เจี่ยงหมิงก็ตกใจจนตัวสั่น ตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
หม่าจงเหลี่ยงก็ไม่อยากพูดกับเขามาก กลับเข้าไปในรถPhaeton หลังจากเอาของส่วนตัวออกมาหมดแล้ว ก็เอากุญแจรถโยนให้เจี่ยงหมิง
“รถคันนี้ยังมีกุญแจสำรองอีกดอก พอมึงเอารถมาให้กู เดี๋ยวกูเอากุญแจอีกดอกหนึ่งให้ มึงวางใจ ถึงแม้กูจะอยู่ในวงการนักเลง แต่กูก็ไม่เคยไปเอาเปรียบใคร ควรเป็นของกู กูก็เอา ไม่ควรเป็นของกู กูไม่เอาทั้งนั้น กูทำงานในวงการนี้ มีแค่4คำ พิถีพิถัน”
“แต่ถ้ามึงไม่พิถีพิถันกับกูล่ะก็ กูก็จะร้ายกับมึง!”
พูดจบ เขาก็โบกมือเรียกรถแท็กซี่ แล้วก็จากไป
เพื่อนของเจี่ยงหมิงเห็นดังนั้นอึ้งไปตามกัน
ในใจทุกคนก็ชื่นชมออกมาว่า “หม่าจงเหลียงคนนี้เป็นพี่ใหญ่ในวงการนักเลงจริงๆ ทำอะไรก็เด็ดขาดมาก เอารถราคา2ล้านกว่าทิ้งไว้นี่ แล้วก็จากไป มันเท่มากเลย”
แต่ว่า ตอนนี้เจี่ยงหมิงยังคงนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ที่พื้น
ตนเองจะไปเอาเงินมาจากไหน มาซื้อรถPhaetonคันใหม่? ต่อให้ขายรถที่ถูกชนไป ก็ยังไม่พอ!
แต่ว่าฝั่งตรงข้ามเป็นคนใหญ่คนโต ถ้าตนเองไม่จัดการปัญหานี้ หลังจากอาทิตย์หนึ่งแล้ว ฝั่งตรงข้ามก็อาจจะมาฆ่าตนเองจริงๆ ก็ได้
เจี่ยงหมิงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ตนนี้รถสองคันก็จอดอยู่ตรงหน้าเขา ในใจคิดแม้กระทั่งอยากจะตายไปเสีย
พวกเพื่อนที่คอยประจบเขาอยู่ตลอดนั้น ในตอนนี้ก็เดินเข้ามา แล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า “พี่หมิง ตอนนี้จะทำอย่างไรกันดี? ”
เจี่ยงหมิงออกแรงจับเส้นผมของตนเอง แล้วพูดอย่างใจสลายว่า “กูจะทำไงดีวะเนี่ย ใครจะไปรู้ว่าจะไปชนรถPhaetonเข้าให้ กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมมีคนยอมจ่ายเงิน2ล้าน เพื่อซื้อรถที่มีรูปร่างเหมือนรถPassat!”
พูดจบ เขาก็เอามือจับหัวร้องไห้
แพ้แล้ว ก็ต้องยอมทำตามกติกา
แต่เย่เฉินก็รู้ดี ในเมื่อเจี่ยงหมิงก็ได้เลือกแผนทำเป็นเกิดอุบัติเหตุ เพื่อหาทางกู้หน้าตนเอง ตนเองก็ไม่อาจจะบีบเขาจนหมดหนทาง
คู่แข่งขันเกิดอุบัติเหตุ ถ้าตนเองยังไปบีบคั้นล่ะก็ ในสายตาเพื่อนคนอื่นๆ ตนเองก็จะดูเป็นคนไร้น้ำใจ
บนรถBMW ป้าหลี่ก็พูดอย่างกังวลว่า “รีบโทรไปหาเจี่ยงหมิงสิ ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ขออย่าให้บาดเจ็บเลย”
หลี่เสี่ยวเฟินก็เบ้ปากพูดว่า “ป้าหลี่คะ หนูว่าเจี่ยงหมิงคงจะตั้งใจไปชนท้ายมากกว่า!เขาคงจะรู้ว่ารถของตนเองนั้นสู้รถพี่เย่เฉินไม่ได้ แถมยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ที่จะต้องบริจาครถให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ดังนั้นก็เลยใช้แผนนี้!”
ป้าหลี่ก็รีบพูดว่า “เสี่ยวเฟิน อย่าไปปรักปรำว่าคนอื่นเขา ถ้าเกิดว่าเข้าใจเขาผิดขึ้นมาจะทำอย่างไร แล้วอีกอย่างอุบัติเหตุตามท้องถนน ไม่มีอะไรสำคัญกว่าความปลอดภัยของผู้ขับขี่แล้วล่ะ”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...