและถูกกฎหมาย
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...